เราอายุ15ค่ะ เราเป็นคนมองโรงในแง่ดีมาโดยตลอดแต่พอมีช่วงนึงของชีวิตคือช่วงป.5 เราจำไม่ได้เลยว่ามันเกินอะไรขึ้นบ้างแต่เราเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากเด็กที่ตั้งใจเรียนเราก็เริ่มไม่สนใจการเรียนเลยทำให้เกรดตกลงแต่ไม่ได้ตกลงมาก เราเริ่มเบื่อชีวิตแล้วก็คิดอยากตาย เเละทำร้ายตัวเอง ทั้งๆที่ครอบครัวเราก็ยังปกติกันดีนะคะ แต่ทำไมเราถึงเป็นแบบนี้
พอมาช่วงป.6 เราคิดว่าเราดีขึ้นเพราะเราไม่ได้อยากทำร้ายตัวเองอีกแล้วแต่จริงๆไม่ใช่ เราเริ่มรู้สึกว่าที่บ้านไม่ให้ความสนใจ แล้วเราก็คิดอยากจะตายเพิ่มขึ้น มีครั้งนึงที่เราทะเลาะกันกับพี่ชายแต่เราสู้เขาไม่ได้เพราะเขาตัวกว่า อยู่ๆเราก็ไม่ค้นรูปพี่เราในอัลบั้มแล้วก็เอาคัตเตอร์มากีดรูปเขากีดไปเยอะมากๆ จนเกือบหมดอัลบั้ม เราไม่รู้เราทำไปทำไมแต่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น แต่พอเรามานึกได้ว่าทำไรลงไปเราก็เสียใจว่าทำไมเราถึงทำแบบนี้ เราเลยร้องไห้ออกมาแล้วพอหยุดร้องก็เอารูปภาพพวกนั้นไปซ่อนไว้ (อันนี้มันออกแนวโรคจิตมากๆ แต่ตอนนี้เราไม่ได้ทำแบบนั้นอีกแล้วนะคะ)
พอเริ่มขึ้นม.1 ครอบครัวเราก็เหมือนห่างเหินกันไปอีก เริ่มทิ้งให้เราอยู่คนเดียวบ่อยๆเพราะทั้งแม่และพ่อขายของกันตอนกลางคืน เราเลยต้องอยู่บ้านกับน้องกันสองคน พอเวลาหิวเขาก็จะให้โทรบอกแล้วให้วินมอไซค์มาส่ง แต่ถ้าเราอยู่คนเดียวเขาจะไม่ค่อยมาสนใจเท่าไหร่ ถึงแม้โทรไปบอกว่าหิวเขาก็ไม่ค่อยสน เราก็พยายามไม่คิดอะไรมาก แล้วก็มีวันนึงที่เราไปได้ยินแม่เราพูดกับน้าว่าพ่อแม่รักลูกไม่เท่ากันหรอก แล้วเขาก็บอกว่าเขาอะรักพี่ชายเราที่สุด ส่วนพ่อก็สนใจน้องชายเราที่สุดไม่ได้พูดแบบตรงๆหรอกค่ะ แต่ที่สรุปได้ก็ประมานนี้ มันก็เลยทำให้เราคิดว่า เฮ้ย เขามีเราทำไมวะ เราไม่น่าเกิดมาเลย ทั้งๆที่เราเป็นสาวคนเดียวแต่ดันไปสนใจลูกชายมากกว่า แล้วเราเกิดมาเพื่อไรวะ หรือเขามีเราไว้แค่อวดคนอื่นว่าเราเรียนดี เพราะในบรรดาลูกเราเรียนเก่งที่สุด แต่เราว่าช่วงม.1เราดีขึ้นเยอะมากๆ เราเริ่มไม่คิดถึงเรื่องอยากตาย ไม่ทำร้ายตัวเองแล้วคิดบวกมากขึ้น
พอขึ้นม.2 ที่บ้านก็เริ่มเคร่งครัดเรื่องเรียนมากขึ้น แม่เราถามตลอดว่าเราอยากเรียนอะไร เราตอบไปว่าไม่รู้แต่เขาบอกว่าเนี้ยเรียนหมอก็ดีนะ เงินก็ได้เยอะบุญก็ได้ เขาคอยทำแบบนี้ซ้ำๆ เราเลยคิดว่าเขาพยายามกดดันเราทางอ้อม แต่มันไม่ใช่แค่แม่เรา ทั้งน้าๆของเราเขาก็บอกว่าจะให้เรียนหมอ แล้วมาถามเราทำไมว่าเราอยากเรียนอะไร เราก็เลยเริ่มเครียดเรื่องการเรียนมากๆจนเราไม่อยากเรียน ปีนั้นเกรดเราเลยตกลงมาเหลือแค่3.01 อาจจะดูไม่น้อยสำหรับคนอื่นแต่ปกติเราได้3.5ขึ้นไปมาโดยตลอด ครอบครัวเลยเคร่งครัดการเรียนเพิ่มขึ้นอีก แล้วที่บ้านเราก็เริ่มมีเรื่องการเงินเข้ามาเกี่ยวด้วย มันเลยทำให้แม่เราเครียดมากๆ แล้วพอเขาเครียดเขาก็จะชอบมาโมโหใส่เราทั้งๆที่เรายังไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่ใช่แค่เวลาเครียดเพราะตอนนั้นแม่ทะเลาะกับพี่ชายเราแล้วก็มาลงที่เรา เวลาที่น้องเรางี่เง่าแล้วร้องเสียงดังก็จะโทษว่าเราไปแกล้งน้องทำให้น้องร้องไห้ อันนี้ที่โทษว่าเราทำน้องร้องไม่ใช่แค่แม่ค่ะ แต่ทุกคนเลยที่กล่าวหาเรา ขนาดเรานั่งห่างกับน้องเป็นวายังสามารถโทษว่าเราผิดได้เลย และทุกครั้งที่แม่มาระบายใส่เรา เราจะโกธรมากแล้วก็จะร้องไห้ออกมา เราก็เลยปลีกตัวห่างจากครอบครัวมากขึ้นโดยการที่ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องนอน เวลากินข้าวก็จะมากินทีหลังคนอื่น แต่มันดันทำให้ครอบครัวไม่เห็นหัวเราขึ้นไปอีก อย่างเวลาไปกินข้าวนอกบ้านเขาก็จะไม่ชวนไม่บอกไม่อะไรเลย ถ้าดีหน่อยคือเขาอาจจะซื้อกลับมาฝาก แต่น้อยครั้งมากที่จะทำแบบนั้น พอเราถามไปว่าทำไมไม่เอามาฝากบ้าง พวกเขาก็จะพูดประมานว่าช่วยไม่ได้ ไม่ยอมออกไปด้วยกันเอง เราก็เลยพยายามไม่สนใจเรื่องนี้แล้วปล่อยผ่านไป
พอมาม.3ก็คือตอนนี้ แม่เราไม่ใช่แค่ระบายใส่เรา เริ่มตีเริ่มเตะเรา มีอยู่วันนั้นที่เรานอนกลางวันอยู่ในห้องแล้วอยู่ดีๆเราก็เข้ามาโวยวายแล้วก็เตะเรา เรายังไม่ได้ทำไรให้เราเลยด้วยซ้ำ ทำไมต้องมาทำกับเราแบบนี้ด้วย เราเริ่มกลับมาทำร้ายตัวเองอีกครั้ง เราอยากจะตายๆให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยด้วยซ้ำ แต่เราไม่รู้ว่าเราจะทำให้ตัวเองตายไปได้ยังไง เรารู้สึกเหมือนไม่มีทางออกไหนเลยที่เราสามารถทำได้ เรายังปกติดีรึเปล่าคะ เราเคยอยากพบจิตแพทย์แต่ถ้าบอกครอบครัวเขาก็จะหาว่าเราไร้สาระ เราควรทำยังไงดีคะ
ยาวมากๆแต่เราอยากให้ทุกคนเข้าใจเราหน่อยนะคะเราไม่สามารถระบายกับใครได้เลย ขอบคุณที่ร่วงหน้านะคะ
อยากพบจิตแพทย์ทำไงดีคะ?
พอมาช่วงป.6 เราคิดว่าเราดีขึ้นเพราะเราไม่ได้อยากทำร้ายตัวเองอีกแล้วแต่จริงๆไม่ใช่ เราเริ่มรู้สึกว่าที่บ้านไม่ให้ความสนใจ แล้วเราก็คิดอยากจะตายเพิ่มขึ้น มีครั้งนึงที่เราทะเลาะกันกับพี่ชายแต่เราสู้เขาไม่ได้เพราะเขาตัวกว่า อยู่ๆเราก็ไม่ค้นรูปพี่เราในอัลบั้มแล้วก็เอาคัตเตอร์มากีดรูปเขากีดไปเยอะมากๆ จนเกือบหมดอัลบั้ม เราไม่รู้เราทำไปทำไมแต่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้น แต่พอเรามานึกได้ว่าทำไรลงไปเราก็เสียใจว่าทำไมเราถึงทำแบบนี้ เราเลยร้องไห้ออกมาแล้วพอหยุดร้องก็เอารูปภาพพวกนั้นไปซ่อนไว้ (อันนี้มันออกแนวโรคจิตมากๆ แต่ตอนนี้เราไม่ได้ทำแบบนั้นอีกแล้วนะคะ)
พอเริ่มขึ้นม.1 ครอบครัวเราก็เหมือนห่างเหินกันไปอีก เริ่มทิ้งให้เราอยู่คนเดียวบ่อยๆเพราะทั้งแม่และพ่อขายของกันตอนกลางคืน เราเลยต้องอยู่บ้านกับน้องกันสองคน พอเวลาหิวเขาก็จะให้โทรบอกแล้วให้วินมอไซค์มาส่ง แต่ถ้าเราอยู่คนเดียวเขาจะไม่ค่อยมาสนใจเท่าไหร่ ถึงแม้โทรไปบอกว่าหิวเขาก็ไม่ค่อยสน เราก็พยายามไม่คิดอะไรมาก แล้วก็มีวันนึงที่เราไปได้ยินแม่เราพูดกับน้าว่าพ่อแม่รักลูกไม่เท่ากันหรอก แล้วเขาก็บอกว่าเขาอะรักพี่ชายเราที่สุด ส่วนพ่อก็สนใจน้องชายเราที่สุดไม่ได้พูดแบบตรงๆหรอกค่ะ แต่ที่สรุปได้ก็ประมานนี้ มันก็เลยทำให้เราคิดว่า เฮ้ย เขามีเราทำไมวะ เราไม่น่าเกิดมาเลย ทั้งๆที่เราเป็นสาวคนเดียวแต่ดันไปสนใจลูกชายมากกว่า แล้วเราเกิดมาเพื่อไรวะ หรือเขามีเราไว้แค่อวดคนอื่นว่าเราเรียนดี เพราะในบรรดาลูกเราเรียนเก่งที่สุด แต่เราว่าช่วงม.1เราดีขึ้นเยอะมากๆ เราเริ่มไม่คิดถึงเรื่องอยากตาย ไม่ทำร้ายตัวเองแล้วคิดบวกมากขึ้น
พอขึ้นม.2 ที่บ้านก็เริ่มเคร่งครัดเรื่องเรียนมากขึ้น แม่เราถามตลอดว่าเราอยากเรียนอะไร เราตอบไปว่าไม่รู้แต่เขาบอกว่าเนี้ยเรียนหมอก็ดีนะ เงินก็ได้เยอะบุญก็ได้ เขาคอยทำแบบนี้ซ้ำๆ เราเลยคิดว่าเขาพยายามกดดันเราทางอ้อม แต่มันไม่ใช่แค่แม่เรา ทั้งน้าๆของเราเขาก็บอกว่าจะให้เรียนหมอ แล้วมาถามเราทำไมว่าเราอยากเรียนอะไร เราก็เลยเริ่มเครียดเรื่องการเรียนมากๆจนเราไม่อยากเรียน ปีนั้นเกรดเราเลยตกลงมาเหลือแค่3.01 อาจจะดูไม่น้อยสำหรับคนอื่นแต่ปกติเราได้3.5ขึ้นไปมาโดยตลอด ครอบครัวเลยเคร่งครัดการเรียนเพิ่มขึ้นอีก แล้วที่บ้านเราก็เริ่มมีเรื่องการเงินเข้ามาเกี่ยวด้วย มันเลยทำให้แม่เราเครียดมากๆ แล้วพอเขาเครียดเขาก็จะชอบมาโมโหใส่เราทั้งๆที่เรายังไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่ใช่แค่เวลาเครียดเพราะตอนนั้นแม่ทะเลาะกับพี่ชายเราแล้วก็มาลงที่เรา เวลาที่น้องเรางี่เง่าแล้วร้องเสียงดังก็จะโทษว่าเราไปแกล้งน้องทำให้น้องร้องไห้ อันนี้ที่โทษว่าเราทำน้องร้องไม่ใช่แค่แม่ค่ะ แต่ทุกคนเลยที่กล่าวหาเรา ขนาดเรานั่งห่างกับน้องเป็นวายังสามารถโทษว่าเราผิดได้เลย และทุกครั้งที่แม่มาระบายใส่เรา เราจะโกธรมากแล้วก็จะร้องไห้ออกมา เราก็เลยปลีกตัวห่างจากครอบครัวมากขึ้นโดยการที่ขังตัวเองอยู่แต่ในห้องนอน เวลากินข้าวก็จะมากินทีหลังคนอื่น แต่มันดันทำให้ครอบครัวไม่เห็นหัวเราขึ้นไปอีก อย่างเวลาไปกินข้าวนอกบ้านเขาก็จะไม่ชวนไม่บอกไม่อะไรเลย ถ้าดีหน่อยคือเขาอาจจะซื้อกลับมาฝาก แต่น้อยครั้งมากที่จะทำแบบนั้น พอเราถามไปว่าทำไมไม่เอามาฝากบ้าง พวกเขาก็จะพูดประมานว่าช่วยไม่ได้ ไม่ยอมออกไปด้วยกันเอง เราก็เลยพยายามไม่สนใจเรื่องนี้แล้วปล่อยผ่านไป
พอมาม.3ก็คือตอนนี้ แม่เราไม่ใช่แค่ระบายใส่เรา เริ่มตีเริ่มเตะเรา มีอยู่วันนั้นที่เรานอนกลางวันอยู่ในห้องแล้วอยู่ดีๆเราก็เข้ามาโวยวายแล้วก็เตะเรา เรายังไม่ได้ทำไรให้เราเลยด้วยซ้ำ ทำไมต้องมาทำกับเราแบบนี้ด้วย เราเริ่มกลับมาทำร้ายตัวเองอีกครั้ง เราอยากจะตายๆให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยด้วยซ้ำ แต่เราไม่รู้ว่าเราจะทำให้ตัวเองตายไปได้ยังไง เรารู้สึกเหมือนไม่มีทางออกไหนเลยที่เราสามารถทำได้ เรายังปกติดีรึเปล่าคะ เราเคยอยากพบจิตแพทย์แต่ถ้าบอกครอบครัวเขาก็จะหาว่าเราไร้สาระ เราควรทำยังไงดีคะ
ยาวมากๆแต่เราอยากให้ทุกคนเข้าใจเราหน่อยนะคะเราไม่สามารถระบายกับใครได้เลย ขอบคุณที่ร่วงหน้านะคะ