รู้สึกเหมือนโดนครอบครัวบังคับมาตลอด ทำอย่างไรดีคะ เราพยายามมาตลอดแต่กำลังหมดความอดทน

ไม่ให้เจาะหู ไม่ให้ตัดผม ไม่ให้ย้อมผม ไม่ให้ใส่กระโปรงสั้น ไม่ให้ใส่เสื้อแขนกุด ทุกวันใส่แต่เสื้อทีเชิ้ตกับยีนต์ได้ค่ะ พวกแขนยาวก็ได้ แต่นอกนั้นไม่ค่ะ ซึ้งทุกอย่างที่กล่าวมา เราฟังท่านมาโดยตลอดนะคะ เราไม่เคยดื้อดึงเรื่องอะไรเลย ท่านพาเราไปยืดผมทั้งๆที่เราชอบผมหยักศกเราก็ปล่อยท่าน อยากทำอะไรก็ทำเพราะสัญญาว่าถ้าขึ้นมหาลัยแล้วจะให้ทำ พอถึงวันนั่นเรามาพูด ท่านก็บอกว่ารับไม่ได้ ไม่ชอบผู้หญิงผมสั้น เดี๋ยวจะพาไปยืดผมอีก เราก็ไม่อยากไป เรารู้สึกเนือยๆไม่อยากทำอะไรเลย ไม่อยากดูแลตัวเองแล้ว
ส่วนเรื่องเรียน ตอนแรกเคยบอกท่านค่ะว่าจะเรียนจิตวิทยา ท่านก็ไม่ให้เรียนบอกเรียนไปอยู่กับคนบ้าหรอ เราก็ดื้ออยู่ช่วงนึง ก็เลยโทรไปปรึกษาพี่ เราก็บอกว่าต้องทนคณะที่ไม่ชอบอีกนานเลยนะในการทำงานถ้าไม่ได้เรียน พี่เราก็บอกว่า "ใครกันที่เป็นคนส่งเรียน" เหมือนเชิงๆให้ทำตามๆไป ก็เลยหันไปสนใจคณะสายอาร์ต แม่ก็บอกว่าไม่ให้เรียน อุปกรณ์มันแพงไม่มีเงิน
ก็เลยมาลงตัวคณะที่เกี่ยวกับภาษาค่ะ แต่เราก็แอบมีลังเลนะคะ ก็เลยพูดคุยบ้างแล้วก็โดนตอกกลับมาว่า "ทำไมเป็นคนลังเลแบบนี้ทำไมไม่ตั้งเป้าหมายไว้ตั้งแต่แรก" เราก็คิดว่า เราก็ตั้งเอาไว้แต่ก็แค่ไม่มีใครฟังเราเลยแค่นั้นเอง เรารู้สึกเหมือนไม่มีใครฟังเราเลยไม่ว่าจะพูดอะไรจนบางทีก็เลือกที่จะเงียบ
ทุกๆครั้งที่พูดก็จะบอกว่าเราหาว่าท่านโง่หรอ แค่นี้อธิบายไม่ได้ ทำไมถึงพูดมาก หยุดพูดเดี๋ยวนี้ ทำไมถึงเป็นคนก้าวร้าว
เราก็งงๆ พอไม่พูดก็บอกว่าทำไมไม่พูด ไม่มีปากจะพูดหรอ เรารู้สึกเหมือนว่า อันที่จริงแล้วเราไม่มีความสุขเลยค่ะ เหมือนใช้ชีวิตแบบลอยๆไปเรื่อยๆ อยู่ไปวันๆ อันที่จริงเราก็ค่อนข้างมีไลฟ์สไตล์เป็นของตัวเองชัดเจนนะคะ แต่ก็ทำไม่ได้สักอย่าง เหมือนมันอยู่ข้างหน้าแต่ได้แค่มอง มองสิ่งที่ตัวเองอยากทำไปเรื่อยๆ แบบที่แต่ก่อนเคยมีความหวังว่าอยากทำ จนตอนนี้ทุกอย่างมันพังไปหมด ห่างไปจากตอนแรกไปหมด การไม่ต่อต้านนับเป็นความผิดด้วยหรือคะ ทำไมไอ้การที่ไม่อยากมีปัญหากับคนอื่น มันถึงยากขนาดนี้ เราควรที่จะลองต่อต้านดีสักครั้งดีไหมค่ะ เรารู้สึกทนไม่ไหวแล้ว