เรื่องจริงมันยิ่งกว่านิยายอย่างที่เขาว่าครับ
เรื่องมันมีอยู่ว่าผมได้คบกับแฟนผมมาประมาณ5เดือน ผมรักเค้ามากยอมเขาทุกอย่างยอมตัดสังคมเพื่อนเลิกปาร์ตี้เพื่อจะได้คุยกับเขา พ่อแม่เขาผมก็ไปไหว้ไปทำความรู้จัก พอเขาเริ่มไปทำงานซึ่งผมทำอยู่อีกที่นึง คนล้ะที่แหละครับ เขาได้สัญญากับผมต่างๆนานาว่าจะไม่นอกใจ สุดท้ายเขาก็เริ่มคุยกับผู้ชายอีกคนซึ่งผู้ชายคนนั้นก็รู้ว่าเขาแฟนผม แล้วอีกอย่างมันก็มีลูกมีเมีย ช่วงนั้นเขาเปลี่ยนไปทุกอย่างครับ ผมรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนเดิม เขาบอกผมผมกดดันทำให้เขาอึดอัด มันมากไปหรอครับที่ห้ามไม่ให้คุยกับคนอื่น ผมยอมทำทุกอย่างให้เขาสบายใจ จนมาถึงวันที่ฟางเส้นสุดท้ายมันขาดคือผมจับได้ว่ามันคุยกัน ผมเลยบอกเลิกเขาไม่ได้สนใจอะไรผมเลย ซึ่งวันแรกมันก็คาสายกัน ผมคิดถึงผมโทรไปก็ติดสายหลังเลิกกันได้หกวัน มันก็ไปหาผู้ชายคนนั้นที่ห้อง ซึ่งผมนอนร้องไห้เสียใจมาก คนที่ไว้ใจที่สุดกลับกลายเป็นทำร้ายเรามากที่สุด ผมโกรธผู้ชายคนนั้นมาก ผมตามจะไปเอาเรื่องซึ่งมันก็ไม่เคยออกมาคุยกับผมเลย ซึ่งสิ่งที่ผมเจ็บปวดกว่าเดิมคือคนที่ออกมาปกป้องผู้ชายคนนั้น คือ ไอ้ผู้หญิงที่บอกว่ารักผมมากที่สุด ทั้งด่าทั้งสาปแช่งผม แจ้งความจับผมสาผมสารพัดดูถูกเหยียดหยามผม วันนั้นผมเห็นเดินลอยหน้าลอยตาเข้าห้องไอ้ผู้ชายคนนั้น แทบล้มทั้งยืนเลยครับ ทั้งเจ็บปเจ็บปวดทั้งแค้น จนเรื่องมันบานปลาย ครอบครัวของเขารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมีอะไรกับไอ้นั้นจะให้มาแต่งงาน กันแต่ทางครอบครัวไอ้นั้นมันยังไม่พร้อม ไหนจะลูกเมียมันอีก ผมรู้เรื่องผมขับรถร้องไห้จากที่ทำงานถึงบ้านเลยครับ ซึ่งแม่มันก็ต้องการให้มีผัวเป็นตัวเป็นตนเพื่อรักษาหน้าลูกสาว ซึ่งเหลือผมเป็นตัวเลือกสุดท้าย เขาก็มาถามผมว่าจะไปแต่งไหม ซึ่งตอนแรกผมไม่ยอมไป เขาก็ส่งรูปมาขู่ผมเอาเชือกมัดคอบ้างอะไรบ้าง จนผมใจอ่อนคิดว่าให้อภัยคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง จนสุดท้ายลงเอยด้วยการแต่งสายฟ้าแล้บ รูปงานแต่งผมผมไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม แม้แต่รูปเดียว จนมาอยู่กินด้วยกันทะเลาะกันบ่อยมาก ผมคิดว่าเขาไปมีอะไรกับคนอื่นโดยไม่สนใจแคร์เราในวันที่เราร้องไห้ บางทีคนคนนนี้หรอที่ผมจะหาเลี้ยง คนนี้หรอที่จะเป็นแม่ของลูก เขาง่ายกว่ายกับทุกคนขนาดนี้ อยู่กินกันหกเดือนคือทะเลาะกันอาทิตย์ละครั้ง แต่เขาก็พยายามดูแลผมทุกอย่าง แต่ผมไม่เคยรับเอามาใส่ใจไม่เคยเห็นค่าเขาเหมือนกันพอเขาท้องผมคิดว่าอะไรอะไรคงดีขึ้น ช่วงนั้นผมช่วงนั้นผมโฟกัสไปที่เด็กที่อยู่ในท้องพยายามลืมเรื่องในอดีต แต่สุดท้ายเค้าก้ทำหลุด ผมคิดทุกวันเรื่องที่มันไปมีอะไรกัน บางทีผมก็ขยะแขยงเขา แต่ผมก็รักเขานะครับเกลียดเขาด้วย อยู่ด้วยกันมักันมันก็ไม่ได้มีแต่เรื่องร้ายๆเรื่องดีๆมันก็มีบ้างผมรู้สึกผูกพันธ์กับเขา จนมาถึงวันที่ทะเลาะกันครั้งสุดท้ายเขาก็โทรให้ครอบครัวเขามารับ ผมก็คิดว่ผมก็คิดว่าครั้งนี้คงต้องปล่อยจริงๆ พี่ชายเขาก็ห้ามให้ผมยุ่งกับครอบครังเขา ผมก็พยายามจะตัดใจลืมปิดทุกช่องทางที่เขาจะติดต่อสื่อสารกับผมได้ ผมยังผูกพันธ์ เขาก็ตามง้อผมแต่ผมตั้งใจว่าครั้งนครั้งนี้จะไม่ยอมกลับไปเจ็บปวดกับเรื่องเดิมๆซ้ำ ไม่รู้เพราะอะไรเขาอยากได้ผมคืน แต่ผมพูดได้อย่างไม่อายผมให้ความสบายเขาได้ ผมคิดว่าครั้งนี้คงลืมได้จริงๆแจริงแต่เขากลับมาสมัครงานที่เดียวกับผมทั้งที่ที่ทำงานมีตั้งมากมายทำไมต้องเจาะจงมาตรงนี้ เขาต้องการอะไร ใครพอมีวิธีตัดใจแบบโครตเด็ดขาดต่อให้เห็นหน้าเขาแค่ไหนก็ไม่รู้สึกอะไรไม่รู้สึกถึงความผูกพันธ์บ้างครับ ผมว่าเค้าไม่เหมาะที่จะมาเป็นผู้หญิงที่ผมจะเดินร่วมไปตลอดชีวิตครับต่อให้สวยแค่ไหนจิตใจเขาอำมหิตเดินไป ขอวิธีที่จะไม่รู้สึกอะไรกับผู้หญิงคนนี้ตลอดไปครับ ขอบคุณครับ
แฟนไปมีอะไรกับคนอื่น อยากตัดใจลืมเรื่องร้ายๆ
เรื่องมันมีอยู่ว่าผมได้คบกับแฟนผมมาประมาณ5เดือน ผมรักเค้ามากยอมเขาทุกอย่างยอมตัดสังคมเพื่อนเลิกปาร์ตี้เพื่อจะได้คุยกับเขา พ่อแม่เขาผมก็ไปไหว้ไปทำความรู้จัก พอเขาเริ่มไปทำงานซึ่งผมทำอยู่อีกที่นึง คนล้ะที่แหละครับ เขาได้สัญญากับผมต่างๆนานาว่าจะไม่นอกใจ สุดท้ายเขาก็เริ่มคุยกับผู้ชายอีกคนซึ่งผู้ชายคนนั้นก็รู้ว่าเขาแฟนผม แล้วอีกอย่างมันก็มีลูกมีเมีย ช่วงนั้นเขาเปลี่ยนไปทุกอย่างครับ ผมรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนเดิม เขาบอกผมผมกดดันทำให้เขาอึดอัด มันมากไปหรอครับที่ห้ามไม่ให้คุยกับคนอื่น ผมยอมทำทุกอย่างให้เขาสบายใจ จนมาถึงวันที่ฟางเส้นสุดท้ายมันขาดคือผมจับได้ว่ามันคุยกัน ผมเลยบอกเลิกเขาไม่ได้สนใจอะไรผมเลย ซึ่งวันแรกมันก็คาสายกัน ผมคิดถึงผมโทรไปก็ติดสายหลังเลิกกันได้หกวัน มันก็ไปหาผู้ชายคนนั้นที่ห้อง ซึ่งผมนอนร้องไห้เสียใจมาก คนที่ไว้ใจที่สุดกลับกลายเป็นทำร้ายเรามากที่สุด ผมโกรธผู้ชายคนนั้นมาก ผมตามจะไปเอาเรื่องซึ่งมันก็ไม่เคยออกมาคุยกับผมเลย ซึ่งสิ่งที่ผมเจ็บปวดกว่าเดิมคือคนที่ออกมาปกป้องผู้ชายคนนั้น คือ ไอ้ผู้หญิงที่บอกว่ารักผมมากที่สุด ทั้งด่าทั้งสาปแช่งผม แจ้งความจับผมสาผมสารพัดดูถูกเหยียดหยามผม วันนั้นผมเห็นเดินลอยหน้าลอยตาเข้าห้องไอ้ผู้ชายคนนั้น แทบล้มทั้งยืนเลยครับ ทั้งเจ็บปเจ็บปวดทั้งแค้น จนเรื่องมันบานปลาย ครอบครัวของเขารู้ว่าผู้หญิงคนนั้นมีอะไรกับไอ้นั้นจะให้มาแต่งงาน กันแต่ทางครอบครัวไอ้นั้นมันยังไม่พร้อม ไหนจะลูกเมียมันอีก ผมรู้เรื่องผมขับรถร้องไห้จากที่ทำงานถึงบ้านเลยครับ ซึ่งแม่มันก็ต้องการให้มีผัวเป็นตัวเป็นตนเพื่อรักษาหน้าลูกสาว ซึ่งเหลือผมเป็นตัวเลือกสุดท้าย เขาก็มาถามผมว่าจะไปแต่งไหม ซึ่งตอนแรกผมไม่ยอมไป เขาก็ส่งรูปมาขู่ผมเอาเชือกมัดคอบ้างอะไรบ้าง จนผมใจอ่อนคิดว่าให้อภัยคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง จนสุดท้ายลงเอยด้วยการแต่งสายฟ้าแล้บ รูปงานแต่งผมผมไม่มีแม้แต่รอยยิ้ม แม้แต่รูปเดียว จนมาอยู่กินด้วยกันทะเลาะกันบ่อยมาก ผมคิดว่าเขาไปมีอะไรกับคนอื่นโดยไม่สนใจแคร์เราในวันที่เราร้องไห้ บางทีคนคนนนี้หรอที่ผมจะหาเลี้ยง คนนี้หรอที่จะเป็นแม่ของลูก เขาง่ายกว่ายกับทุกคนขนาดนี้ อยู่กินกันหกเดือนคือทะเลาะกันอาทิตย์ละครั้ง แต่เขาก็พยายามดูแลผมทุกอย่าง แต่ผมไม่เคยรับเอามาใส่ใจไม่เคยเห็นค่าเขาเหมือนกันพอเขาท้องผมคิดว่าอะไรอะไรคงดีขึ้น ช่วงนั้นผมช่วงนั้นผมโฟกัสไปที่เด็กที่อยู่ในท้องพยายามลืมเรื่องในอดีต แต่สุดท้ายเค้าก้ทำหลุด ผมคิดทุกวันเรื่องที่มันไปมีอะไรกัน บางทีผมก็ขยะแขยงเขา แต่ผมก็รักเขานะครับเกลียดเขาด้วย อยู่ด้วยกันมักันมันก็ไม่ได้มีแต่เรื่องร้ายๆเรื่องดีๆมันก็มีบ้างผมรู้สึกผูกพันธ์กับเขา จนมาถึงวันที่ทะเลาะกันครั้งสุดท้ายเขาก็โทรให้ครอบครัวเขามารับ ผมก็คิดว่ผมก็คิดว่าครั้งนี้คงต้องปล่อยจริงๆ พี่ชายเขาก็ห้ามให้ผมยุ่งกับครอบครังเขา ผมก็พยายามจะตัดใจลืมปิดทุกช่องทางที่เขาจะติดต่อสื่อสารกับผมได้ ผมยังผูกพันธ์ เขาก็ตามง้อผมแต่ผมตั้งใจว่าครั้งนครั้งนี้จะไม่ยอมกลับไปเจ็บปวดกับเรื่องเดิมๆซ้ำ ไม่รู้เพราะอะไรเขาอยากได้ผมคืน แต่ผมพูดได้อย่างไม่อายผมให้ความสบายเขาได้ ผมคิดว่าครั้งนี้คงลืมได้จริงๆแจริงแต่เขากลับมาสมัครงานที่เดียวกับผมทั้งที่ที่ทำงานมีตั้งมากมายทำไมต้องเจาะจงมาตรงนี้ เขาต้องการอะไร ใครพอมีวิธีตัดใจแบบโครตเด็ดขาดต่อให้เห็นหน้าเขาแค่ไหนก็ไม่รู้สึกอะไรไม่รู้สึกถึงความผูกพันธ์บ้างครับ ผมว่าเค้าไม่เหมาะที่จะมาเป็นผู้หญิงที่ผมจะเดินร่วมไปตลอดชีวิตครับต่อให้สวยแค่ไหนจิตใจเขาอำมหิตเดินไป ขอวิธีที่จะไม่รู้สึกอะไรกับผู้หญิงคนนี้ตลอดไปครับ ขอบคุณครับ