ทุกครั้งที่เราเดินผ่านย่า เขาจะพูดตามหลังเราว่า เxี้ย อีเxี้ย อยู้ไม่ได้ก็ไม่ต้องอยู่ เราได้ยินแบบนี้ก็ไม่สบายใจค่ะ
เลยไปถามแม่เลี้ยงดูว่าหนูทำอะไรให้เขา (เป็นการหยั่งดูเพื่อความมั่นใจว่าเขาไว้ใจไม่ได้100เปอร์เซ็นต์) สุดท้าย ใช่ค่ะ นางไว้ใจไม่ได้เอาเรื่องนี้ไปบอก 
หรือทุกๆเรื่องที่เราไม่สบายใจไประบายกับนาง นางก็เอากลับไปบอกหมดเลยค่ะ และมาวันนี้ย่าพูดว่า ข้าด่าตัวข้าเอง ไม่ได้ด่าใคร เดี๋ยวจะมาร้อนตัวอีก 
เขาพูดลอยๆแบบเดิมค่ะ ตั้งแต่สมัยเด็กๆแล้วค่ะ ที่ย่าเกลียดเรา แค่จะกินปลาทูยังโดนมองค้อน โดนแขวะ เข้าทำแบบนี้ใส่เราตอน 5 ขวบค่ะ และก็ทำใส่เราเรื่อยมาจนเรา 16 ปี เราพึ่งใครไม่ได้เลยค่ะ ต่อหน้าทุกคนในครอบครัวพูดดี แต่ในมือนั้นถือมีดเตรียมแทงทุกครั้งที่มีโอกาส พ่อเราก็พึ่งไม่ได้ แม่เราถ้ารู้เื่องนี้เข้าความดันขึ้นเข้าโรงพยาบาลแน่ค่ะ คนอื่นๆในครอบครัวก็เหมือนที่บอกค่ะ เจอช่องเมื่อไหร่แทงเมื่อนั้น นี่หรอค่ะที่เรียกว่าครอบครัว 

                   ทุกวันนี้เหมือนใช้ชีวิตอยู่ในสนามรบเลยค่ะ ถ้าเราพลาดเมื่อไหร่เขาจะซ้ำเราจนจมดิน ถ้าให้ข้าวปลาแล้วนับเป็นบุญคุณเราก็จะสนองบุญคุณเขาในลักษณะเดียวกันค่ะ ยอมรับเราแค้นแรงมาก แต่แค้นยาก ท่าทำให้แค้นได้ ไม่ว่าชาติไหนๆก็ไม่หายค่ะ วิธีแก้แค้นของเราคือ ยิ่งเขาไม่ชอบยิ่งทำค่ะ คนแก่คิดมากจะตายไว เรื่องที่เราทำ ไม่ใช่เรื่องแย่ๆนะคะ คือถ้าเขาเห็นเราทำงานบ้าน หรือช่วยงาน เขาจะร้อนรุ่มค่ะ เราก็ยิ่งทำสิคะ 

                   เขาเคยไปดูหมอมา ว่าหลานชายคนเล็กสุดที่รักเขาจะได้ดี แต่เราไม่ได้ดี  ได้ค่ะ!!! แล้วมาดูกัน วันที่เราได้ดี เราจะประเคนทุกอย่างที่เขาทำกลับเราคืนให้หมดเลยค่ะ