ก่อนอื่นต้องขอออกตัวก่อนว่า นี่คือกะทู้แรกในชีวิตที่ตัดสินใจเขียนออกมา...
ขอเกริ่นนำแบบคร่าวๆว่า ก่อนหน้านี้เราเองไม่เคยสนใจเรื่องแบบนี้ ไม่เคยรับรู้ว่าคนใกล้ตัวเรามีภาวะนี้ จนเราได้มาอยู่กับเขาจิงจัง เมื่อก่อน เราเคยได้ยินจากเขามาว่า เขาเองรู้สึกไม่โอเครกับสภาวะที่เป็นอยู่ ซึ่งตอนแรกเกี่ยวเนื่องมาจากที่เขาเอง ไม่ได้ป่วยเป็นโรคนี้แต่แรก แต่เขาเคยตรวจเจอสภาวะเสี่ยงเป็นซึมเศร้า สมัยเด็กๆ ซึ่งตอนนั้น หมอก็ไม่ได้พูดว่าเขาเป็น เพราะส่วนตัวนั้นเขาเป็นแค่โรคหัวไจมาตั้งแต่เกิด แค่อาจเพราะสภาพแวดล้อมหลายๆอย่างอาจทำให้หมอประเมินมาเป็นแบบนั้น
จนตอนนี้... เวลาล่วงเลยมาเกือบ10ปีผ่านไป เราก็มองข้ามไปจนเผลอตัวลืมไปแล้วว่าเขาเคยเล่าเรื่องนี้ให้เราฟัง ตอนนี้เรากับเขาโตขึ้นมากๆ มาอยู่ดูแลกัน เราเองด้วยความที่เป็นห่วงเลยอยากมาดูแลเขา ซึ่งก็ไม่เคยมั่นใจในตัวเองเลยว่าจะช่วยอะไรเขาได้มากน้อยแค่ไหน รู้แค่ว่า อยากอยู่กับเขาเสมอถึงแม้ว่านาทีสุดท้ายของชีวิตเขาจะไม่มีไครเหลืออยู่แล้วก็ตาม เราก็พยายามทำให้รู้ว่า เราคือคนที่อยู่ข้างๆเขามาตลอด ถึงแม้ว่าในอดีตเราอาจเคยทำเขาเสียไจมาบ้างตามประสาเด็กที่คบกันแรกๆ จนถึงวันนี้เราต่างคนต่างโตมีชีวิตของตัวเอง เราเองทำงานแล้ว ส่วนเขาก็เรียนใกล้จบ ครอบครัวเขาเป็นคนทำงาน ทุกคนมีความฝันของตัวเอง ต่างแยกย้ายกันออกไปทำงาน จนบางครั้งอาจทำให้เขาคิดว่า ทุกคนไม่สนไจเขาเท่าที่ควร หรือ ทุกคนมีภาระหน้าที่ของตัวเองทีาต้องดูแล ทำให้เขาเริ่มมีความคิดว่า เขาเป็นภาระของทุกคนในครอบครัว รวมทั้งเป็นภาระของเราด้วย เขาจึงเก็บความน้อยเนื้อต่ำใจแบบนั้นสะสมมาเป็นเวลานาน ด้วยนิสัยของเขา เป็นคนค่อนข้างนิ่ง แต่เวลาอยู่กับเพื่อนก็ดูเป็นคนร่าเริง กล้าได้กล้าเสีย รักเพื่อน ตามใจเพื่อน แล้วก็ใจถึงกับเพื่อนมากๆ ดูภายนอกเหมือนคนปกติทั่วไปที่สภาพจิตใจดี ไม่ได้มีอะไรมาทำร้ายจิตใจ แต่พอเราเริ่มมาอยู่กับเขา ไออาการที่เขาเคยบ่นให้เราฟัง เช่น วันนี้รู้สึกไม่โอเคเลย มันเหนื่อย โหวงเหวงแบบบอกไม่ถูก ไม่ได้รู้สึกเศร้าเสียไจ อยากทำอะไร หรืออยากไปไหน ก็ไม่ได้รู้สึกจะทำไร แค่อยากอยู่เฉยๆ ไม่อยากออกไปเจอผู้คน จนถึงขั้นที่บอกว่า เราแพ้แล้ว เราเป็นภาระ เราไม่อยากอยู่เป็นตัวถ่วงชีวิตครอบครัว ไม่อยากทำอะไรให้ไครผิดหวังหรือเสียใจอีกต่อไป หลายครั้งที่เขาพยายามจบชีวิตตัวเอง เราไม่เคยรู้ว่าด้วยวิธีใด แต่ทุกครั้งเวลาเรื่องราวนี้ผ่านพ้นไป เราจะแสดงออกให้เห็นเสมอว่า เราอยู่ข้างๆ ยังอยากดูแล ยังรัก และอยู่กับเขาตรงนี้เสมอ แต่บางทีเราก็ไม่ไช่หมอที่จะรู้จักคำพูดดีๆหรือวิธีการรักษาความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากภายในของเขา เราเองก็เจ็บปวดทุกครั้งที่เขาเริ่มพูดว่า ไม่อยากอยู่แล้ว ไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย ไม่อยากออกไปไหน ไม่อยากทำอะไรหรือออกไปพบเจอผู้คนเลย เราฟังคำพูดเหล่านั้นมาเป็นพันครั้งแบบนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งกอด ทั้งปลอบ ทั้งรับฟัง อากาต่างๆเหล่านี้ก็ยังมาตลอด ไม่เคยหายไป จนตอนนี้ เราเองที่กลายเป็นคนเจ็บปวดกับเรื่องราวแบบนี้ แต่เราจะอดทนและยืนหยัดที่อยู่ดูแลเคียงข้างเขาไปเรื่อยๆ ต่อให้เขามองเห็นเราเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในชีวิตเขา หรืออะไรก็ตาม เราเองก็ยังยืนยันว่า เรารักเขา และจะอยู่ดูแลเขาไปเรื่อยๆแบบนี้ เขาไม่ได้ตัวคนเดียว
ส่วนคนไหนที่เข้ามาอ่านกะทู้นี่ อาจจะไม่มีความรู้ด้านโรคนี้ให้แนะนำอะไรมาก เราแค่อยากสื่อว่า เราเองก็เป็นกำลังใจให้พวกคุณนะ พวกคุณที่มีคนรอบข้าง มีคนรักที่กำลังเผชิญกับโรคนี้ พวกคุณไม่ได้โดดเดี่ยว เราเองก็จะส่งกำลังใจให้พวกคุณ แล้วก็หวังว่าพวกคุณจะส่งกำลังใจกลับมาเป็นพลังดีๆให้ส่งต่อชีวิตดีๆต่อไปด้วยนะ .... เป็นกำลังใจให้นะ สู้สู้ๆนะ เราอยู่ข้างๆแล้วเราผ่านไปด้วยกันนะ
เมื่อเขาเป็นซึมเศร้า แล้วเราจะ(ต้อง)อยู่ต่อ...
ขอเกริ่นนำแบบคร่าวๆว่า ก่อนหน้านี้เราเองไม่เคยสนใจเรื่องแบบนี้ ไม่เคยรับรู้ว่าคนใกล้ตัวเรามีภาวะนี้ จนเราได้มาอยู่กับเขาจิงจัง เมื่อก่อน เราเคยได้ยินจากเขามาว่า เขาเองรู้สึกไม่โอเครกับสภาวะที่เป็นอยู่ ซึ่งตอนแรกเกี่ยวเนื่องมาจากที่เขาเอง ไม่ได้ป่วยเป็นโรคนี้แต่แรก แต่เขาเคยตรวจเจอสภาวะเสี่ยงเป็นซึมเศร้า สมัยเด็กๆ ซึ่งตอนนั้น หมอก็ไม่ได้พูดว่าเขาเป็น เพราะส่วนตัวนั้นเขาเป็นแค่โรคหัวไจมาตั้งแต่เกิด แค่อาจเพราะสภาพแวดล้อมหลายๆอย่างอาจทำให้หมอประเมินมาเป็นแบบนั้น
จนตอนนี้... เวลาล่วงเลยมาเกือบ10ปีผ่านไป เราก็มองข้ามไปจนเผลอตัวลืมไปแล้วว่าเขาเคยเล่าเรื่องนี้ให้เราฟัง ตอนนี้เรากับเขาโตขึ้นมากๆ มาอยู่ดูแลกัน เราเองด้วยความที่เป็นห่วงเลยอยากมาดูแลเขา ซึ่งก็ไม่เคยมั่นใจในตัวเองเลยว่าจะช่วยอะไรเขาได้มากน้อยแค่ไหน รู้แค่ว่า อยากอยู่กับเขาเสมอถึงแม้ว่านาทีสุดท้ายของชีวิตเขาจะไม่มีไครเหลืออยู่แล้วก็ตาม เราก็พยายามทำให้รู้ว่า เราคือคนที่อยู่ข้างๆเขามาตลอด ถึงแม้ว่าในอดีตเราอาจเคยทำเขาเสียไจมาบ้างตามประสาเด็กที่คบกันแรกๆ จนถึงวันนี้เราต่างคนต่างโตมีชีวิตของตัวเอง เราเองทำงานแล้ว ส่วนเขาก็เรียนใกล้จบ ครอบครัวเขาเป็นคนทำงาน ทุกคนมีความฝันของตัวเอง ต่างแยกย้ายกันออกไปทำงาน จนบางครั้งอาจทำให้เขาคิดว่า ทุกคนไม่สนไจเขาเท่าที่ควร หรือ ทุกคนมีภาระหน้าที่ของตัวเองทีาต้องดูแล ทำให้เขาเริ่มมีความคิดว่า เขาเป็นภาระของทุกคนในครอบครัว รวมทั้งเป็นภาระของเราด้วย เขาจึงเก็บความน้อยเนื้อต่ำใจแบบนั้นสะสมมาเป็นเวลานาน ด้วยนิสัยของเขา เป็นคนค่อนข้างนิ่ง แต่เวลาอยู่กับเพื่อนก็ดูเป็นคนร่าเริง กล้าได้กล้าเสีย รักเพื่อน ตามใจเพื่อน แล้วก็ใจถึงกับเพื่อนมากๆ ดูภายนอกเหมือนคนปกติทั่วไปที่สภาพจิตใจดี ไม่ได้มีอะไรมาทำร้ายจิตใจ แต่พอเราเริ่มมาอยู่กับเขา ไออาการที่เขาเคยบ่นให้เราฟัง เช่น วันนี้รู้สึกไม่โอเคเลย มันเหนื่อย โหวงเหวงแบบบอกไม่ถูก ไม่ได้รู้สึกเศร้าเสียไจ อยากทำอะไร หรืออยากไปไหน ก็ไม่ได้รู้สึกจะทำไร แค่อยากอยู่เฉยๆ ไม่อยากออกไปเจอผู้คน จนถึงขั้นที่บอกว่า เราแพ้แล้ว เราเป็นภาระ เราไม่อยากอยู่เป็นตัวถ่วงชีวิตครอบครัว ไม่อยากทำอะไรให้ไครผิดหวังหรือเสียใจอีกต่อไป หลายครั้งที่เขาพยายามจบชีวิตตัวเอง เราไม่เคยรู้ว่าด้วยวิธีใด แต่ทุกครั้งเวลาเรื่องราวนี้ผ่านพ้นไป เราจะแสดงออกให้เห็นเสมอว่า เราอยู่ข้างๆ ยังอยากดูแล ยังรัก และอยู่กับเขาตรงนี้เสมอ แต่บางทีเราก็ไม่ไช่หมอที่จะรู้จักคำพูดดีๆหรือวิธีการรักษาความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากภายในของเขา เราเองก็เจ็บปวดทุกครั้งที่เขาเริ่มพูดว่า ไม่อยากอยู่แล้ว ไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย ไม่อยากออกไปไหน ไม่อยากทำอะไรหรือออกไปพบเจอผู้คนเลย เราฟังคำพูดเหล่านั้นมาเป็นพันครั้งแบบนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งกอด ทั้งปลอบ ทั้งรับฟัง อากาต่างๆเหล่านี้ก็ยังมาตลอด ไม่เคยหายไป จนตอนนี้ เราเองที่กลายเป็นคนเจ็บปวดกับเรื่องราวแบบนี้ แต่เราจะอดทนและยืนหยัดที่อยู่ดูแลเคียงข้างเขาไปเรื่อยๆ ต่อให้เขามองเห็นเราเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ในชีวิตเขา หรืออะไรก็ตาม เราเองก็ยังยืนยันว่า เรารักเขา และจะอยู่ดูแลเขาไปเรื่อยๆแบบนี้ เขาไม่ได้ตัวคนเดียว
ส่วนคนไหนที่เข้ามาอ่านกะทู้นี่ อาจจะไม่มีความรู้ด้านโรคนี้ให้แนะนำอะไรมาก เราแค่อยากสื่อว่า เราเองก็เป็นกำลังใจให้พวกคุณนะ พวกคุณที่มีคนรอบข้าง มีคนรักที่กำลังเผชิญกับโรคนี้ พวกคุณไม่ได้โดดเดี่ยว เราเองก็จะส่งกำลังใจให้พวกคุณ แล้วก็หวังว่าพวกคุณจะส่งกำลังใจกลับมาเป็นพลังดีๆให้ส่งต่อชีวิตดีๆต่อไปด้วยนะ .... เป็นกำลังใจให้นะ สู้สู้ๆนะ เราอยู่ข้างๆแล้วเราผ่านไปด้วยกันนะ