บอกข้อมูลส่วนตัวคร่าวๆก่อนนะคะ ตอนนี้อายุ21ปี จบมัธยมปลายมาสองปีแล้วค่ะแต่ไม่ได้ศึกษาต่อปริญญาตรีเพราะไม่ได้คณะที่อยากเรียน คณะที่อยากเรียนคือคณะแพทย์ค่ะ ปีแรกตอนอยู่ม.6 สารภาพตามตรงว่าไม่ใส่ใจการเรียนเท่าที่ควรเลย ตอนสอบก็รู้ตัวแล้วค่ะว่าไม่ถึงหมอแน่ ก็เลยขอพ่อกับแม่สอบใหม่โดยที่สละสิทธิ์คณะที่ได้แล้วอ่านหนังสืออยู่บ้าน
สอบใหม่ปีที่1 เราเหลวไหลมากและไม่ตั้งใจ ไม่สมกับการเป็นเด็กซิ่วเลย ในขณะที่คนอื่นพอตัดสินใจสอบใหม่พวกเขาจริงจังกัน มันเป็นความผิดของเราเองไม่เคยโทษอะไรทั้งนั้นค่ะ และแน่นอนว่าคะแนนเราไม่ถึงหมอค่ะ ปีนี้ได้ทันตแพทย์ สุดท้ายเราก็ขอแม่สอบใหม่อีกครั้งโดยที่อ่านหนังสืออยู่บ้านเหมือนเดิม
สอบใหม่ปีที่2 เราตั้งใจมากขึ้น แต่ก็ยังไม่พอ การเตรียมตัวของเราไม่พอ อ่านหนังสือฝึกข้อสอบไม่พอ แน่นอนว่าคนผิดที่สุดคือเรา เรารู้ตัวค่ะ ถึงคะแนนของเราจะดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังไม่ถึงหมออยู่ดี เราไปสอบรับตรงมหาวิทยาลัยเอกชนก็ไม่ติดค่ะ วันประกาศผลเสียใจมาก เพราะแอบลุ้นว่ารอบนี้มีโอกาสติดมากที่สุดแล้วนะ แต่พอผลออกมาเราก็ยอมรับเพราะรู้ตัวว่ายังสามารถเต็มที่ได้มากกว่านี้ เรามีความรู้สึกแบบอธิบายไม่ถูกไปอยู่สามวันค่ะ แบบว่าอึ้ง ช็อค ร้องไห้ จะทํายังไงกับชีวิตดี จะเรียนทันตะดีไหมแต่เราไม่ชอบ เราอยากเป็นหมอมาก (หลายคนอาจสงสัยว่าชอบขนาดนั้นทําไมถึงไม่พยามมากกว่านี้ เราบอกตามตรงว่าเป็นความไม่เอาไหน รักสบาย ขี้เกียจของตัวเอง)
แต่หลังจากนั้นประมาณหนึ่งสัปดาห์ทางมหาวิทยาลัยเอกชนที่เราไปสอบรับตรง ประกาศว่าจะรับสมัครสอบคณะแพทยศาสตร์เพิ่มเติม เราเหมือนได้เกิดใหม่และรู้ว่าต้องทํายังไงกับชีวิตอีกครั้ง ทางมหาวิทยาลัยบอกว่าให้รอประกาศรับสมัครกลางเดือนพฤษภาคม เราจึงทําข้อสอบและพยายามอุดช่องโหว่ในแต่ละวิชาของตัวเอง แต่พอมาถึงวันนี้(28/พ.ย) ทางมหาวิทยาลัยประกาศว่าชะลอการรับสมัครในปีการศึกษานี้ นั่นหมายความว่าไม่มีโอกาสในปีนี้สําหรับเราแล้ว
ความรู้สึกไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตกลับมา แต่คราวนี้ไม่ได้ร้องไห้มากเหมือนครั้งก่อนแค่น้ำตาซึมบางเวลาเท่านั้น ตอนนี้เรารู้สึกสับสนค่ะ เราอยากสอบใหม่อีกปี เรารู้ว่าถ้าตัดสินใจเริ่มใหม่ครั้งนี้เราโตขึ้นแล้วนะ รู้ว่าเราจะมีสติทําสิ่งที่ควรทํา มีแพลนแล้วว่าจะไปเรียนอะไรใหม่อย่างจริงจัง แต่ ก่อนที่จะตัดสินใจซิ่วอีกปี เรากลัวค่ะ ที่ผ่านมาไม่ใช่ไม่กดดัน ที่ผ่านเรารู้ว่ามีหลายคนที่พูดถึงเราในลักษณะไหน(ส่วนใหญ่จะเป็นญาติ) แต่พ่อแม่เราไม่แคร์ เรามีแรงใจจากคนในครอบครัว พ่อ แม่ พี่ แต่ความกดดันและรู้สึกว่าตัวเองไม่เอาไหนมันก็มีบ้าง เพื่อนเราตอนนี้ก็จะเปิดเทอมขึ้นปีสามกันแล้ว หากเราเข้าเรียนปีหน้าเราอยู่ปีหนึ่ง เพื่อนอยู่ปีสี่ เรารู้อีกว่าไม่ควรเก็บเรื่องนี้มาคิด คนเรียนหมอหลายคนที่อายุมากกว่าเราเยอะแยะ "แต่เราจะก้าวข้ามความรู้สึกเหล่านี้ได้ตลอดเวลาหนึ่งปีที่เราจะเริ่มใหม่ได้ใช่ไหมคะ" ระหว่างนี้คงเครียดคงท้อ ต้องประคับประคองจิตใจตัวเองไปจนถึงเวลาที่จะสอบติด ต้องผ่านคําพูดมากมายไปอีกหลายเดือน
สุดท้ายนี้ เราอยากบอกว่า เรารู้ทุกอย่าง รู้ตลอดมาว่าอะไรควรทําอะไรไม่ควรทํา แต่เราไม่ทําเอง คือตอนนี้เรายอมรับข้อบกพร่องของตัวเองทุกอย่าง และพร้อมจะปรับปรุงค่ะ ขออภัยล่างหน้าถ้าหากการพิมพ์ดูสับสนเพราะตอนนี้เราสับสนกับตัวเองเหลือเกินค่ะ การที่เราระบายและขอคําปรึกษาที่นี่เพราะเราอาจได้สติมากขึ้น ได้รับรู้มุมมองที่เรามองข้ามไป ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาตอบล่วงหน้านะคะ
ขอพื้นที่ปรึกษา วิธีคิด คําแนะนํา และระบายเกี่ยวกับการเป็นเด็กซิ่วหลายปีค่ะ
สอบใหม่ปีที่1 เราเหลวไหลมากและไม่ตั้งใจ ไม่สมกับการเป็นเด็กซิ่วเลย ในขณะที่คนอื่นพอตัดสินใจสอบใหม่พวกเขาจริงจังกัน มันเป็นความผิดของเราเองไม่เคยโทษอะไรทั้งนั้นค่ะ และแน่นอนว่าคะแนนเราไม่ถึงหมอค่ะ ปีนี้ได้ทันตแพทย์ สุดท้ายเราก็ขอแม่สอบใหม่อีกครั้งโดยที่อ่านหนังสืออยู่บ้านเหมือนเดิม
สอบใหม่ปีที่2 เราตั้งใจมากขึ้น แต่ก็ยังไม่พอ การเตรียมตัวของเราไม่พอ อ่านหนังสือฝึกข้อสอบไม่พอ แน่นอนว่าคนผิดที่สุดคือเรา เรารู้ตัวค่ะ ถึงคะแนนของเราจะดีขึ้นมากอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ยังไม่ถึงหมออยู่ดี เราไปสอบรับตรงมหาวิทยาลัยเอกชนก็ไม่ติดค่ะ วันประกาศผลเสียใจมาก เพราะแอบลุ้นว่ารอบนี้มีโอกาสติดมากที่สุดแล้วนะ แต่พอผลออกมาเราก็ยอมรับเพราะรู้ตัวว่ายังสามารถเต็มที่ได้มากกว่านี้ เรามีความรู้สึกแบบอธิบายไม่ถูกไปอยู่สามวันค่ะ แบบว่าอึ้ง ช็อค ร้องไห้ จะทํายังไงกับชีวิตดี จะเรียนทันตะดีไหมแต่เราไม่ชอบ เราอยากเป็นหมอมาก (หลายคนอาจสงสัยว่าชอบขนาดนั้นทําไมถึงไม่พยามมากกว่านี้ เราบอกตามตรงว่าเป็นความไม่เอาไหน รักสบาย ขี้เกียจของตัวเอง)
แต่หลังจากนั้นประมาณหนึ่งสัปดาห์ทางมหาวิทยาลัยเอกชนที่เราไปสอบรับตรง ประกาศว่าจะรับสมัครสอบคณะแพทยศาสตร์เพิ่มเติม เราเหมือนได้เกิดใหม่และรู้ว่าต้องทํายังไงกับชีวิตอีกครั้ง ทางมหาวิทยาลัยบอกว่าให้รอประกาศรับสมัครกลางเดือนพฤษภาคม เราจึงทําข้อสอบและพยายามอุดช่องโหว่ในแต่ละวิชาของตัวเอง แต่พอมาถึงวันนี้(28/พ.ย) ทางมหาวิทยาลัยประกาศว่าชะลอการรับสมัครในปีการศึกษานี้ นั่นหมายความว่าไม่มีโอกาสในปีนี้สําหรับเราแล้ว
ความรู้สึกไม่รู้จะเอายังไงกับชีวิตกลับมา แต่คราวนี้ไม่ได้ร้องไห้มากเหมือนครั้งก่อนแค่น้ำตาซึมบางเวลาเท่านั้น ตอนนี้เรารู้สึกสับสนค่ะ เราอยากสอบใหม่อีกปี เรารู้ว่าถ้าตัดสินใจเริ่มใหม่ครั้งนี้เราโตขึ้นแล้วนะ รู้ว่าเราจะมีสติทําสิ่งที่ควรทํา มีแพลนแล้วว่าจะไปเรียนอะไรใหม่อย่างจริงจัง แต่ ก่อนที่จะตัดสินใจซิ่วอีกปี เรากลัวค่ะ ที่ผ่านมาไม่ใช่ไม่กดดัน ที่ผ่านเรารู้ว่ามีหลายคนที่พูดถึงเราในลักษณะไหน(ส่วนใหญ่จะเป็นญาติ) แต่พ่อแม่เราไม่แคร์ เรามีแรงใจจากคนในครอบครัว พ่อ แม่ พี่ แต่ความกดดันและรู้สึกว่าตัวเองไม่เอาไหนมันก็มีบ้าง เพื่อนเราตอนนี้ก็จะเปิดเทอมขึ้นปีสามกันแล้ว หากเราเข้าเรียนปีหน้าเราอยู่ปีหนึ่ง เพื่อนอยู่ปีสี่ เรารู้อีกว่าไม่ควรเก็บเรื่องนี้มาคิด คนเรียนหมอหลายคนที่อายุมากกว่าเราเยอะแยะ "แต่เราจะก้าวข้ามความรู้สึกเหล่านี้ได้ตลอดเวลาหนึ่งปีที่เราจะเริ่มใหม่ได้ใช่ไหมคะ" ระหว่างนี้คงเครียดคงท้อ ต้องประคับประคองจิตใจตัวเองไปจนถึงเวลาที่จะสอบติด ต้องผ่านคําพูดมากมายไปอีกหลายเดือน
สุดท้ายนี้ เราอยากบอกว่า เรารู้ทุกอย่าง รู้ตลอดมาว่าอะไรควรทําอะไรไม่ควรทํา แต่เราไม่ทําเอง คือตอนนี้เรายอมรับข้อบกพร่องของตัวเองทุกอย่าง และพร้อมจะปรับปรุงค่ะ ขออภัยล่างหน้าถ้าหากการพิมพ์ดูสับสนเพราะตอนนี้เราสับสนกับตัวเองเหลือเกินค่ะ การที่เราระบายและขอคําปรึกษาที่นี่เพราะเราอาจได้สติมากขึ้น ได้รับรู้มุมมองที่เรามองข้ามไป ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาตอบล่วงหน้านะคะ