เรื่องที่จะเล่าต่อจากนี้เป็นเรื่องจริงในชีวิตเรา ใครอ่านแล้วจะมองว่าเป็นนิยาย หรือเรื่องแต่งขึ้น เราก็ไม่ว่า เพราะเรารู้จักเขียนคอนเทนท์หน่ะ 5555
เรื่องราวของผู้หญิงคนนึงที่เกิดมาแบบขาดๆ เกินๆ ฝั่งพ่อ บ้านรวย มีฐานะ มีอิทธิพล
ฝั่งแม่ จนมาก และกำลังมีหนี้
เราต้องแบกรับปัญหา ทั้งสองบ้าน เพราะความคิดโง่ๆ ของแม่ ที่ตกลงตัดสินใจแต่งงานกับพ่อ
ทั้งๆ ที่ไม่เคยรักกันเลย ไม่เคยคบดูใจกันมาก่อนเลย พ่อให้ผู้ใหญ่มาขอ ฝั่งแม่เห็นว่าเขาเป็นคนใหญ่คนโตก็ยกให้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ไม่ได้บังคับแม่เรา แม่เราตัดสินใจแต่งงาน มีลูกได้ 2 คน ก็ปิดอู่
ขณะที่เด็กทั้งสองกำลังเติบโต พ่อเที่ยวผู้หญิง มักมากในกามอารมณ์ กลับบ้านมาทำร้ายตบตีแม่ มีรสนิยมทางเพศแบบซาดิสม์ จนจะไปข่มขืนแม่บ้าน (หรือเรียกว่าพี่เลี้ยง)
จนแม่ทนไม่ไหว ขอหย่า จบกันด้วย(ความไม่)ดี
แม่ลาออกจากบริษัทของฝั่งพ่อ แล้วย้ายหนีไปอยู่ตจว. เพื่อไม่ให้ใครมาตามเจอ
ในขณะที่แม่หายไป..
เราและพี่อยู่ในความดูแลของฝั่งย่า ที่มีเงินให้ใช้ไม่ลำบาก แต่เราไม่เคยได้ความรัก ความอบอุ่น และความเข้าใจเลย เราอยู่ในความดูแลของแม่บ้านฝั่งย่า ที่นอกจากด่า ใช้ให้ช่วยงานแล้ว ก็ไม่สามารถสั่งสอน ให้ความรัก ความอบอุ่นเราได้เลย
จนพี่เราอายุ 16 ปี
พี่เราท้องก่อนวัยอันควร เพราะคบเด็กแว้น เด็กมูลนิธิ ที่เนื้อตัวสกปรก และเข้าบ้านมาขโมยของบ่อยครั้ง
ส่วนเราโดนข่มขืนตอนอายุ 17 ปี
เราเก็บเรื่องอุบาทว์ๆ นี้ไว้ลึกสุดใจ ไม่กล้าบอกใคร จนเราเข้ามหาลัย เรามีแฟน และยังโชคร้ายที่เจอแฟนทำร้ายร่างกาย เจ็บปวด ทรมาน ปางตาย ..ซึ่งที่บ้านทุกคนไม่มีใครเคยรับรู้เลย เพราะเราอับอายไม่กล้าบอก อยากให้เขามองเราเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียนหนังสือแค่นั้น
เราผ่านเรื่องร้ายๆ ตรงนี้มาได้
จนทำงานได้ 2 ปี
ชีวิตเราเหมือนจะไปได้ดี
แต่ก็เจอเพื่อนร้ายๆ สังคมที่ทำงานแย่ๆ บ้านที่พึ่งพาไม่ได้ เราหมดหนทาง เราท้อ เราตัดสินใจแบบโง่ๆ ด้วยการกินยาพาราฯ เกินขนาด เราจำไม่ได้ว่ากี่เม็ด แต่มากกว่า 30 เม็ด
เรานอน และตื่นมาอ้วก
อ้วก
อ้วก
และอ้วก
เราไม่อยากมีชีวิตต่อไปเลย..
เราไม่อยากเป็นคนเหมือนคนอื่นๆ อะ
เราอยาก Shut Down ตัวเอง แล้วหลับไปเลย...
..แต่จนแล้วจนรอด เราก็ไม่ตาย ตับเรายังไม่แพ้ ตับยังไม่วาย เราพยุงตัวเองขึ้นรถปอเต๊กตึ้งที่เรียกมาเอง ไปรพ.ที่เรามีประกันสังคม เรานอนทรมาน กับสายระโยงระยาง ที่นอนหลับไม่สบายเหลือเกิน
เราแชทบอกเพื่อนสนิทที่อยู่ไม่ไกลว่ามาหาเราหน่อย เพื่อนคนสนิทก็มาหาพร้อมโทรหาแม่เรา ว่าเราอยู่รพ.
ความลับ ความทุกข์ ความอึดอัดใจในชีวิตที่เราสะสมมานับสิบๆ ปี มันได้ถูกเปิดเผยแล้ว ทุกคนในบ้านรับรู้ ขับรถจากตจว.มาเยี่ยมเราที่กทม.
ทุกคนที่บ้าน รวมถึงเพื่อนมหาลัย
มาเยี่ยมเราด้วยความสงสาร เห็นใจ และเวทนา กับสภาพเราบนเตียง ที่นอนอยู่พร้อมสายน้ำเกลือ และสายที่ให้ยา กับเครื่องบ้าๆ ที่ดังติ๊ดๆ อยู่ใกล้หูตลอดเวลา
เราไม่ได้รู้สึกดีเลยอะ ที่เห็นทุกคนพร้อมหน้ากันที่ปลายเตียง เรารู้สึกแย่มากๆ ทุกคนมองเราไม่เหมือนเดิม เราควรตายๆ ไปซะ ดีกว่ารอดมาแบบนี้
เราอยากออกจากรพ.ตั้งแต่ 2 วันแรก แต่หมอไม่ให้ออก เพราะค่าตับเรายังสูงอยู่ เรานอนอยู่เหมือนตายทั้งเป็น และเกลียดโรงพยาบาลมาก
ผ่านมา 6 วัน หมอเข้ามาหาเราที่ห้อง พร้อมถามแบบทดสอบโรคซึมเศร้า เราตอบตามจริงทุกข้อ ผลสรุปคือ เราไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า
และวันนี้ก็ผ่านมา 5 เดือนแล้ว
เราลาออกจากงานที่กทม. มาอยู่ตจว.แล้ว
เรากำลังจะไม่มีเงินใช้
และเราไม่อยากขอใครในบ้าน เพื่อให้ดูว่าเราเป็นภาระ และตัวปัญหา
เราขายของออนไลน์ใน Shopee ก็โดน Shopee ระงับสินค้าของเรา
ตอนนี้เงินทั้งหมดที่เรามีกำลังจะหมด
เรามีคิดแว้บๆ ในหัว ว่าอยากเอาตัวแลกตังด้วยซ้ำ ..แต่เรายังไม่ได้ทำ
เราเหนื่อยจัง เราท้อใจ
เรามีมีดพับ สแตนเลสทั้งด้าม ที่เคยซื้อไว้ป้องกันตัวอยู่ในห้อง และเรามีเชือกที่ยาวพอจะผูกคอเรากับอะไรสักอย่างก็ได้ ..แต่เราก็ยังไม่ได้ทำ
เราท้อจัง
เราโทษแม่และพ่อนะ ที่ทำให้เราเกิดมา แต่ไม่เคยเลี้ยงดูเราเลย
เราอ่อนไหวง่าย เราคิดว่าการมีใครสักคน หมายถึงแฟนดีๆ หน่ะ มันอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เราอยากมีชีวิตอยู่ต่อ
เอ่อ.. ลืมบอก
ที่เรารู้สึกแย่กว่านั้นคือ ทุกคนในบ้าน รวมถึงแม่เราที่หย่าออกไปแล้ว มีแต่คนภาวนาอยากให้คนที่บ้านที่มีเงินเยอะตายไวๆ เพื่อจะได้สมบัติมากิน มาใช้กัน เพราะพวกเขาไม่ทำมาหากินอะไรเลย หรือบางคนที่ทำงาน ก็ใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือย ไม่เก็บออม เพราะคาดหวังว่ายังไงก็ได้เงินมรดก
เรารู้สึกว่า มรดกมัน คือ Gift มันคือของขวัญที่ผู้มีพระคุณใหญ่โตสุดในบ้านเขาให้เรา แต่พอเราได้ยินแม่เราพูดซ้ำๆ เรารู้สึกว่าเงินก้อนนี้กำลังเป็นปัญหา และมันจะต้องโดนแบ่ง โดยที่เราไม่เต็มใจ
พอเล่าแบบนี้แม่เราก็ดูเป็นผู้ร้ายขึ้นมาเลยใช่มั้ยล่ะ ? แต่ไม่ถึงขนาดนั้น จริงๆ แม่เราก็เป็นคนดี ชอบช่วยเหลือคน และเห็นอกเห็นใจคนอื่น แต่บอกตรงๆ ตั้งแต่เราได้ลองใช้ชีวิตอยู่กับมาแม่มาประมาณ 2 ปี เราว่าแม่เราเป็นคนโง่ ตัดสินใจไม่เป็น เหมือนที่เขาชอบพูดกัน ว่าชอบจับแต่ผู้ชายรวยๆ เราว่าแม่เราเป็นแบบนั้น ถึงได้ตัดสินใจโง่ๆ แต่งงานกับพ่อเรา ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันเลย ส่วนพ่อเราก็เห็นแม่เราสวย เลยอยากได้ทำเมีย ให้ผู้ใหญ่ที่บ้านมาสู่ขอ
และเวรกรรมต่างๆ ที่เขาสองคนก่อ โดยไม่รับผิดชอบ มันก็คือเราไง ที่ต้องมารับกรรมต่างๆ
[ครอบครัว] เราเป็นเด็กมีปัญหา เพราะพ่อแม่ไม่ได้รักกันตั้งแต่แรก
เรื่องราวของผู้หญิงคนนึงที่เกิดมาแบบขาดๆ เกินๆ ฝั่งพ่อ บ้านรวย มีฐานะ มีอิทธิพล
ฝั่งแม่ จนมาก และกำลังมีหนี้
เราต้องแบกรับปัญหา ทั้งสองบ้าน เพราะความคิดโง่ๆ ของแม่ ที่ตกลงตัดสินใจแต่งงานกับพ่อ
ทั้งๆ ที่ไม่เคยรักกันเลย ไม่เคยคบดูใจกันมาก่อนเลย พ่อให้ผู้ใหญ่มาขอ ฝั่งแม่เห็นว่าเขาเป็นคนใหญ่คนโตก็ยกให้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ไม่ได้บังคับแม่เรา แม่เราตัดสินใจแต่งงาน มีลูกได้ 2 คน ก็ปิดอู่
ขณะที่เด็กทั้งสองกำลังเติบโต พ่อเที่ยวผู้หญิง มักมากในกามอารมณ์ กลับบ้านมาทำร้ายตบตีแม่ มีรสนิยมทางเพศแบบซาดิสม์ จนจะไปข่มขืนแม่บ้าน (หรือเรียกว่าพี่เลี้ยง)
จนแม่ทนไม่ไหว ขอหย่า จบกันด้วย(ความไม่)ดี
แม่ลาออกจากบริษัทของฝั่งพ่อ แล้วย้ายหนีไปอยู่ตจว. เพื่อไม่ให้ใครมาตามเจอ
ในขณะที่แม่หายไป..
เราและพี่อยู่ในความดูแลของฝั่งย่า ที่มีเงินให้ใช้ไม่ลำบาก แต่เราไม่เคยได้ความรัก ความอบอุ่น และความเข้าใจเลย เราอยู่ในความดูแลของแม่บ้านฝั่งย่า ที่นอกจากด่า ใช้ให้ช่วยงานแล้ว ก็ไม่สามารถสั่งสอน ให้ความรัก ความอบอุ่นเราได้เลย
จนพี่เราอายุ 16 ปี
พี่เราท้องก่อนวัยอันควร เพราะคบเด็กแว้น เด็กมูลนิธิ ที่เนื้อตัวสกปรก และเข้าบ้านมาขโมยของบ่อยครั้ง
ส่วนเราโดนข่มขืนตอนอายุ 17 ปี
เราเก็บเรื่องอุบาทว์ๆ นี้ไว้ลึกสุดใจ ไม่กล้าบอกใคร จนเราเข้ามหาลัย เรามีแฟน และยังโชคร้ายที่เจอแฟนทำร้ายร่างกาย เจ็บปวด ทรมาน ปางตาย ..ซึ่งที่บ้านทุกคนไม่มีใครเคยรับรู้เลย เพราะเราอับอายไม่กล้าบอก อยากให้เขามองเราเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียนหนังสือแค่นั้น
เราผ่านเรื่องร้ายๆ ตรงนี้มาได้
จนทำงานได้ 2 ปี
ชีวิตเราเหมือนจะไปได้ดี
แต่ก็เจอเพื่อนร้ายๆ สังคมที่ทำงานแย่ๆ บ้านที่พึ่งพาไม่ได้ เราหมดหนทาง เราท้อ เราตัดสินใจแบบโง่ๆ ด้วยการกินยาพาราฯ เกินขนาด เราจำไม่ได้ว่ากี่เม็ด แต่มากกว่า 30 เม็ด
เรานอน และตื่นมาอ้วก
อ้วก
อ้วก
และอ้วก
เราไม่อยากมีชีวิตต่อไปเลย..
เราไม่อยากเป็นคนเหมือนคนอื่นๆ อะ
เราอยาก Shut Down ตัวเอง แล้วหลับไปเลย...
..แต่จนแล้วจนรอด เราก็ไม่ตาย ตับเรายังไม่แพ้ ตับยังไม่วาย เราพยุงตัวเองขึ้นรถปอเต๊กตึ้งที่เรียกมาเอง ไปรพ.ที่เรามีประกันสังคม เรานอนทรมาน กับสายระโยงระยาง ที่นอนหลับไม่สบายเหลือเกิน
เราแชทบอกเพื่อนสนิทที่อยู่ไม่ไกลว่ามาหาเราหน่อย เพื่อนคนสนิทก็มาหาพร้อมโทรหาแม่เรา ว่าเราอยู่รพ.
ความลับ ความทุกข์ ความอึดอัดใจในชีวิตที่เราสะสมมานับสิบๆ ปี มันได้ถูกเปิดเผยแล้ว ทุกคนในบ้านรับรู้ ขับรถจากตจว.มาเยี่ยมเราที่กทม.
ทุกคนที่บ้าน รวมถึงเพื่อนมหาลัย
มาเยี่ยมเราด้วยความสงสาร เห็นใจ และเวทนา กับสภาพเราบนเตียง ที่นอนอยู่พร้อมสายน้ำเกลือ และสายที่ให้ยา กับเครื่องบ้าๆ ที่ดังติ๊ดๆ อยู่ใกล้หูตลอดเวลา
เราไม่ได้รู้สึกดีเลยอะ ที่เห็นทุกคนพร้อมหน้ากันที่ปลายเตียง เรารู้สึกแย่มากๆ ทุกคนมองเราไม่เหมือนเดิม เราควรตายๆ ไปซะ ดีกว่ารอดมาแบบนี้
เราอยากออกจากรพ.ตั้งแต่ 2 วันแรก แต่หมอไม่ให้ออก เพราะค่าตับเรายังสูงอยู่ เรานอนอยู่เหมือนตายทั้งเป็น และเกลียดโรงพยาบาลมาก
ผ่านมา 6 วัน หมอเข้ามาหาเราที่ห้อง พร้อมถามแบบทดสอบโรคซึมเศร้า เราตอบตามจริงทุกข้อ ผลสรุปคือ เราไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า
และวันนี้ก็ผ่านมา 5 เดือนแล้ว
เราลาออกจากงานที่กทม. มาอยู่ตจว.แล้ว
เรากำลังจะไม่มีเงินใช้
และเราไม่อยากขอใครในบ้าน เพื่อให้ดูว่าเราเป็นภาระ และตัวปัญหา
เราขายของออนไลน์ใน Shopee ก็โดน Shopee ระงับสินค้าของเรา
ตอนนี้เงินทั้งหมดที่เรามีกำลังจะหมด
เรามีคิดแว้บๆ ในหัว ว่าอยากเอาตัวแลกตังด้วยซ้ำ ..แต่เรายังไม่ได้ทำ
เราเหนื่อยจัง เราท้อใจ
เรามีมีดพับ สแตนเลสทั้งด้าม ที่เคยซื้อไว้ป้องกันตัวอยู่ในห้อง และเรามีเชือกที่ยาวพอจะผูกคอเรากับอะไรสักอย่างก็ได้ ..แต่เราก็ยังไม่ได้ทำ
เราท้อจัง
เราโทษแม่และพ่อนะ ที่ทำให้เราเกิดมา แต่ไม่เคยเลี้ยงดูเราเลย
เราอ่อนไหวง่าย เราคิดว่าการมีใครสักคน หมายถึงแฟนดีๆ หน่ะ มันอาจเป็นเหตุผลที่ทำให้เราอยากมีชีวิตอยู่ต่อ
เอ่อ.. ลืมบอก
ที่เรารู้สึกแย่กว่านั้นคือ ทุกคนในบ้าน รวมถึงแม่เราที่หย่าออกไปแล้ว มีแต่คนภาวนาอยากให้คนที่บ้านที่มีเงินเยอะตายไวๆ เพื่อจะได้สมบัติมากิน มาใช้กัน เพราะพวกเขาไม่ทำมาหากินอะไรเลย หรือบางคนที่ทำงาน ก็ใช้เงินอย่างฟุ่มเฟือย ไม่เก็บออม เพราะคาดหวังว่ายังไงก็ได้เงินมรดก
เรารู้สึกว่า มรดกมัน คือ Gift มันคือของขวัญที่ผู้มีพระคุณใหญ่โตสุดในบ้านเขาให้เรา แต่พอเราได้ยินแม่เราพูดซ้ำๆ เรารู้สึกว่าเงินก้อนนี้กำลังเป็นปัญหา และมันจะต้องโดนแบ่ง โดยที่เราไม่เต็มใจ
พอเล่าแบบนี้แม่เราก็ดูเป็นผู้ร้ายขึ้นมาเลยใช่มั้ยล่ะ ? แต่ไม่ถึงขนาดนั้น จริงๆ แม่เราก็เป็นคนดี ชอบช่วยเหลือคน และเห็นอกเห็นใจคนอื่น แต่บอกตรงๆ ตั้งแต่เราได้ลองใช้ชีวิตอยู่กับมาแม่มาประมาณ 2 ปี เราว่าแม่เราเป็นคนโง่ ตัดสินใจไม่เป็น เหมือนที่เขาชอบพูดกัน ว่าชอบจับแต่ผู้ชายรวยๆ เราว่าแม่เราเป็นแบบนั้น ถึงได้ตัดสินใจโง่ๆ แต่งงานกับพ่อเรา ทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันเลย ส่วนพ่อเราก็เห็นแม่เราสวย เลยอยากได้ทำเมีย ให้ผู้ใหญ่ที่บ้านมาสู่ขอ
และเวรกรรมต่างๆ ที่เขาสองคนก่อ โดยไม่รับผิดชอบ มันก็คือเราไง ที่ต้องมารับกรรมต่างๆ