คือผมชอบผญคนหนึ่งคือเรารู้จักกันมา3ปีแล้วครับตอนแรกที่จีบก็ติดนะครับ
แต่ตอนนั้นไม่รู้เป็นไรพอกำลังจะไปขอคบอยู่ดีๆหน้าแฟนเก่าก็โผล่ขึ้นมาซึ้งก็เลิกกันไปตั้งปี1แล้วตอนนั้น ผมจึงไม่กล้าคบละหายไปจากผญคนนั้น ประมาณ1เดือนผมกลับมาใหม่เพราะคิดว่าจะเริ่มต้นใหม่กะคนนี้แต่ก็สายไปเมื่อรู้เขามีคนที่ชอบใหม่แล้ว แต่เขาก็ยังมีใจให้ผมลึกๆอยู่แต่ผมก็ไม่อยากทำลายชีวิตคู่ของไคร เลยถอยห่างออกมา แต่พอรู้เขาเลิกกันผมก็รีบทำคะแนนใหม่แต่ก็ทำไงก็ไม่อาจทำให้เขากลับมารักได้และก็กลับไปดีกันกะคนเก่า แต่เหตุการที่ผมเศร้าสุดคือเขาบอกเลิกกันกะคนเก่านั้นแล้วเลิกมา3เดือนแล้วละไม่กลับไปอิกแน่ๆผมเลยถือโอกาสลองอิกสักครั้งละทำคะแนนที่สุด แต่เขาอยู่ไกลผมมากเพราะเขามาเรียนต่อที่สมุทปราการแต่ผมทำงานอยู่ระยอง ผมหยุดงาน1วันด้วยความคิดถึงจึงบอกเขาจะไปหาเขาก็ok.
ผมจึงนั่งรถ125กิโลไปหาเขาที่อิมพิเรียลสำโรงนั่งรถ2ช.มครึ่งรอเขาอิก2ช.มละสรุปเขามาแต่เขาเหมือนไม่ค่อยสนใจผมเท่าไหร่เอาแต่เล่นโทสัพ แต่ก็มีเดินเกาะไหล่และแกล้งกันบ้างเวลาเดิน แต่เป็นบางช่วง ผมชวนกินไรก็ไม่กิน แต่พีคสุดคือมีสายเข้าเครื่อง ผญคนที่ผมไปหาและเบอร์ที่ขึ้นคือแฟนเก่าคนนั้น คำสนทนาที่คุยคือรู้เลยว่ายังมีใจให้กันอยู่แน่ หลังจากนั้นได้เดินด้วยกันแค่แป้บเดียวก็ถึงเวลากลับซึ้งได้อยู่ด้วย2ช.ม พอผมนั่งรถกลับอาการผมแบบเหว๋อตั้งแต่นั่งรถจากกรุงเทพมาระยอง จนตอนนี้เขาก็ไม่สนใจไรผมอิกเหมือนแต่ก่อนเลย ผมก็แทบไม่มีกะจิตกะใจทำไรเลยแม้กระทั่งทำงานก็เหม่อหาแต่ภาพเขา
ปล.ผมอาจจะพิมไม่ค่อยเข้าใจเพราะยังเฟลอยู่ไครพอจะช่วยหาวิธีทำให้ผมหายเฟลได้บ้างครับ
อาการแบบนี้เรียกอกหักปะครับ
แต่ตอนนั้นไม่รู้เป็นไรพอกำลังจะไปขอคบอยู่ดีๆหน้าแฟนเก่าก็โผล่ขึ้นมาซึ้งก็เลิกกันไปตั้งปี1แล้วตอนนั้น ผมจึงไม่กล้าคบละหายไปจากผญคนนั้น ประมาณ1เดือนผมกลับมาใหม่เพราะคิดว่าจะเริ่มต้นใหม่กะคนนี้แต่ก็สายไปเมื่อรู้เขามีคนที่ชอบใหม่แล้ว แต่เขาก็ยังมีใจให้ผมลึกๆอยู่แต่ผมก็ไม่อยากทำลายชีวิตคู่ของไคร เลยถอยห่างออกมา แต่พอรู้เขาเลิกกันผมก็รีบทำคะแนนใหม่แต่ก็ทำไงก็ไม่อาจทำให้เขากลับมารักได้และก็กลับไปดีกันกะคนเก่า แต่เหตุการที่ผมเศร้าสุดคือเขาบอกเลิกกันกะคนเก่านั้นแล้วเลิกมา3เดือนแล้วละไม่กลับไปอิกแน่ๆผมเลยถือโอกาสลองอิกสักครั้งละทำคะแนนที่สุด แต่เขาอยู่ไกลผมมากเพราะเขามาเรียนต่อที่สมุทปราการแต่ผมทำงานอยู่ระยอง ผมหยุดงาน1วันด้วยความคิดถึงจึงบอกเขาจะไปหาเขาก็ok.
ผมจึงนั่งรถ125กิโลไปหาเขาที่อิมพิเรียลสำโรงนั่งรถ2ช.มครึ่งรอเขาอิก2ช.มละสรุปเขามาแต่เขาเหมือนไม่ค่อยสนใจผมเท่าไหร่เอาแต่เล่นโทสัพ แต่ก็มีเดินเกาะไหล่และแกล้งกันบ้างเวลาเดิน แต่เป็นบางช่วง ผมชวนกินไรก็ไม่กิน แต่พีคสุดคือมีสายเข้าเครื่อง ผญคนที่ผมไปหาและเบอร์ที่ขึ้นคือแฟนเก่าคนนั้น คำสนทนาที่คุยคือรู้เลยว่ายังมีใจให้กันอยู่แน่ หลังจากนั้นได้เดินด้วยกันแค่แป้บเดียวก็ถึงเวลากลับซึ้งได้อยู่ด้วย2ช.ม พอผมนั่งรถกลับอาการผมแบบเหว๋อตั้งแต่นั่งรถจากกรุงเทพมาระยอง จนตอนนี้เขาก็ไม่สนใจไรผมอิกเหมือนแต่ก่อนเลย ผมก็แทบไม่มีกะจิตกะใจทำไรเลยแม้กระทั่งทำงานก็เหม่อหาแต่ภาพเขา
ปล.ผมอาจจะพิมไม่ค่อยเข้าใจเพราะยังเฟลอยู่ไครพอจะช่วยหาวิธีทำให้ผมหายเฟลได้บ้างครับ