เหตุมันคงเกิดจากแรงกรรมอะไรซักอย่างที่เหวี่ยงมาให้ต้องเจอกัน และต้องเจ็บอย่างในวันนี้ค่ะ
ก่อนอื่น จุดประสงค์ในการมาตั้งกระทู้ในครั้งนี้ คือต้องการขอบคุณชาวพันทิปทุกท่านที่ต่างมาแชร์ประสบการณ์ของตัวเอง ทั้งดีและไม่ดีที่เคยเกิดขึ้นกับชีวิตของตัวเองนะคะ เนื่องจากมรสุมความรู้สึกที่เกิดขึ้นในช่วง 1 เดือนที่ผ่านมานี้ เราสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่า เราสามารถตั้งสติและผ่านแต่ละวันมาได้จากประสบการณ์และความคิดเห็นของแต่ละท่านในกระทู้ต่างๆ เป็นส่วนสำคัญ
เราเป็นคนนึงที่ไปมีความรู้สึกดีให้กับคนที่รู้จักกันผ่านแอพค่ะ แน่นอนว่าหลายความคิดเห็นในที่นี้จากที่ได้อ่านมาหลายกระทู้ และรวมทั้งตัวเราเองด้วยที่คิดมาตลอดว่า คนที่รู้จักกันผ่านโลกโซเชียล เชื่อถือไม่ได้และไม่เหมาะที่จะจริงจังด้วยในชีวิตจริง
ด้วยความบังเอิญ(ที่ไม่มีในโลก) ทำให้เราได้มีโอกาสทักกันผ่านแอพนึง และมีโอกาสต่อด้วยการแอดไลน์กัน ซึ่งแน่นอนว่า เราได้โทรคุยกันผ่านไลน์ และวีดีโอคอลกันโดยความต้องการของฝ่ายชายค่ะ ซึ่งในช่วงที่มีการโทรไลน์และวีดีโอคอลกันนั้น เป็นช่วงเวลาที่ฝ่ายชายต้องการแสดงให้เห็นว่า เค้าโสดจริงตามที่เค้าบอก เช่น ช่วงเย็นที่เลิกงานกลับถึงบ้านแล้ว และช่วงก่อนนอนประมาณ 5ทุ่ม-เที่ยงคืน เป็นต้น แน่นอนว่าระหว่างวันที่เป็นเวลาทำงาน ฝ่ายชายก็สามารถพิมพ์ไลน์ โทร และวิดิโอคอลได้ตามปกติที่เค้าว่างได้อยู่แล้ว
รวมถึงในเวลาที่อยู่ในช่วงขับรถเพื่อกลับบ้านต่างจังหวัด และช่วงเวลาที่อยู่บ้านต่างจังหวัด เราก็ยังคงคุยกันได้เป็นปกติและต่อเนื่อง เช่นนี้ทุกวันค่ะ
เมื่อมาถึงจุดนี้ ความระแวงในเบื้องต้นหายไปมากกว่า 50% แล้วค่ะ
ต่อมา เราก็มีโอกาสได้เจอกันค่ะ ซึ่งในครั้งนั้นเราเองบอกตามตรงได้ว่า จากที่เคยเห็นหน้ากันในวิดีโอคอลที่เราคุยกัน พอเจอตัวจริงเราก็รู้สึกชอบเค้าค่ะ
ซึ่งอยากจะบอกว่า จากจุดนี้เอง เป็นจุดที่อันตรายมากที่เรากลับมองไม่เห็นและไม่ทันได้ระมัดระวังใจของเรานะคะ หลังจากที่ได้เจอกันครั้งแรกวันนั้น และเรารู้สึกชอบเค้า ถึงจะเริ่มมีสัญญาณอันตรายให้ได้เห็น ให้ได้รู้สึกมากขึ้น ท่ามกลางความลังเลใจและสับสน เรากลับไม่ได้พยายามดึงหัวใจเรากลับมา
และค่อยๆใช้เวลาเพื่อพิจารณาอะไรๆใหม่ เรายังพยายามเชื่อในสิ่งที่เค้าบอกว่า “โสด” และอยากคบเราแบบ “แฟน” เรามีโอกาสได้ไปบ้านของกันและกัน เราไปบ้านเค้าได้ รู้จักที่ทำงานของเค้า ซึ่งแน่นอนว่าไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ถึงจะเจอเส้นผมยาวๆๆบ้าง แต่เค้าก็บอกว่าเป็นของแฟนพี่ข้างบ้านที่มานั่งเล่นเมื่อคืน เค้ามาบ้านเราได้ มีโอกาสได้ไปเดินเล่น ซื้อของ ทานข้าวด้วยกัน หรือแม้แต่ทะเลาะกันบ้าง ตามแบบคนคบกันทั่วไป ซึ่งทั้งหมดนี้ใช้เวลาประมาณ 1 เดือนครึ่งค่ะ แน่นอนว่าเรายังสังเกตุได้ถึงสัญญาณอันตรายที่ว่าอยู่นะคะ แต่ ..เพราะความ “อยากเชื่อใจ” เค้าค่ะ ทำให้ในท้ายที่สุด วันที่ได้เจอกับความเป็นจริง เจอกับสิ่งที่สงสัยและกังวลในหัวใจก็มาถึงค่ะ
เราตัดสินใจไปบ้านเค้าในช่วงค่ำของวันนึง โดยไม่ได้บอกล่วงหน้า เดากันไม่ผิดหรอกค่ะ เค้าอยู่กับแฟนเค้าภายในบ้าน บ้านที่เค้าพยายามจะแสดงความจริงใจให้เราดู ให้เราเชื่อว่าเค้า "อยู่คนเดียวและโสด”
จากวันนั้นจนวันนี้ ตั้งแต่นาทีที่เราได้รู้ความจริง เราไม่คุยกับเค้าอีกเลยค่ะ มีการเคลียร์กันนิดหน่อย แต่เราคิดว่าเราไม่สมควรที่จะต้องติดต่อกันอีก ไม่ว่าจะด้วยกรณีใดๆก็ตาม แต่ ..อย่างที่บอกนะคะ ความรู้สึกของเรา หัวใจของเรา เราคิดว่าเราให้เค้าไปมากแล้วค่ะ ทำทุกอย่างดีที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนนึงจะทำให้ผู้ชายคนนึงที่เรา “รู้สึก” ได้แล้ว ตอนนี้อยู่ในช่วงเยียวยาหัวใจตัวเองค่ะ เมื่อรู้ความจริงว่าเค้ามีใครอยู่แล้ว ต่อให้ “รู้สึก” กับเค้ามากมายแค่ไหน เราตัดสินใจที่จะเก็บความรู้สึกที่มีค่ามากๆนั้นไว้กับตัวเราค่ะ รักเค้าเหมือนเดิมอยู่ในหัวใจก็เพียงพอแล้ว เราจะไม่ก้าวเข้าไปอยู่ในความเป็นจริงในความสัมพันธ์ของใครค่ะ
ย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นของกระทู้นี้นะคะ ขอบคุณทุกประสบการณ์ที่แชร์และความคิดเห็นของทุกคน ทุกเคส เรานั่งอ่านมันมาตลอด 1 เดือนนี้ และมันทำให้เราเชื่อว่า เราทำสิ่งที่ดีและถูกต้องแล้ว ถึงจะเจ็บปวดแทบขาดใจ แต่เราจะผ่านวันเวลาเหล่านี้ไปจนได้ ..จริงมั๊ย ^^
อ่ออ !! ตามหัวข้อเลยนะคะ ผู้ชายทั้งหลาย ถ้ามีแฟนหรือใครอยู่ในชีวิตคุณอยู่แล้ว ก็อย่าโกหก หลอกลวงกันเลยค่ะ อีกฝ่ายเค้าต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไปด้วยความทรมานนะคะ ไม่รักกันก็สงสารกันบ้างเนอะ ^^
ผู้ชายคะ ถ้ามีแฟนอยู่แล้ว ก็อย่าโกหกหลอกลวงกันให้อีกฝ่ายเค้าต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไปด้วยความทรมานเลยนะคะ
ก่อนอื่น จุดประสงค์ในการมาตั้งกระทู้ในครั้งนี้ คือต้องการขอบคุณชาวพันทิปทุกท่านที่ต่างมาแชร์ประสบการณ์ของตัวเอง ทั้งดีและไม่ดีที่เคยเกิดขึ้นกับชีวิตของตัวเองนะคะ เนื่องจากมรสุมความรู้สึกที่เกิดขึ้นในช่วง 1 เดือนที่ผ่านมานี้ เราสามารถพูดได้เต็มปากเลยว่า เราสามารถตั้งสติและผ่านแต่ละวันมาได้จากประสบการณ์และความคิดเห็นของแต่ละท่านในกระทู้ต่างๆ เป็นส่วนสำคัญ
เราเป็นคนนึงที่ไปมีความรู้สึกดีให้กับคนที่รู้จักกันผ่านแอพค่ะ แน่นอนว่าหลายความคิดเห็นในที่นี้จากที่ได้อ่านมาหลายกระทู้ และรวมทั้งตัวเราเองด้วยที่คิดมาตลอดว่า คนที่รู้จักกันผ่านโลกโซเชียล เชื่อถือไม่ได้และไม่เหมาะที่จะจริงจังด้วยในชีวิตจริง
ด้วยความบังเอิญ(ที่ไม่มีในโลก) ทำให้เราได้มีโอกาสทักกันผ่านแอพนึง และมีโอกาสต่อด้วยการแอดไลน์กัน ซึ่งแน่นอนว่า เราได้โทรคุยกันผ่านไลน์ และวีดีโอคอลกันโดยความต้องการของฝ่ายชายค่ะ ซึ่งในช่วงที่มีการโทรไลน์และวีดีโอคอลกันนั้น เป็นช่วงเวลาที่ฝ่ายชายต้องการแสดงให้เห็นว่า เค้าโสดจริงตามที่เค้าบอก เช่น ช่วงเย็นที่เลิกงานกลับถึงบ้านแล้ว และช่วงก่อนนอนประมาณ 5ทุ่ม-เที่ยงคืน เป็นต้น แน่นอนว่าระหว่างวันที่เป็นเวลาทำงาน ฝ่ายชายก็สามารถพิมพ์ไลน์ โทร และวิดิโอคอลได้ตามปกติที่เค้าว่างได้อยู่แล้ว
รวมถึงในเวลาที่อยู่ในช่วงขับรถเพื่อกลับบ้านต่างจังหวัด และช่วงเวลาที่อยู่บ้านต่างจังหวัด เราก็ยังคงคุยกันได้เป็นปกติและต่อเนื่อง เช่นนี้ทุกวันค่ะ
เมื่อมาถึงจุดนี้ ความระแวงในเบื้องต้นหายไปมากกว่า 50% แล้วค่ะ
ต่อมา เราก็มีโอกาสได้เจอกันค่ะ ซึ่งในครั้งนั้นเราเองบอกตามตรงได้ว่า จากที่เคยเห็นหน้ากันในวิดีโอคอลที่เราคุยกัน พอเจอตัวจริงเราก็รู้สึกชอบเค้าค่ะ
ซึ่งอยากจะบอกว่า จากจุดนี้เอง เป็นจุดที่อันตรายมากที่เรากลับมองไม่เห็นและไม่ทันได้ระมัดระวังใจของเรานะคะ หลังจากที่ได้เจอกันครั้งแรกวันนั้น และเรารู้สึกชอบเค้า ถึงจะเริ่มมีสัญญาณอันตรายให้ได้เห็น ให้ได้รู้สึกมากขึ้น ท่ามกลางความลังเลใจและสับสน เรากลับไม่ได้พยายามดึงหัวใจเรากลับมา
และค่อยๆใช้เวลาเพื่อพิจารณาอะไรๆใหม่ เรายังพยายามเชื่อในสิ่งที่เค้าบอกว่า “โสด” และอยากคบเราแบบ “แฟน” เรามีโอกาสได้ไปบ้านของกันและกัน เราไปบ้านเค้าได้ รู้จักที่ทำงานของเค้า ซึ่งแน่นอนว่าไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ถึงจะเจอเส้นผมยาวๆๆบ้าง แต่เค้าก็บอกว่าเป็นของแฟนพี่ข้างบ้านที่มานั่งเล่นเมื่อคืน เค้ามาบ้านเราได้ มีโอกาสได้ไปเดินเล่น ซื้อของ ทานข้าวด้วยกัน หรือแม้แต่ทะเลาะกันบ้าง ตามแบบคนคบกันทั่วไป ซึ่งทั้งหมดนี้ใช้เวลาประมาณ 1 เดือนครึ่งค่ะ แน่นอนว่าเรายังสังเกตุได้ถึงสัญญาณอันตรายที่ว่าอยู่นะคะ แต่ ..เพราะความ “อยากเชื่อใจ” เค้าค่ะ ทำให้ในท้ายที่สุด วันที่ได้เจอกับความเป็นจริง เจอกับสิ่งที่สงสัยและกังวลในหัวใจก็มาถึงค่ะ
เราตัดสินใจไปบ้านเค้าในช่วงค่ำของวันนึง โดยไม่ได้บอกล่วงหน้า เดากันไม่ผิดหรอกค่ะ เค้าอยู่กับแฟนเค้าภายในบ้าน บ้านที่เค้าพยายามจะแสดงความจริงใจให้เราดู ให้เราเชื่อว่าเค้า "อยู่คนเดียวและโสด”
จากวันนั้นจนวันนี้ ตั้งแต่นาทีที่เราได้รู้ความจริง เราไม่คุยกับเค้าอีกเลยค่ะ มีการเคลียร์กันนิดหน่อย แต่เราคิดว่าเราไม่สมควรที่จะต้องติดต่อกันอีก ไม่ว่าจะด้วยกรณีใดๆก็ตาม แต่ ..อย่างที่บอกนะคะ ความรู้สึกของเรา หัวใจของเรา เราคิดว่าเราให้เค้าไปมากแล้วค่ะ ทำทุกอย่างดีที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนนึงจะทำให้ผู้ชายคนนึงที่เรา “รู้สึก” ได้แล้ว ตอนนี้อยู่ในช่วงเยียวยาหัวใจตัวเองค่ะ เมื่อรู้ความจริงว่าเค้ามีใครอยู่แล้ว ต่อให้ “รู้สึก” กับเค้ามากมายแค่ไหน เราตัดสินใจที่จะเก็บความรู้สึกที่มีค่ามากๆนั้นไว้กับตัวเราค่ะ รักเค้าเหมือนเดิมอยู่ในหัวใจก็เพียงพอแล้ว เราจะไม่ก้าวเข้าไปอยู่ในความเป็นจริงในความสัมพันธ์ของใครค่ะ
ย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นของกระทู้นี้นะคะ ขอบคุณทุกประสบการณ์ที่แชร์และความคิดเห็นของทุกคน ทุกเคส เรานั่งอ่านมันมาตลอด 1 เดือนนี้ และมันทำให้เราเชื่อว่า เราทำสิ่งที่ดีและถูกต้องแล้ว ถึงจะเจ็บปวดแทบขาดใจ แต่เราจะผ่านวันเวลาเหล่านี้ไปจนได้ ..จริงมั๊ย ^^
อ่ออ !! ตามหัวข้อเลยนะคะ ผู้ชายทั้งหลาย ถ้ามีแฟนหรือใครอยู่ในชีวิตคุณอยู่แล้ว ก็อย่าโกหก หลอกลวงกันเลยค่ะ อีกฝ่ายเค้าต้องใช้ชีวิตอยู่ต่อไปด้วยความทรมานนะคะ ไม่รักกันก็สงสารกันบ้างเนอะ ^^