เรื่องมีอยู่ว่า เราชอบคนๆหนึ่งซึ่งเขาเป็นรุ่นน้องที่โรงเรียนเก่าเราเอง
เราชอบน้องเขาตั้งแต่ตอนอายุ16 จนตอนนี้อายุจะ 22 แล้ว ตอนเริ่มชอบนั้น เราไปอบรมแล้วน้องเขาก็ไปด้วยซึ่งตอนแรกเราไม่รู้กันเลย ตอนอบรมเขาให้นับกลุ่มกันแล้วที่นี้ได้อยู่กลุ่มเดียวกันกับน้อง ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร แล้วมันมีเหตุการณ์ทำให้เรารู้สึกดีกับน้องเขา คือเราทำรถมอไซค์ล่มแล้วน้องเป็นคนแรกที่เข้ามาช่วย มาดูแลเราซึ่งตอนนั้นก็ไม่ได้สนิทกันเลย แต่ด้วยนิสัยน้อง น้องชอบช่วยเหลือคนอื่น จากนั้นมาเราก็เริ่มคุยกัน เริ่มสนิทกันนิดนึง วันที่จบการอบรมเขามีให้มีการแข่งขันกีฬาและแต่งตัวเดินถือป้ายรณรงค์ แล้วกลุ่มเราคือให้น้องไปเป็นตัวแทนในการแต่งตัวและถือป้าย ซึ่งคนแต่งตัวให้น้องก็ไม่ใช่ใครก็เราเองแหละ ก็มีเพื่อนเข้ามาช่วยแต่น้องบอกไม่ต้อง น้องจะให้เราแต่งให้เอง ตอนนั้นก็แอบคิดนะว่าน้องคิดไรกับเราปะเนี้ย พอแต่งตัวเสร็จก็ไปเดินรณรงค์กัน จนถึงที่หมายที่ทำการแข่งขันกีฬาก่อนจบการอบรม แล้วทีนี้กรรมการบอกให้จับคู่ร่วมกันแข่งกีฬา โดยที่ต้องเอาผ้ามัดแขนติดกัน ตอนนั้นน้องจะคู่กับใครก็ได้แต่น้องเดินมาหาเรา พอเริ่มการแข่งขันคือมันต้องวิ่ง พอวิ่งไปสักพักผ้ามันจะหลุดออกจากข้อมือ เราก็บอกเดี๋ยวมัดผ้าก่อน แต่น้องไม่สนใจผ้าเปลี่ยมมาจับมือเราแทนตอนนั้นโคตรเขินอะนะ แต่ต้องนิ่งเพื่อให้การแข่งขันจะได้จบเร็วๆ พอหลังจากวันที่อบรมเสร็จ ก็ไปโรงเรียนตามปกติ แต่ที่ไม่คือเรา เราก็เริ่มแอบชอบน้องเวลาเห็นหน้าน้อง เราก็เขินแต่ด้วยความที่เราเป็นรุ่นพี่และบุคลิกเราเป็นคนหน้าหยิ่ง เราได้แต่ทำหน้านิ่งเวลาเจอหน้าน้อง แล้วไม่รู้ว่าบังเอิญหรืออะไรน้องดันเป็นหลานของเพื่อนเราอีก ตอนนั้นเพื่อนเรารู้แต่มันก็ไม่ช่วยเราจีบน้อง เราก็เลยได้แค่แอบมองและแอบชอบและเวลาเจอหน้ากันก็มีทักทายเล่นกันปกติ มาเรื่อยๆจนกระทั่งเราจบม.6 แล้วมีผู้ชายมาจีบ เราเลยตัดสินใจคบกับผู้ชายคนนั้น เพื่อที่บางทีเราอาจจะลืมเรื่องน้องได้ แต่มันกลับกัน เรากังวลว่าถ้าน้องรู้แล้วน้องจะรู้สึกยังไงแต่แฟนเราไม่รู้ จนกระทั่งเราเลิกกับแฟนไป แล้วก็ลองไปคบกับคนอื่นอีกครั้ง แต่ก็ไปไม่รอด จากนั้นมาเราก็โสดมาตลอดจนถึงสงกรานต์ปี 60 เราลองทักน้องไปถามว่าสบายดีมั้ย ไปเล่นน้ำที่ไหนหรือไปเที่ยวกับแฟนรึเปล่า น้องตอบกลับมา ผมยังไม่มีแฟนพี่ เราเลยเนียนลองถามไปว่าทำไมถึงไม่มีแฟน น้องตอบยังไม่เจอคนที่ใช่อะพี่ เราเลยตอบไปอีกว่าแล้วไม่ลองสนใจหันมามองคนที่ชอบดูบ้างหรอ น้องตอบว่างั้นเรามาลองดูกันมั้ย ตอนนั้นเราโคตรดีใจเลย แต่น้องก็บอกต่อว่าถ้าไปกันไม่รอดเรากลับไปเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมนะ ตอนนั้นเราคิดว่าเราทำได้เลยตอบตกลง พอได้เป็นแฟนกับน้องจริงๆถามว่าเขินมั้ยโคตรเขินเลยอ่ะ แต่ก็ต้องมาดนิ่งไว้ ตอนคบกันคือน้องก็เหมือนเด็กที่มีเรื่องอะไรก็มาฟ้องเราตลอด จนผ่านไปสองอาทิตย์ น้องก็ขอให้กลับไปเป็นพี่น้องเหมือนเดิมเพราะน้องบอกเหตุผลว่า ผมอยากตั้งใจเรียน ตอนนั้นเราแบบใจที่เคยคิดว่าพอเลิกกันจะกลับไปเป็นพี่น้องได้ แต่พอเอาเข้าจริงๆเราแทบไม่เป็นอันทำอะไรเลย เราพยายามยื้อเวลาที่จะอยู่กับน้องต่อ แต่น้องใจแข็งมาก เราทำใจอยู่นานจนเรากลับมาปกติอีกครั้ง พูดคุยทักทายกันตามปกติแบบพี่น้อง แต่เราก็ยังรอน้องมาจนถึงตอนนี้ปี 62 เมื่อต้นเดือนเมษาที่ผ่านมา เรากับน้องก็กลับมาคุยกันอีกครั้ง ตอนแรกเหมือนมันจะดีขึ้น แต่มันก็จบลงเดิม เราขอร้องให้น้องไม่ไปได้มั้ย น้องก็ตอบกลับมา ถึงวันนี้ไม่ไปวันหน้าก็ต้องไปอยู่ดี เราเลยถามน้องตรงๆว่า เคยรักเราจริงๆบ้างมั้ย ใจเราตอนแรกมันแค่อ่อนแอ พอได้ยินคำตอบจากน้องจากที่อ่อนแออยู่แล้วมันเหมือนแตกเป็นเสี่ยงๆ น้องพูดว่า ผมรักนะ แต่รักในแบบพี่น้อง แล้วที่ทำมาทั้งหมดคือไร เรารักน้องมาก มากจนตอนนี้ไม่คิดจะเปิดใจให้ใครได้อีกแล้ว
เอาจริงๆถ้านับตั้งแต่เริ่มชอบน้องจนถึงตอนนี้ก็ 6 ปี ในใจเราตอนแรกก็คิดนะว่าจะรอต่อไปเรื่อยๆถึงจะไม่มีหวังแล้วก็ตาม แต่ตอนนี้เรารู้แล้วถึงรอไปก็ไม่มีความหมายอะไร ในเมื่อเขาตัดสินใจที่ไม่ต้องการเราแล้ว เราก็ควรจะพอสักที สิ่งที่เราทำให้เขา เราอยากให้เขามีความสุข อย่างน้อยขอให้เราเป็นคนที่เขาระบายทุกข์ให้ฟังในวันที่เขาไม่สบายใจ แต่ตอนนี้คงไม่มีสิทธิ์นั้นอีกแล้ว เราควรไปจากชีวิตเขาจริงๆแล้วใช่มั้ย?
ควรไปจากชีวิตเขาจริงๆใช่มั้ย?
เราชอบน้องเขาตั้งแต่ตอนอายุ16 จนตอนนี้อายุจะ 22 แล้ว ตอนเริ่มชอบนั้น เราไปอบรมแล้วน้องเขาก็ไปด้วยซึ่งตอนแรกเราไม่รู้กันเลย ตอนอบรมเขาให้นับกลุ่มกันแล้วที่นี้ได้อยู่กลุ่มเดียวกันกับน้อง ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไร แล้วมันมีเหตุการณ์ทำให้เรารู้สึกดีกับน้องเขา คือเราทำรถมอไซค์ล่มแล้วน้องเป็นคนแรกที่เข้ามาช่วย มาดูแลเราซึ่งตอนนั้นก็ไม่ได้สนิทกันเลย แต่ด้วยนิสัยน้อง น้องชอบช่วยเหลือคนอื่น จากนั้นมาเราก็เริ่มคุยกัน เริ่มสนิทกันนิดนึง วันที่จบการอบรมเขามีให้มีการแข่งขันกีฬาและแต่งตัวเดินถือป้ายรณรงค์ แล้วกลุ่มเราคือให้น้องไปเป็นตัวแทนในการแต่งตัวและถือป้าย ซึ่งคนแต่งตัวให้น้องก็ไม่ใช่ใครก็เราเองแหละ ก็มีเพื่อนเข้ามาช่วยแต่น้องบอกไม่ต้อง น้องจะให้เราแต่งให้เอง ตอนนั้นก็แอบคิดนะว่าน้องคิดไรกับเราปะเนี้ย พอแต่งตัวเสร็จก็ไปเดินรณรงค์กัน จนถึงที่หมายที่ทำการแข่งขันกีฬาก่อนจบการอบรม แล้วทีนี้กรรมการบอกให้จับคู่ร่วมกันแข่งกีฬา โดยที่ต้องเอาผ้ามัดแขนติดกัน ตอนนั้นน้องจะคู่กับใครก็ได้แต่น้องเดินมาหาเรา พอเริ่มการแข่งขันคือมันต้องวิ่ง พอวิ่งไปสักพักผ้ามันจะหลุดออกจากข้อมือ เราก็บอกเดี๋ยวมัดผ้าก่อน แต่น้องไม่สนใจผ้าเปลี่ยมมาจับมือเราแทนตอนนั้นโคตรเขินอะนะ แต่ต้องนิ่งเพื่อให้การแข่งขันจะได้จบเร็วๆ พอหลังจากวันที่อบรมเสร็จ ก็ไปโรงเรียนตามปกติ แต่ที่ไม่คือเรา เราก็เริ่มแอบชอบน้องเวลาเห็นหน้าน้อง เราก็เขินแต่ด้วยความที่เราเป็นรุ่นพี่และบุคลิกเราเป็นคนหน้าหยิ่ง เราได้แต่ทำหน้านิ่งเวลาเจอหน้าน้อง แล้วไม่รู้ว่าบังเอิญหรืออะไรน้องดันเป็นหลานของเพื่อนเราอีก ตอนนั้นเพื่อนเรารู้แต่มันก็ไม่ช่วยเราจีบน้อง เราก็เลยได้แค่แอบมองและแอบชอบและเวลาเจอหน้ากันก็มีทักทายเล่นกันปกติ มาเรื่อยๆจนกระทั่งเราจบม.6 แล้วมีผู้ชายมาจีบ เราเลยตัดสินใจคบกับผู้ชายคนนั้น เพื่อที่บางทีเราอาจจะลืมเรื่องน้องได้ แต่มันกลับกัน เรากังวลว่าถ้าน้องรู้แล้วน้องจะรู้สึกยังไงแต่แฟนเราไม่รู้ จนกระทั่งเราเลิกกับแฟนไป แล้วก็ลองไปคบกับคนอื่นอีกครั้ง แต่ก็ไปไม่รอด จากนั้นมาเราก็โสดมาตลอดจนถึงสงกรานต์ปี 60 เราลองทักน้องไปถามว่าสบายดีมั้ย ไปเล่นน้ำที่ไหนหรือไปเที่ยวกับแฟนรึเปล่า น้องตอบกลับมา ผมยังไม่มีแฟนพี่ เราเลยเนียนลองถามไปว่าทำไมถึงไม่มีแฟน น้องตอบยังไม่เจอคนที่ใช่อะพี่ เราเลยตอบไปอีกว่าแล้วไม่ลองสนใจหันมามองคนที่ชอบดูบ้างหรอ น้องตอบว่างั้นเรามาลองดูกันมั้ย ตอนนั้นเราโคตรดีใจเลย แต่น้องก็บอกต่อว่าถ้าไปกันไม่รอดเรากลับไปเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมนะ ตอนนั้นเราคิดว่าเราทำได้เลยตอบตกลง พอได้เป็นแฟนกับน้องจริงๆถามว่าเขินมั้ยโคตรเขินเลยอ่ะ แต่ก็ต้องมาดนิ่งไว้ ตอนคบกันคือน้องก็เหมือนเด็กที่มีเรื่องอะไรก็มาฟ้องเราตลอด จนผ่านไปสองอาทิตย์ น้องก็ขอให้กลับไปเป็นพี่น้องเหมือนเดิมเพราะน้องบอกเหตุผลว่า ผมอยากตั้งใจเรียน ตอนนั้นเราแบบใจที่เคยคิดว่าพอเลิกกันจะกลับไปเป็นพี่น้องได้ แต่พอเอาเข้าจริงๆเราแทบไม่เป็นอันทำอะไรเลย เราพยายามยื้อเวลาที่จะอยู่กับน้องต่อ แต่น้องใจแข็งมาก เราทำใจอยู่นานจนเรากลับมาปกติอีกครั้ง พูดคุยทักทายกันตามปกติแบบพี่น้อง แต่เราก็ยังรอน้องมาจนถึงตอนนี้ปี 62 เมื่อต้นเดือนเมษาที่ผ่านมา เรากับน้องก็กลับมาคุยกันอีกครั้ง ตอนแรกเหมือนมันจะดีขึ้น แต่มันก็จบลงเดิม เราขอร้องให้น้องไม่ไปได้มั้ย น้องก็ตอบกลับมา ถึงวันนี้ไม่ไปวันหน้าก็ต้องไปอยู่ดี เราเลยถามน้องตรงๆว่า เคยรักเราจริงๆบ้างมั้ย ใจเราตอนแรกมันแค่อ่อนแอ พอได้ยินคำตอบจากน้องจากที่อ่อนแออยู่แล้วมันเหมือนแตกเป็นเสี่ยงๆ น้องพูดว่า ผมรักนะ แต่รักในแบบพี่น้อง แล้วที่ทำมาทั้งหมดคือไร เรารักน้องมาก มากจนตอนนี้ไม่คิดจะเปิดใจให้ใครได้อีกแล้ว
เอาจริงๆถ้านับตั้งแต่เริ่มชอบน้องจนถึงตอนนี้ก็ 6 ปี ในใจเราตอนแรกก็คิดนะว่าจะรอต่อไปเรื่อยๆถึงจะไม่มีหวังแล้วก็ตาม แต่ตอนนี้เรารู้แล้วถึงรอไปก็ไม่มีความหมายอะไร ในเมื่อเขาตัดสินใจที่ไม่ต้องการเราแล้ว เราก็ควรจะพอสักที สิ่งที่เราทำให้เขา เราอยากให้เขามีความสุข อย่างน้อยขอให้เราเป็นคนที่เขาระบายทุกข์ให้ฟังในวันที่เขาไม่สบายใจ แต่ตอนนี้คงไม่มีสิทธิ์นั้นอีกแล้ว เราควรไปจากชีวิตเขาจริงๆแล้วใช่มั้ย?