ความรัก

หนูแอบชอบเพื่อนที่ห้องเดียวกัน  เราค่อนข้างที่จะสนิทกัน  อยู่กลุ่มเดียวกัน  ไปไหนไปกัน  มันเป็นเวลาที่มีควาทสุขมาก  มากถึงมากที่สุด  มันทำให้หนูเริ่มหวั่นไหว เพื่อนก็เริ่มแซว หนูก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไรเพื่อนกัน แต่ความเป็นจริงไม่ใช้ และกลัวเสียเพื่อนกลัวมองน่ากันไม่ติด เขาก็เริ่มพยายามห่าง  จนมาถึงวันที่รู้ว่าเขาเริ่มชอบกับพี่คนหนึ่ง  ซึ่งเขาคุยกันมาสักพัก  เขาก็ค่อยมาปรึกษา  หนูก็ให้คำแนะนำ  ถามว่าเจ็บไหม  มากค่ะ ที่ต้องค่อยยิ้มค่อยด่าว่าแต่ข้างในเศร้ามากก
พยายามตัดใจ  บอกใจตัวเองเสมอว่าให้ลืมให้เลิกคิดสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
หนูเริ่มจากการตอนแรกหนูนั่งเรียนน่าห้อง โต๊ะติดกับมัน   หนูย้ายไปอยู่หลังห้องเป็นเด็กหลังห้องกับเพื่อนอีกคนที่ค่อยข้างจะสนิทกับมันแบะหนูด้วย  ตอนนั้น ม.6  จะจบแล้ว  หนูพยายามหนีไม่อยู่ไกลไม่อยากรับรู้เรื่องของมัน  แต่ในความพยายามของหนู มันไม่เป็นผล มันก็ย้ายมาอยู่ข้างหนูเหมือนเดิม จากที่เริ่มทำใจได้  ก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม หนูคิดว่าไม่เป็นไรเดี๋ยวจบ ม.6  ก็แยกกันไปเรียนอยู่ดี  แต่มันไม่ใช่อย่างที่คิด  เพื่อนคนที่หนูแอบชอบมันชอบอาชีพทหาร และตำรวจมาก  แต่ไปตรวจร่างกายแล้วบอกตาบอดสีไม่ผ่าน ทำให้มันต้องมาเรียนที่เดียวกับหนูคณะเดียวกัน  มันเหมือนกับว่ายิ่งหนูหนียิ่งต้องเจอมัน...แฟนเขาอยู่ด้วยกัน
ยิ่งพยายามลืม  ยิ่งคิดเห็นวันเก่าๆที่อยู่ด่วยกัน  มันอึดอัดที่ต้องเก็บความรู้สึกไว้คนเดียวโดยอีกฝ่ายไม่รับรู้  และไม่กล้าพูดออกไป

ทำไมต่องแพ้หมดทุกทาง ...