ยังไม่หลุดพ้นซะที

คือเวลามีคนเข้ามาจะคุยกันเร็วหรือนานแค่ไหน พอสุดท้ายมีเค้าหายไป เราก็ยังเสียใจอยู่ดี พยายามไม่คาดหวังอะไรเลย พยายามไม่สร้างความทรงจำกับใคร แต่ก็เสียใจทุกครั้ง สงสารใจตัวเองมากๆ เสียใจ ร้องไห้ให้กับควา

ร้องไห้กับสิ่งที่ตัวเองทำลงไป ทำพลาดไป เสียใจ เก็บสิ่งนั้นไว้คนเดียว จนเกิดอาการเครียด สับสนไปหมด

รู้สึกเหงาโดดเดี่ยว อยากมีคนอยู่ข้างๆ แต่อีกใจนึงก็กลัวเจ็บ กลัวผิดหวัง กลัวการที่ีต้องกลับมาอยู่คนเดียว บางทีก็สับสนกับความรู้สึกตัวเอง

แฟนเราอยากเลิกกับเราเพราะเขารู้สึกผิดที่ทำให้เราร้องไห้ เสียใจ และเหนื่อยมาตลอด และเขาต้องการที่จะเลิกกับเราจริงๆค่ะ เราคบกันได้ปีกว่าๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาก็ทำเราเหนื่อย ทำเราเสียใจมากจริงๆนั่นแหละค่

เรารู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียว เพื่อนก็ไม่สนใจ คนรอบตัวก็ไม่สนใจ ทำอะไรไม่คิดถึงความรู้สึกเรา เรารู้สึกโดดเดี่ยวมาก นอนร้องไห้ทุกวัน เราแค่ต้องการคนที่สามารถเล่าทุกอย่างให้ฟังได้

ตามหัวเลยค่ะ ทรมานมากความคิดถึงมันทรมานใจเรามาก เราเลิกกับเค้ามาได้ 43 วัน ใจยังไม่ลืม ยังเสียใจร้องไห้คิดถึงเขาภาพเขามันยังวนเวียนอยู่ เราพยายามทำทุกทางเพื่อลืมเขา แต่มันก็ยังมีบางความรู้สึกที่คิดถึง

คุณมีวิธี "จัดการกับความรุสึกผิดในอดีต" ในเรื่องของความรัก กันยังไงบ้างครับ ผมอยุกับมันมา 5 ปีแล้ว เหมือนจะลืมแล้ว แต่พอมีอะไรมาสกิดนิดนึง ผมก้อปวดใจกับความผิดตัวเองทุกครั้ง ไม่เคยหายไปจากใจ

อกหักค่ะ เสียใจมาก วันนี้ดีขึ้นแล้วแต่ยเปราะบางอยู่ เลิกคิดถึงไม่ได้เลย แค่ร้องไห้น้อยลง ขอกำลังใจหน่อยนะคะ

สวัสดีค่ะ พอดีว่าเมื่อ 2–3 วันที่ผ่านมา แฟนเก่าของเราประสบอุบัติเหตุทางถนนและเสียชีวิต เรารู้สึกใจหายมากค่ะ ถึงแม้เราเลิกกันมา 5 ปีแล้ว แต่เรายังคุยถามไถ่กันเสมอ เหมือนพี่เหมือนน้องกันมากกว่าเป็

ตามนั้นเลยค่ะ คือแบบเราชอบมาคิดๆในสิ่งที่ทำลงไปแล้ว แล้วเราก็รู้สึกเสียใจและร้องไห้ แบบว่าเราชอบคิดว่าที่เราทำสิ่งนั้นดขาจะคิดยังไงนาาา เขาจะเสียใจมั้ย เขาจะเศร้ามั้ย เขาจะร้องไห้มั้ย คิดมาก็ยังเศร้าค