เรื่องแต่งเรื่องนี้เป็นเรื่องผีที่ผมแต่งเล่นๆ ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับ ต้น ชายหนุ่มผู้พานพบประสบการณ์สยองขวัญมานับไม่ถ้วน เพราะเนื่องจากเขามี "สัมผัสที่ 6" ซึ่งสามารถสัมผัสสิ่งเร้นลับที่อยู่รอบตัวเขาได้ ถึงแม้จะเป็นคนธรรมดา แต่ต้นก็ต้องเจอเรื่องราวแบบนี้ต่อไปไม่รู้จักจบสิ้น
ณ โรงเรียนต่างจังหวัดแห่งหนึ่ง สภาพโรงเรียนเป็นตึกไม้ทั้งหมด นักเรียนวัยมัธยมทรงผมเกรียนเดินกันว่อน สมัยนั้นยังเป็นยุคที่สมาร์ทโฟนยังไม่แพร่หลาย เวลาเปิดเพลงก็เปิดกันในโน้ตบุ๊คแล้วต่อลำโพงเอา แต่เสียงเพลงจากลำโพงนั้นกระทบหูของกลุ่มครูฝึกสอน โดยกลุ่มครูฝึกสอนนั้นมี เอก บอส บัว และต้นนั่นเอง ต้นได้แต่บ่นอุบอิบกัยเสียงที่ดังมากระทบหูสั่นระรัว
ต้น : "ดังชะมัดเลย เด็กบ้านไหนเปิดเพลงดังขนาดนี้เนี่ย"
เอก : "ไม่รู้ดิ เปิดทีหยั่งกะจะเปิดผับที่ห้องเรียน"
บัว : "ใจเย็นสิ เดี๋ยวเราต้องสอนเด็กในตึกนี้นะ"
บอส : "มันก็จริง เอาเถอะ ไปสอนกันได้แล้ว"
ทั้ง 4 คนแยกย้ายไปสอนห้องตามที่กำหนด แต่ทว่า ต้นดันได้ไปสอนห้องที่เปิดเพลงเสียงกังเมื่อสักครู่ แถมตอนนี้ยังเปิดดังกว่าเดิมอีกด้วย
ต้น : "เอ้าๆ ปิดเสียงเพลงหน่อย มันรบกวนห้องอื่นแล้วเดี๋ยวนักเรียนฟังไม่รู้เรื่อง"
นักเรียนคนหนึ่ง : "เจือกอ่าครู ผมจาเปิดแล้วทัมมัย!!"
นักเรียนคนหนึ่งแทรกกวนส้นเท้าขึ้นมา ทั้งห้องหัวเราะกันลั่น ต้นได้แต่นับหนึ่งถึงสิบในใจแล้วถอนหายใจ จานั้นก็หยิบแปรงลบกระดานมาเคาะกระดานดำ
ต้น : "ฟังครูหน่อย ครูชื่อครูต้น มาจากมหาวิทยาลัยxxx ครูมาสอนวิชาวิทยาศาสตร์นะครับ แล้วนักเรียนที่กวนครูน่ะ ชื่ออะไร เดี๋ยวจะให้คะแนน"
นักเรียนที่กวนครู : "ผมชื่อนัท ครูจะให้กี่คะแนนหรอครับ"
ต้น : "เดี๋ยวค่อยให้ ตอนนี้เธอยังไม่ได้ทำงานเลยครับ"
นัท : "ทำไปแล้ว ทั้งช่วยพ่อซ่อมคอม เป็นเด็กปั๊ม ล้างจานที่ร้านก๋วยเตี๋ยว จะให้ผมกี่คะแนนดี ฮ่าๆๆ"
ต้น : " มุกแป้กใช้ได้ งั้นปิดเพลงก่อน จะได้คุยรู้เรื่องครับ"
นัทจำใจปิดเพลงเพราะครูประจำชั้นมาแล้ว คาบนั้นผ่านไปอย่างเรียบง่ายจนออดดัง คุณครูประจำชั้นก็เซ็นสมุดโฮมรูมแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้แค่ต้นที่กำลังเก็บกระเป๋าเตรียมจะเดินออกจากห้องเรียน แต่นัทกลับเรียกครูต้นไว้ก่อน
นัท : "เดี๋ยวก่อนครับครู ครูรู้ปล่าวว่าตึกนี่มีอะไร"
ต้น : "มีอะไร เรื่องผีหรอ ครูฟังจนเบื่อแล้วล่ะครับ"
นัท : "เอาเถอะน่า ฟังผมเถอะ"
ต้น : "ก็ได้ เล่ามาครับ"
นัท : "คือตึกนี้เมื่อ 2 ปีก่อน รุ่นพี่ม.4 ที่เป็นเพื่อนสนิทพี่สาวผมได้ผูกคอตายที่ห้องเรียนห้องนี้แหละ ว่ากันว่าตอนเย็นๆ จะได้ยินเสียงคนร้องไห้ไม่ก็เสียงเดินแรงๆ ดังตึงตังไปทั่วตึกด้วย จนพี่สาวผมยังย้ายไปโรงเรียนอื่นเลย ตอนนี้พี่สาวผมอยู่ม.6 แล้ว คิดดูเอาละกัน ขนาดครูประจำชั้นยังแขวนพระเลย"
แทน(เพื่อนนัท) : "นี่แกเล่าเรื่องอะไรให้ครูฟังเนี่ย แค่นี้ก็น่ากลัวพอแล้ว"
นัท : "เออ ก็ได้วะไอ้แทน งั้นเดี๋ยวผมกลับก่อนนะครับครู"
ต้น : "ครับผม อ้าว จะรีบไปไหนกันน่ะ"
นัท แทน และเด็กในห้องเรียนนั้นรีบกรูกันออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว แต่เวลาแค่ 4 โมงเย็นก็ไม่เห็นต้องรีบกลับอะไรขนาดนี้เลย เด็กห้องอื่นยังมองเด็กห้องของต้นอย่างงงๆ พอๆ กับต้นและกลุ่มเพื่อนครูฝึกสอน
ต้น : "เอิ่ม นี่มันอะไรเหรอ หรือว่ากลัวผีในห้องนี้กันแน่หว่า"
เอก : "เราก็ไม่รู้ แต่โรงเรียนนี้มีผีด้วยเรอะ"
ต้น : "ไม่รู้สิ เมื่อกี้นักเรียนเล่าให้ฟัง"
ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ต้นก็เหลือบเห็นอะไรบางอย่างห้อยลงมาจากพัดลมเพดาน แต่มันก็หายไปเร็วมาก เร็วจนต้นมองไม่ทันเสียด้วยซ้ำ แต่อยู่ดีๆ ขนแขนกับเส้นผมกลับตั้งชันอย่างบอกไม่ถูก ต้นเริ่มเหงื่อไหลย้อยจากศรีษะทีละนิดๆ และรู้สึกใจคอไม่ดีแล้ว ส่วนเอกที่เห็นต้นกำลังเหงื่อแตกก็สงสัยว่าเป็นอะไร ก็เลยถามต้นว่าเป็นอะไร ทำไมเหงื่อไหลผิดปกติขนาดนี้ ต้นตอบปัดไปว่าไม่มีอะไร ก็แค่อากาศร้อน
จนถึงเวลา 6 โมงเย็น ทั้งสี่คนได้ขับรถกลับไปที่บ้านพักครู เป็นบ้านไม้เล็กๆ ดูสดใหม่และสะอาดเรียบร้อย ทุกคนต่างหยิบการย้านที่เด็กๆ ส่งมาตรวจต่อ แต่ต้นนั้นกลับรู้สึกแปลกๆ ว่าเหมือนจะลืมอะไรสักอย่าง พอเอามือจับที่กระเป๋ากางเกงปุ๊บ ก็รู้เลยว่าตนเองนั้นลืมโทรศัพท์ไว้ที่ห้องเรียนเสียแล้ว ต้นจึงชวนเพื่อนๆ ออกไป แต่ทุกคนกำลังตรวจงานอยู่ ยกเว้นบอสที่ตรวจงานเสร็จตั้งแต่ก่อนกลับบ้าน จึงไปเป็นเพื่อนกับต้น
(ต้น)ในตึกเรียน
ณ โรงเรียนต่างจังหวัดแห่งหนึ่ง สภาพโรงเรียนเป็นตึกไม้ทั้งหมด นักเรียนวัยมัธยมทรงผมเกรียนเดินกันว่อน สมัยนั้นยังเป็นยุคที่สมาร์ทโฟนยังไม่แพร่หลาย เวลาเปิดเพลงก็เปิดกันในโน้ตบุ๊คแล้วต่อลำโพงเอา แต่เสียงเพลงจากลำโพงนั้นกระทบหูของกลุ่มครูฝึกสอน โดยกลุ่มครูฝึกสอนนั้นมี เอก บอส บัว และต้นนั่นเอง ต้นได้แต่บ่นอุบอิบกัยเสียงที่ดังมากระทบหูสั่นระรัว
ต้น : "ดังชะมัดเลย เด็กบ้านไหนเปิดเพลงดังขนาดนี้เนี่ย"
เอก : "ไม่รู้ดิ เปิดทีหยั่งกะจะเปิดผับที่ห้องเรียน"
บัว : "ใจเย็นสิ เดี๋ยวเราต้องสอนเด็กในตึกนี้นะ"
บอส : "มันก็จริง เอาเถอะ ไปสอนกันได้แล้ว"
ทั้ง 4 คนแยกย้ายไปสอนห้องตามที่กำหนด แต่ทว่า ต้นดันได้ไปสอนห้องที่เปิดเพลงเสียงกังเมื่อสักครู่ แถมตอนนี้ยังเปิดดังกว่าเดิมอีกด้วย
ต้น : "เอ้าๆ ปิดเสียงเพลงหน่อย มันรบกวนห้องอื่นแล้วเดี๋ยวนักเรียนฟังไม่รู้เรื่อง"
นักเรียนคนหนึ่ง : "เจือกอ่าครู ผมจาเปิดแล้วทัมมัย!!"
นักเรียนคนหนึ่งแทรกกวนส้นเท้าขึ้นมา ทั้งห้องหัวเราะกันลั่น ต้นได้แต่นับหนึ่งถึงสิบในใจแล้วถอนหายใจ จานั้นก็หยิบแปรงลบกระดานมาเคาะกระดานดำ
ต้น : "ฟังครูหน่อย ครูชื่อครูต้น มาจากมหาวิทยาลัยxxx ครูมาสอนวิชาวิทยาศาสตร์นะครับ แล้วนักเรียนที่กวนครูน่ะ ชื่ออะไร เดี๋ยวจะให้คะแนน"
นักเรียนที่กวนครู : "ผมชื่อนัท ครูจะให้กี่คะแนนหรอครับ"
ต้น : "เดี๋ยวค่อยให้ ตอนนี้เธอยังไม่ได้ทำงานเลยครับ"
นัท : "ทำไปแล้ว ทั้งช่วยพ่อซ่อมคอม เป็นเด็กปั๊ม ล้างจานที่ร้านก๋วยเตี๋ยว จะให้ผมกี่คะแนนดี ฮ่าๆๆ"
ต้น : " มุกแป้กใช้ได้ งั้นปิดเพลงก่อน จะได้คุยรู้เรื่องครับ"
นัทจำใจปิดเพลงเพราะครูประจำชั้นมาแล้ว คาบนั้นผ่านไปอย่างเรียบง่ายจนออดดัง คุณครูประจำชั้นก็เซ็นสมุดโฮมรูมแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งไว้แค่ต้นที่กำลังเก็บกระเป๋าเตรียมจะเดินออกจากห้องเรียน แต่นัทกลับเรียกครูต้นไว้ก่อน
นัท : "เดี๋ยวก่อนครับครู ครูรู้ปล่าวว่าตึกนี่มีอะไร"
ต้น : "มีอะไร เรื่องผีหรอ ครูฟังจนเบื่อแล้วล่ะครับ"
นัท : "เอาเถอะน่า ฟังผมเถอะ"
ต้น : "ก็ได้ เล่ามาครับ"
นัท : "คือตึกนี้เมื่อ 2 ปีก่อน รุ่นพี่ม.4 ที่เป็นเพื่อนสนิทพี่สาวผมได้ผูกคอตายที่ห้องเรียนห้องนี้แหละ ว่ากันว่าตอนเย็นๆ จะได้ยินเสียงคนร้องไห้ไม่ก็เสียงเดินแรงๆ ดังตึงตังไปทั่วตึกด้วย จนพี่สาวผมยังย้ายไปโรงเรียนอื่นเลย ตอนนี้พี่สาวผมอยู่ม.6 แล้ว คิดดูเอาละกัน ขนาดครูประจำชั้นยังแขวนพระเลย"
แทน(เพื่อนนัท) : "นี่แกเล่าเรื่องอะไรให้ครูฟังเนี่ย แค่นี้ก็น่ากลัวพอแล้ว"
นัท : "เออ ก็ได้วะไอ้แทน งั้นเดี๋ยวผมกลับก่อนนะครับครู"
ต้น : "ครับผม อ้าว จะรีบไปไหนกันน่ะ"
นัท แทน และเด็กในห้องเรียนนั้นรีบกรูกันออกจากห้องอย่างรวดเร็ว ถึงแม้จะถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว แต่เวลาแค่ 4 โมงเย็นก็ไม่เห็นต้องรีบกลับอะไรขนาดนี้เลย เด็กห้องอื่นยังมองเด็กห้องของต้นอย่างงงๆ พอๆ กับต้นและกลุ่มเพื่อนครูฝึกสอน
ต้น : "เอิ่ม นี่มันอะไรเหรอ หรือว่ากลัวผีในห้องนี้กันแน่หว่า"
เอก : "เราก็ไม่รู้ แต่โรงเรียนนี้มีผีด้วยเรอะ"
ต้น : "ไม่รู้สิ เมื่อกี้นักเรียนเล่าให้ฟัง"
ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ต้นก็เหลือบเห็นอะไรบางอย่างห้อยลงมาจากพัดลมเพดาน แต่มันก็หายไปเร็วมาก เร็วจนต้นมองไม่ทันเสียด้วยซ้ำ แต่อยู่ดีๆ ขนแขนกับเส้นผมกลับตั้งชันอย่างบอกไม่ถูก ต้นเริ่มเหงื่อไหลย้อยจากศรีษะทีละนิดๆ และรู้สึกใจคอไม่ดีแล้ว ส่วนเอกที่เห็นต้นกำลังเหงื่อแตกก็สงสัยว่าเป็นอะไร ก็เลยถามต้นว่าเป็นอะไร ทำไมเหงื่อไหลผิดปกติขนาดนี้ ต้นตอบปัดไปว่าไม่มีอะไร ก็แค่อากาศร้อน
จนถึงเวลา 6 โมงเย็น ทั้งสี่คนได้ขับรถกลับไปที่บ้านพักครู เป็นบ้านไม้เล็กๆ ดูสดใหม่และสะอาดเรียบร้อย ทุกคนต่างหยิบการย้านที่เด็กๆ ส่งมาตรวจต่อ แต่ต้นนั้นกลับรู้สึกแปลกๆ ว่าเหมือนจะลืมอะไรสักอย่าง พอเอามือจับที่กระเป๋ากางเกงปุ๊บ ก็รู้เลยว่าตนเองนั้นลืมโทรศัพท์ไว้ที่ห้องเรียนเสียแล้ว ต้นจึงชวนเพื่อนๆ ออกไป แต่ทุกคนกำลังตรวจงานอยู่ ยกเว้นบอสที่ตรวจงานเสร็จตั้งแต่ก่อนกลับบ้าน จึงไปเป็นเพื่อนกับต้น