ตามหัวข้อเลยค่ะ เราเป็นคนขี้กลัวมาก กลัวไปทุกอย่างเลย ไม่กล้าสบตาผู้คน หรือพูดคุยค่ะ แต่ถ้าเป็นคนในครอบครัวคุยได้ปกตินะคะแถมตอนอยู่บ้านเราเป็นคนร่าเริงออกไปด้วยซ้ำค่ะ แต่พอออกนอกบ้าน หรือไปโรงเรียนก็จะไม่กล้าพูดคุยกับใครหรือสบตาใครเลยค่ะ มันทำให้ใครหลายๆคนมองว่าเราหยิ่งค่ะ แล้วเราก็ไม่มีเพื่อนอยู่ที่โรงเรียนเลยค่ะ เราควรทำยังไงดีค่ะ เราพยายามพูดคุยกับเพื่อนแต่พอจะพูดเท่านั้นเรากลับพูดไม่ออกเลยค่ะ แล้วเราก็กลัวมาก อยู่คนเดียวตลอดเลย มันน่ากลัวมากค่ะ เราเคยบอกกกปัญหานี้กับแม่เรา วันนั้นแม้ร้องไห้เลยค่ะแล้วกลายเป็นว่าแม่กลับมากังวลเรื่องของเรามากขึ้น เรากลัวแม่เครียด เลยบอกแม่ว่าหนูไม่เป็นไรแล้วแม่ ถึงเราจะยังเป็นอยู่ก็เถอะ เพราะเราไม่อยากทำให้แม่ไม่สบายใจเราเลยต้องโกหกตอนนี้เราก็ยังหนีไม่พ้นกับความทรมานนี้เลย เราควรจะทำยังไงต่อไปดีค่ะ เรากลัวมากเลย ไปโรงเรียนก็ไม่มีความสุข แอบร้องไห้คนเดียวทุกวันเลย