👧🏽💗👦🏽 THE LEISURE GLOVES "ถุงมือยามว่าง" รอบที่ 2 "เรื่องสั้น-ฉายเดี่ยว #2" ตอน "รักต่างแดน" 👧🏽💗👦🏽

กระทู้คำถาม

ถุงมือเรื่องสั้นเรื่องที่ 2 และเป็นกระทู้สุดท้ายของรอบนี้ครับ

เป็นเรื่องควมรักต่างแดน มีการใช้ภาษาเยอรมันซะด้วย!! (ต้องมีคนเพ่งเล็งพี่ซูซี่แน่นวลลล)

มาอ่านกันเลยครับ กรรมการต้องรีบแล้ว จะไปขึ้นรถกลับ ปกทม. แล้วครับผม ^^

รักต่างแดน

“ Guten morgen “

ผมส่งภาษาเยอรมันแบบมั่วๆ ไปหาสาวเยอรมันหน้าตาคมขำคนหนึ่ง เพราะจำได้ว่าเคยเห็นเธอเดินเข้าออกหอพักเดียวกันมาหลายครั้ง ในฐานะที่เป็นนักเรียน

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ เช้าๆ อย่างนี้ เธอคงไม่ไปเรียนหนังสือ (หน้าตาของเธอยังเด็กเกินกว่าจะเป็นผู้ใหญ่วัยทำงาน) ผิวขาว สวมยีนส์ลูกฟูกสีดำ ใส่เสื้อยืดสีขาว มีเสื้อแจ็คเก็ตสีดำสวมทับดูกลมกลืน รองเท้าผ้าใบสีดำ รูปร่างดี ชนิดใครเห็นก็ต้องมอง บางทีเธออาจไปหาซื้ออาหารจากร้านซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆบ้านแถวนี้ก็เป็นได้ นั่นทำให้ผมฝันไปถึงว่า บางทีเราอาจจะยอมเช่าห้องพักอยู่ด้วยกันเพื่อเป็นการประหยัดค่าใช้จ่ายไปในตัว ยังได้เพื่อนร่วมห้องด้วยเป็นของแถม

โธ่...ก็แค่นักศึกษาจากประเทศไทย ไม่ค่อยร่ำรวย เรียนไม่ค่อยดี แต่บังเอิญโชคดีได้มาศึกษาต่อที่ต่างประเทศเท่านั้นเอง

“ Ich komme aus Thailand “ ผมส่งภาษาต่อไป ชนิดไม่ต้องรอให้เธอโต้ตอบ ถือว่าแนะนำตัวก่อนดีที่สุด ส่วนเรื่องถูกกาละเทศะ ไม่รู้หรอกครับ โธ่

ก็ผมเพิ่งจะย้ายมาอยู่เมืองนี้ไม่นาน วัฒนธรรมอะไรๆ ก็ยังไม่คุ้นเคย อาศัยลูกมั่วไปก่อน

“ Hallo, Guten Morgen “

เธอยิ้มพลางตอบ แต่ไม่ได้พูดอะไรอีก บางทีเธออาจจะเขินอายก็เป็นได้เมื่อเจอหนุ่มหล่ออย่างผม

จากนั้นเธอก็รีบเดินไปด้วยท่าทางคล้ายเร่งรีบ ไม่เป็นไร

ผมถือว่าพัฒนาไปขั้นหนึ่งแล้ว ไม่แน่ว่าสักวันจะกลับบ้านเกิดเมืองนอน พาลูกสะใภ้ไปฝากคุณพ่อคุณแม่ก็เป็นได้

ผมมาเรียนต่อทางภาษาที่เยอรมัน เป็นการเรียน Workshop และ Self-Study ซึ่งคิดว่าจะช่วยให้ผมพัฒนาภาษาเยอรมันได้อย่างรวดเร็ว ตามความต้องการของทางบ้าน

มาพักอาศัยอยู่ที่เมือง Berlin อันโอ่อ่าสง่างามและน่าอยู่ โดยแอบหวังว่าจะมีสักครั้งจะได้ไปล่องแม่น้ำ Spree สักครั้ง

แน่นอนว่าผมต้องปรับตัวหลายอย่างเพื่อให้เข้ากันได้กับเพื่อนใหม่ กลายเป็นคนตรงต่อเวลา เพราะคนเยอรมัน เขาถือเรื่องการเวลานัดมาก บอกเที่ยงตรงก็ต้องเที่ยงตรง ผิดพลาดไปเกินสิบห้านาทีก็ถือว่าเสียหาย

คนเยอรมันไม่ชอบพูดเล่นหัว ถ้าไม่สนิทกันจริง

ผู้หญิงเยอรมันมักไม่ชอบให้มองว่าพวกเธออ่อนแอ ผมเคยหน้าแตกเมื่อออกไปเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวหลายแห่ง และพบว่ามันปิดในวันอาทิตย์ เพราะลืมนึกว่าเป็นวันหยุดของพวกเขา เหล่านี้เป็นต้น

แต่เรื่องสำคัญมากที่สุดเวลานี้ไม่ใช่เรื่องการเรียน แต่เป็นเรื่องของหัวใจต่างหาก

ผมเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองสนใจสาวน้อยคนนั้นเข้าให้เสียแล้ว ทั้งที่ๆ อยู่เมืองไทย ผมไม่มีแฟนเป็นตัวเป็นคน ตั้งใจเรียนอย่างเดียว

มันจะเป็นเพราะความเหงา และไกลบ้าน คิดถึงบ้าน ขาดเพื่อนหรือเปล่าก็ไม่รู้ ทำไมมันเหงาแบบลึกๆ แบบว่าต้องการคนเข้าใจ และแน่นอนว่าจะต้องเป็นเพศตรงกันข้ามเท่านั้น จึงจะลึกซึ้ง

ความเหงาทำให้หัวใจเรียกร้องความรักอย่างที่หลายคนว่ากันแน่เลย

ผมเองก็ไม่รู้จะสืบหาข้อมูลของเธอได้ยังไง เพราะเวลาที่เหลือการการเรียน ก็ไม่เห็นเธอคนนั้นปรากฏตัวเท่าไร ไม่รู้กระทั่งว่า เธอชื่ออะไร เรียนอยู่ที่ไหน พักชั้นไหนห้องไหน

แม้จะไม่มีหวังอะไรมากมาย แต่พอมีเวลาว่าง ผมมักจะเตร็ดเตร่อยู่แถวหน้าหอพักเสมอ โดยคิดว่าเธอจะผ่านมาให้เห็น

และแล้วความหวังก็เป็นจริง ในช่วงเย็นของวันหนึ่ง

อากาศแทบไม่หนาวราวสิบห้าองศาเซลเซียส กำลังดีเลยทีเดียว

ขณะผมยืนอยู่หน้าหอพัก เห็นเธอลงจากรถแท็กซี่ หอบข้างของพะรุงพะรัง ทั้งไก่สด ไข่ไก่ ขนมปังและผักอีกหลายชนิด ในชุดเก่งตัวเก่าที่เห็นในวันแรก

ทั้งที่มีความตั้งใจมั่น แต่พออยู่ในสถานการณ์จริงผมก็เกิดอาการกระอักกระอ่วนขึ้นมาโดยกะทันหัน คำว่า “ Guten abend “ หายไปในลำคอ

ผู้ชายเยอรมันเขาจะพากันขลาดอายเหมือนผมไหมนะ?

หนุ่มสาวแถวนี้เขาจีบกันยังไง เริ่มต้นด้วย wie heissen sie? : (วี ไฮเซ่น ซี?) คุณชื่ออะไร... จะเป็นการเสียมรรยาทหรือไม่

แต่ที่แน่ๆ ผมพลาดเสียแล้ว ได้แต่มองตามเธอเดินหายลับไป

ผมรู้สึกเสียดายเวลาและความตั้งใจ

ความรู้สึกนั้นหลอกหลอนในความรู้สึก และเริ่มรู้แล้วว่าอะไรที่สำคัญจริงๆกับคนเรา

ผมว่ามันเป็นเรื่องหัวใจนั่นเอง

ชาร้อน ขนมปังกับไส้กรอกกระป๋องมื้อเย็นจืดชืดไร้รสชาติ ความคิดวุ่นวายสับสน

แต่ผมก็รู้ว่าจะปล่อยให้เหตุการณ์เป็นต่อไปอย่างนี้ไม่ได้

ชีวิตคงไม่สงบสุข จะต้องจัดการอย่างใดอย่างหนึ่ง

ถ้าเธอปฏิเสธความรักของผมก็ให้รู้กันไป อย่างมากก็แค่ย้ายหนีเท่านั้น

วันรุ่งขึ้นเป็นวันอาทิตย์ หลังจากจัดการไข่ต้มและขนมปังกันตาย ก็ลงไปเดินๆ บริเวณลานกว้างหน้าหอพักเช่นเคย มีเก้าอี้หินอ่อนให้นั่ง แต่ผมนั่งไม่ลง

รู้สึกเหมือนไฟลนก้น รอแบบแทบไม่มีหวัง ผู้คนเดินผ่านไปมาท่ามกลางอากาศเย็นฉ่ำจนน่ากลับขึ้นไปนอนในห้องพัก

ถ้าพระเจ้ามีจริงท่านอาจเห็นใจ เพราะก่อนหน้าจะเปลี่ยนใจกลับขึ้นห้องพัก เธอคนนั้นก็เดินออกมาจากหอพักพอดี การแต่งตัวตามสบายแสดงว่าเธอไม่ได้ตั้งใจออกไปไหนไกล

ผมสูดลมหายใจลึก เดินตรงเข้าหาทันที ด้วยหัวใจเต้นระทึก

“ Hallo,wie heissen Sie? "

ตัดสินใจถามชื่อของเธอนำทางไว้ก่อน ดูปฏิกิริยาโต้ตอบของเธอ และก็ใจชื้นขึ้นมาเมื่อเธอยิ้มพลางตอบว่า

“ Ich binSophie “

เอาละ ได้รู้แล้วว่า เธอชื่อโซฟี เธอมองหน้าผมด้วยรอยยิ้มแบบคนรู้เท่าทันแล้วพูดต่ออีกว่า

“ Ich bin verheiratet “

พระเจ้า เธอบอกว่า เธอแต่งงานแล้ว

หูและประสาทของผมลั่นสนั่นก้องโลก เธอแต่งงานแล้ว แต่งงานทั้งที่ผมยังไม่ได้เอ่ยปากบอกรัก

ความหวังของผมพังทลายตั้งแต่ยังไม่ได้ก่อร่างสร้างฐาน ใบหน้าร้อนวูบวาบไปหมด ด้วยความตกใจเสียใจและคาดไม่ถึง

ราวกับจะตอกย้ำคำพูดของเธอ ชายหนุ่มหน้าตาดีมีฐานะคนหนึ่งก้าวเข้ามาหาเธอ คล้องแขนกันด้วยท่าทางสนิทสนม แบบเด็กดูก็รู้ว่าทั้งสองเป็นคนรักกัน

“ Auf wiedersehen ! “ เธอหันมายิ้มและบอกลาด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่มีแววห่างเหิน

นั่นละ บทเรียนบทแรกที่ผมถูกประเมินจากการไปเรียนที่เยอรมัน

หลังจากวันนั้น ผมแทบไม่กล้าออกจากห้องพัก เวลาไปเรียนก็แทบไม่รู้เรื่อง ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัว รู้สึกผิดหวัง อับอาย เสียใจ ผสมปนเปกันไปหมด

รักครั้งแรกในต่างแดนก็กลายเป็นไปรักคนมีเจ้าของเข้าให้ เปลี่ยนจากอยากเจอหน้ากลายเป็นไม่อยากพบอยากเจอ แค่เห็นเงาใครคล้ายๆเธอก็ทำเอาผวา

กว่าจะรู้สึกดีขึ้นก็เป็นเวลาเกือบครึ่งเดือน

ได้ยินแว่วๆ มาว่า มีสาวไทยย้ายจากเมืองอื่นเข้ามาพักอยู่ในหอพักแห่งนี้

ทำให้ผมเริ่มมีความหวังขึ้นอีกครั้ง รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

สาวเยอรมันสอนบทเรียนที่เจ็บปวด สาวไทยคงไม่เป็นเช่นนั้น ความนี้ผมใจเย็น ๆ ค่อยๆ สืบข่าวจากคนพอรู้จักกันอย่างไม่รีบร้อน เธอชื่อว่า นารี ชื่อไทยๆ

แบบนี้มั่นใจว่าไม่ใช่ลูกครึ่งฝรั่งอย่างแน่นอน อายุอานามก็ไล่เลี่ยกัน ไม่มีช่องว่าง ผมแอบมองดูอยู่หลายครั้ง เธอเป็นคนผิวขาวผมยาวสลวยสวยได้ใจ

เธอโสด...นั่นละ ข้อมูลล่าสุด มาอยู่หอพักเพียงคนเดียว ไม่มีภาระทางหัวใจติดสอยห้อยตาม

แบบนี้ผมจะรีรออะไรล่ะครับ กำลังต้องการคนรักษาแผลใจพอดี

เพราะความที่เป็นคนไทย อะไรๆ ก็น่าจะพูดคุยกันได้ง่ายขึ้น โดยเฉพาะเมื่อมาอยู่ต่างแดน ความเหงา ความคิดถึงบ้าน ย่อมเปิดหัวใจให้กันและกันได้ง่ายขึ้น

และแล้ววันนั้นก็มาถึง

ผมแต่งตัวดีที่สุดเท่าที่หาได้ ยืนรอเธอหน้าหอพักเพราะรู้ว่าเธอมักจะผ่านมาเวลานี้เสมอ คนเรามีเวลาเฉพาะของตัวเอง

ครั้งนี้ผมจะไม่พลาดไม่อายเด็ดขาด

เธอเดินออกจากหอพักมาแล้ว สวมยีนส์สีน้ำเงิน ใสเสื้อยืดสีส้มแขนยาว เสื้อแจ็คเก็ตสีน้ำตาลสวมทับ รองเท้าหนังกลับสีเท่าเข้มอย่างมีคลาสดูดีไปหมด ใบหน้าสะอาดสดใส

หัวใจของผมเต้นแรง เดินตรงเข้าไปหาพร้อมรอยยิ้ม พยายามปรับโทนเสียงให้นุ่มทุ้มน่าฟังที่สุด

“ สวัสดีครับคุณนารี ผมชื่อกำจรครับ ยินดีที่ได้รู้จักครับ “...

เธอหันมามอง พร้อมรอยยิ้มหวานอย่างที่คาดคิดเอาไว้

“สวัสดีฮ่ะ นารียินดีที่รู้จักเช่นกันฮ่ะ เย็นนี้ขอเชิญทานอาหารที่ห้องนารีนะฮ้า...รูปหล่อ”

.......จบจ้ะ.........

ถุงมือ Riesling White Wine