ตามหัวข้อกระทู้เลยค่ะ พ่อแม่ดูถูกความฝัน ไม่ภูมิใจกับสิ่งที่เราสำเร็จ วันนี้เราจะมาเล่าเรื่องทั้งหมดที่เราเจอ อันที่จิงก็หาที่ระบายนั้นแหละค่ะ555 เพราะว่าไม่มีใครเข้าใจเราสักนิด อยากลองทำร้ายตัวเองแต่ก็คิดได้ว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ ก็เลยต้องหาที่ระบายเช่น ที่นี่แหละค่ะ
เริ่มจากการที่เราชื่นชอบศิลปินเกาหลีค่ะ เรารู้สึกว่าเราชื่นชอบการเต้น การร้องเพลง ของศิลปินที่เค้าชื่นชอบ เรามีความรู้สึกว่า เฮ้ยย เราอยากโชว์ศักยภาพของเรา พอดีที่โรงเรียนเรามีการแข่งโคฟเวอร์แดนซ์ เรานี่ก็ลงสมัครทันทีเลยค่ะ555 พอแข่งเสร็จเราได้สองค่ะ เราดีใจมากที่เราได้รางวัล แต่พอเรากลับบ้านมาถือถ้วยรางวัลมาด้วย พ่อแม่เรากลับจากบ้านมา เรานี่รีบเอาถ้วยรางวัลโชว์เลยค่ะ แต่ผลที่ได้กลับมาคือ เงียบ........ เค้าไม่ดีใจกับเราเลย ไม่ยินดีกับเราสักนิด เราก็เลยไม่อยากพูดอะไรให้เค้าฟังอีกแล้วเสียความรู้สึกเปล่าๆ เราเคยอิดคลิปส่งโคฟเวอร์แดนซ์ของงานมหาลัยด้วยค่ะ ปรากฎว่าเราผ่านค่ะ วันแข่งเป็นวันศุกร์....เรา..ไม่ได้บอกพ่อแม่ค่ะ เราไม่พูดอะไรเลย เงียบได้คือเงียบ ถามมาก็ตอบแค่นั้น ปรากฎว่างานเลิกช้าว่าเวลาเลิกเรียนค่ะ เค้าโทราถามเราว่าอยู่ไหน เราก็เลยบอกว่ามาแข่งเต้น พอถึงบ้านโดนด่ายาวเลย เฮ้ออออ
ครั้งที่สอง เราเริ่มขึ้น ม.ปลายค่ะ ถึงเราจะบ้าศิลปินแค่ไหนเราก็ตั้งใจเรียนด้วยใช่มั้ยคะ พอเราเริ่มขึ้นม.ปลายเราก็คิดได้ว่าเราต้องตั้งใจเรียนจริงๆแล้ว เราเลยขอพ่อแม่ว่า เราอยากเรียนพิเศษ แต่สิ่งที่พ่อแม่เราพูดกลับมาก็คือ "ไปเรียนให้มันเสียตังค์ทำไม? ถ้ามันจะเก่งอยู่ที่ไหนมันก็เก่ง" น้ำตาตกในเลยค่ะ ขนาดเราพูดเรื่องเรียนเค้ายังไม่เห็นด้วย แต่เค้าอยากให้เราเรียนเก่งๆจบสูงๆให้เป็นหน้าเป็นตา แต่การที่เราขอเค้าเรียนพิเศษมันสิ่งที่พ่อแม่ควรชื่นใจไม่ใช่หรอคะ
ครั้งที่สาม เพื่อนๆคนไหนที่ติดตามข่าวสารก็คงจะรู้ใช่มั้ยคะว่าช่วงนี้ค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ของเกาหลีชื่อJYPมาเปิดออดิชั่น เราเพิ่งมารู้วันสุดท้ายของการเปิดรับสมัครค่ะ เราเลยรีบบอกแม่ว่าอยากลองไปออดิชั่นดู เราก็ร้องเพลงให้เค้าฟังค่ะ เราอยากโชว์เค้าว่าเราอยากไปแค่ไหน ปกติเราไม่ค่ยกล้าร้องเพลงให้คนในครอบครัวฟังค่ะ เพราะอะไรน่ะหรอ ทุกคนก็น่าจะรู้กันดีนะคะว่าเค้าคงไม่ฟัง....ครั้งนี้หนักสุดๆไปเลยค่ะ ด้วยช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดีเค้าก็คงอารมณ์ไม่ดีด้วย เค้าบอกว่าเราฝันลมๆแล้งๆ เอาเวลาไปตั้งใจเรียนให้มันได้จบสูงๆ มีงานมีการทำจากนั้นทำอะไรก็ทำ คือ....การที่เราเรียนจบมีงานมีการทำก็คง20อัพแล้วโอกาสจะน้อยหรือไม่มีเลยก็ได้ เค้ายังบอกอีกว่าเราไม่ดีอย่างนู้นอย่างนี้ เราเหนื่อย เราอิจฉาที่ทุกคนไม่ไปออดิชั่น จะผ่านไม่ผ่านก็แล้วแต่ แต่อย่างน้อยครั้งนึงในชีวิตคุณก็เคยไป แต่เราแม้แต่คิดยังไม่มีสิทธิ์ ทำไมเด็กอย่างเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย
พ่อแม่ดูถูกความฝัน...มันแย่มากๆเลยใช่มั้ยคะ
เริ่มจากการที่เราชื่นชอบศิลปินเกาหลีค่ะ เรารู้สึกว่าเราชื่นชอบการเต้น การร้องเพลง ของศิลปินที่เค้าชื่นชอบ เรามีความรู้สึกว่า เฮ้ยย เราอยากโชว์ศักยภาพของเรา พอดีที่โรงเรียนเรามีการแข่งโคฟเวอร์แดนซ์ เรานี่ก็ลงสมัครทันทีเลยค่ะ555 พอแข่งเสร็จเราได้สองค่ะ เราดีใจมากที่เราได้รางวัล แต่พอเรากลับบ้านมาถือถ้วยรางวัลมาด้วย พ่อแม่เรากลับจากบ้านมา เรานี่รีบเอาถ้วยรางวัลโชว์เลยค่ะ แต่ผลที่ได้กลับมาคือ เงียบ........ เค้าไม่ดีใจกับเราเลย ไม่ยินดีกับเราสักนิด เราก็เลยไม่อยากพูดอะไรให้เค้าฟังอีกแล้วเสียความรู้สึกเปล่าๆ เราเคยอิดคลิปส่งโคฟเวอร์แดนซ์ของงานมหาลัยด้วยค่ะ ปรากฎว่าเราผ่านค่ะ วันแข่งเป็นวันศุกร์....เรา..ไม่ได้บอกพ่อแม่ค่ะ เราไม่พูดอะไรเลย เงียบได้คือเงียบ ถามมาก็ตอบแค่นั้น ปรากฎว่างานเลิกช้าว่าเวลาเลิกเรียนค่ะ เค้าโทราถามเราว่าอยู่ไหน เราก็เลยบอกว่ามาแข่งเต้น พอถึงบ้านโดนด่ายาวเลย เฮ้ออออ
ครั้งที่สอง เราเริ่มขึ้น ม.ปลายค่ะ ถึงเราจะบ้าศิลปินแค่ไหนเราก็ตั้งใจเรียนด้วยใช่มั้ยคะ พอเราเริ่มขึ้นม.ปลายเราก็คิดได้ว่าเราต้องตั้งใจเรียนจริงๆแล้ว เราเลยขอพ่อแม่ว่า เราอยากเรียนพิเศษ แต่สิ่งที่พ่อแม่เราพูดกลับมาก็คือ "ไปเรียนให้มันเสียตังค์ทำไม? ถ้ามันจะเก่งอยู่ที่ไหนมันก็เก่ง" น้ำตาตกในเลยค่ะ ขนาดเราพูดเรื่องเรียนเค้ายังไม่เห็นด้วย แต่เค้าอยากให้เราเรียนเก่งๆจบสูงๆให้เป็นหน้าเป็นตา แต่การที่เราขอเค้าเรียนพิเศษมันสิ่งที่พ่อแม่ควรชื่นใจไม่ใช่หรอคะ
ครั้งที่สาม เพื่อนๆคนไหนที่ติดตามข่าวสารก็คงจะรู้ใช่มั้ยคะว่าช่วงนี้ค่ายเพลงยักษ์ใหญ่ของเกาหลีชื่อJYPมาเปิดออดิชั่น เราเพิ่งมารู้วันสุดท้ายของการเปิดรับสมัครค่ะ เราเลยรีบบอกแม่ว่าอยากลองไปออดิชั่นดู เราก็ร้องเพลงให้เค้าฟังค่ะ เราอยากโชว์เค้าว่าเราอยากไปแค่ไหน ปกติเราไม่ค่ยกล้าร้องเพลงให้คนในครอบครัวฟังค่ะ เพราะอะไรน่ะหรอ ทุกคนก็น่าจะรู้กันดีนะคะว่าเค้าคงไม่ฟัง....ครั้งนี้หนักสุดๆไปเลยค่ะ ด้วยช่วงนี้เศรษฐกิจไม่ดีเค้าก็คงอารมณ์ไม่ดีด้วย เค้าบอกว่าเราฝันลมๆแล้งๆ เอาเวลาไปตั้งใจเรียนให้มันได้จบสูงๆ มีงานมีการทำจากนั้นทำอะไรก็ทำ คือ....การที่เราเรียนจบมีงานมีการทำก็คง20อัพแล้วโอกาสจะน้อยหรือไม่มีเลยก็ได้ เค้ายังบอกอีกว่าเราไม่ดีอย่างนู้นอย่างนี้ เราเหนื่อย เราอิจฉาที่ทุกคนไม่ไปออดิชั่น จะผ่านไม่ผ่านก็แล้วแต่ แต่อย่างน้อยครั้งนึงในชีวิตคุณก็เคยไป แต่เราแม้แต่คิดยังไม่มีสิทธิ์ ทำไมเด็กอย่างเราต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย