- ที่บ้านอยู่กัน 6 คน มีเรา พ่อ แม่ น้อง ย่า และป้า
- เราเพิ่งเรียนจบ ตอนจบเลยมีงานทำแบบที่เราพอใจ แล้วโดนคนหลอกให้ไปทำงานที่สวัสดิการดีกว่า แต่คือมันหลอกอ่ะ หลอกเอาเงิน แล้วให้ไปทำงานแบบจบม.3ก็ทำได้ ไม่มีสวัสดิการเลย เราทำไปจนกล้ามเนื้อประคองหลังอักเสบ ยืนไม่ไหว นั่งไม่ได้ เลยลาออก ทิ้งเงินที่โดนหลอก แล้วพักรักษาตัว หางานใหม่ ผ่านมา 1 ปี ยังไม่ได้งาน ไปสัมภาษณ์มาหลายที่ก็ยังไม่ได้ ลงทุนทำของขายก็ขายดีแรกๆแล้วก็ขาดทุน
- ประกอบกับป้าเพิ่งกลับมาอยู่บ้านช่วงเราเพิ่งเรียนจบพอดี ก่อนหน้าที่บ้านแฮปปี้มาก เราเรียน กทม. กลับบ้านทุกสัปดาห์ กลับมาคุยกันหัวเราะ สนุกสนาน แต่พอป้ามาอยู่ ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด
=> เรื่องกับข้าว ถ้าอันไหนเขาไม่ชอบ ป้าจะเทให้หมาทันที ไม่สนใจว่าคนอื่นจะกินมั้ย แล้วเขากินไม่เหมือนคนอื่น กินหวานมาก มันมาก
=> เขาเป็นคนมักง่าย ข้าวของวางสุม หรือแขวนทุกตรงที่สามารถแขวนได้
=> เขาขนของจากบ้านเพื่อนที่ปล่อยเช่า มาไว้ที่บ้านมั้งหมด ขนมาแม้กระทั้งเสื้อผ้า ผ้าขี้ริ้ว โต๊ะพังๆ ชั้นพังๆ เอามาวางไว้จนบ้านไม่มีทางเดิน
=> ปิดใช้ห้องน้ำบนบ้าน ทำเปนห้องแต่งตัวของตัวเอง แต่เวลาใช้ห้องน้ำข้างล่าง ไม่รีบร้อน คนอื่นทำงานมาก้ต้องมารอเขา อยากจะซักผ้า ล้างห้องน้ำก็แล้วแต่
=> ชอบจิกกินของกิน ไม่ว่าใครจะซื้ออะไรมา จะต้องจิกกิน คือกินแค่อย่างละคำ แกะทุกถุง ทึกกล้อง แล้วก็แบไว้ให้คนอื่นกินต่อ
=> เวลาทำผิดจะไม่ยอมรับ เขาเก็บของใครทิ้งไป เวลาเจ้าของหาก็เงียบ ไม่บอกว่าทิ้ง ของกินก็กินแล้วไม่รับว่ากินหมด คนซื้อก็มาหาของที่ตัวเองใส่ตู้ไว้
=> เก็บสะสมถุงพลาสติกและกระดาษทิชชู
=> มีกง่ายเอาราวผ้ามาเพิ่มเพื่อแขวนผ้าทุกคนรวมกัน แม้ว่าทุกคนจะมีตู้ แต่เขาก้เอาไปแขวนรวมกันให้อมฝุ่น
=> เขาเคยบอกแม่เราว่าถ้าเราท้องตอนเรียนให้ไปเอาออก เพราะอายชาวบ้านเขา
=>> เราเบื่อที่ต้องเจอสภาพแวดล้อมแบบนี้ทุกวัน จากที่เคยคุยกันสนุกสนาน ก็แยกกันเข้านอนเพราะไม่มีใครอยากเจอป้า บ้านที่เคยโล่ง สะอาดตาก็ ก็มีแต่กองขยะ ข้าวของแขวนพะรุงพะรัง เฝ้าคิดว่าวันนึงที่ออกไปได้จะไม่กลับมานอนที่นี่อีก แต่งานมันก็ไม่ได้สักที เคยคิดจะไปอยู่กับแฟน แต่มันก็ไม่ใช่ทางออกที่เราควรเลือก จะไปตายเอาดาบหน้าก็ควรจะมีเงินสักก้อนนึง บางครั้งมองไม่เห็นทางออกก็อยากจะจบๆเรื่องทั้งหมด
รู้สึกกดดันตัวเองเรื่องงานมาก เพราะตอนจบมาเรามีแพลนจะเก็บเงินเรียนต่อ แต่ทุกอย่างสะดุด ชีวิตหยุดก้าวไปแล้ว1ปี เสียเวลาไปเปล่าๆ โคตรเซง โคตรท้อ จะสร้างอาชีพทำงานอยู่กับบ้าน บ้านก็อยู่แล้วอยากจะตายๆไปวันนี้พรุ่งนี้
ยังดีที่พ่อกับแม่ไม่เคยกดดันอะไรเลย แต่เขาก้ไม่เข้าใจ มองว่าเราทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่เราไม่มีความสุขกับการอยู่บ้านจริงๆ พยายามอดทน หามุมมองอื่นๆแล้ว ก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้นเลย
เบื่อบ้าน ไม่อยากอยู่ ยิ่งอยู่ยิ่งอึดอัด เฮงซวย
- เราเพิ่งเรียนจบ ตอนจบเลยมีงานทำแบบที่เราพอใจ แล้วโดนคนหลอกให้ไปทำงานที่สวัสดิการดีกว่า แต่คือมันหลอกอ่ะ หลอกเอาเงิน แล้วให้ไปทำงานแบบจบม.3ก็ทำได้ ไม่มีสวัสดิการเลย เราทำไปจนกล้ามเนื้อประคองหลังอักเสบ ยืนไม่ไหว นั่งไม่ได้ เลยลาออก ทิ้งเงินที่โดนหลอก แล้วพักรักษาตัว หางานใหม่ ผ่านมา 1 ปี ยังไม่ได้งาน ไปสัมภาษณ์มาหลายที่ก็ยังไม่ได้ ลงทุนทำของขายก็ขายดีแรกๆแล้วก็ขาดทุน
- ประกอบกับป้าเพิ่งกลับมาอยู่บ้านช่วงเราเพิ่งเรียนจบพอดี ก่อนหน้าที่บ้านแฮปปี้มาก เราเรียน กทม. กลับบ้านทุกสัปดาห์ กลับมาคุยกันหัวเราะ สนุกสนาน แต่พอป้ามาอยู่ ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด
=> เรื่องกับข้าว ถ้าอันไหนเขาไม่ชอบ ป้าจะเทให้หมาทันที ไม่สนใจว่าคนอื่นจะกินมั้ย แล้วเขากินไม่เหมือนคนอื่น กินหวานมาก มันมาก
=> เขาเป็นคนมักง่าย ข้าวของวางสุม หรือแขวนทุกตรงที่สามารถแขวนได้
=> เขาขนของจากบ้านเพื่อนที่ปล่อยเช่า มาไว้ที่บ้านมั้งหมด ขนมาแม้กระทั้งเสื้อผ้า ผ้าขี้ริ้ว โต๊ะพังๆ ชั้นพังๆ เอามาวางไว้จนบ้านไม่มีทางเดิน
=> ปิดใช้ห้องน้ำบนบ้าน ทำเปนห้องแต่งตัวของตัวเอง แต่เวลาใช้ห้องน้ำข้างล่าง ไม่รีบร้อน คนอื่นทำงานมาก้ต้องมารอเขา อยากจะซักผ้า ล้างห้องน้ำก็แล้วแต่
=> ชอบจิกกินของกิน ไม่ว่าใครจะซื้ออะไรมา จะต้องจิกกิน คือกินแค่อย่างละคำ แกะทุกถุง ทึกกล้อง แล้วก็แบไว้ให้คนอื่นกินต่อ
=> เวลาทำผิดจะไม่ยอมรับ เขาเก็บของใครทิ้งไป เวลาเจ้าของหาก็เงียบ ไม่บอกว่าทิ้ง ของกินก็กินแล้วไม่รับว่ากินหมด คนซื้อก็มาหาของที่ตัวเองใส่ตู้ไว้
=> เก็บสะสมถุงพลาสติกและกระดาษทิชชู
=> มีกง่ายเอาราวผ้ามาเพิ่มเพื่อแขวนผ้าทุกคนรวมกัน แม้ว่าทุกคนจะมีตู้ แต่เขาก้เอาไปแขวนรวมกันให้อมฝุ่น
=> เขาเคยบอกแม่เราว่าถ้าเราท้องตอนเรียนให้ไปเอาออก เพราะอายชาวบ้านเขา
=>> เราเบื่อที่ต้องเจอสภาพแวดล้อมแบบนี้ทุกวัน จากที่เคยคุยกันสนุกสนาน ก็แยกกันเข้านอนเพราะไม่มีใครอยากเจอป้า บ้านที่เคยโล่ง สะอาดตาก็ ก็มีแต่กองขยะ ข้าวของแขวนพะรุงพะรัง เฝ้าคิดว่าวันนึงที่ออกไปได้จะไม่กลับมานอนที่นี่อีก แต่งานมันก็ไม่ได้สักที เคยคิดจะไปอยู่กับแฟน แต่มันก็ไม่ใช่ทางออกที่เราควรเลือก จะไปตายเอาดาบหน้าก็ควรจะมีเงินสักก้อนนึง บางครั้งมองไม่เห็นทางออกก็อยากจะจบๆเรื่องทั้งหมด
รู้สึกกดดันตัวเองเรื่องงานมาก เพราะตอนจบมาเรามีแพลนจะเก็บเงินเรียนต่อ แต่ทุกอย่างสะดุด ชีวิตหยุดก้าวไปแล้ว1ปี เสียเวลาไปเปล่าๆ โคตรเซง โคตรท้อ จะสร้างอาชีพทำงานอยู่กับบ้าน บ้านก็อยู่แล้วอยากจะตายๆไปวันนี้พรุ่งนี้
ยังดีที่พ่อกับแม่ไม่เคยกดดันอะไรเลย แต่เขาก้ไม่เข้าใจ มองว่าเราทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่เราไม่มีความสุขกับการอยู่บ้านจริงๆ พยายามอดทน หามุมมองอื่นๆแล้ว ก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้นเลย