อาการแบบที่เราเป็น คือโรคจิต ไหม เข้าข่ายไพโบล่ารึป่าว

เราเคยมีครอบครัว.
เคยมีคนรัก  เคยถูกให่ความหวังและทำไห้ผิดหวัง  
...จนตอนนีเราเหมือนใช้ชีวิตไปวันๆ  ทำงาน เงินเดือนออกไห้แม่ไห้ลูก  ไม่กินไม่เที่ยว
เที่ยวไกลสุดคือ เซเว่น บิ้กซีโลตัส
เลิกงานกลับบ้าน  ดูคลิปโน่นนี่นั่น  ร้องไห้ชอบนึกถึงคนใกล้ตัวที่ตายไปแล้ว  ชอบคุยกับเค้า  เหมือนเล่าว่าชีวิตตอนนี้ต้องเจอเรื่องแย่ๆอะไรบ้าง ถ้าเข้ายุข้างๆตรงดีกว่านี่. จนหลับไป (คนที่คิดถึงคือย่า  .น้องสาวที่เสียไปแล้ว)  เราไม่อยากได้ความรักจากผู้ชาย
เราไม่อยากอยุ่กับเพื่อนที่วุ่นวายหลายคน
เรามีเพื่อนสนิทแค่คนเดียว  ซึ่งเราจะไปหาเค้าเองถ้าเราอยากเจอ  หรือโทรหาถ้าอยากคุย. เวลาไแทำงานเราชอบแต่งหน้าสวยๆตาคมๆ เราคุยกะเพื่อนร่วมงานหรือลุกค้าเก่งมาก. แต่ถ้าเปนคนสนิทที่เรารุ้จักกันมานานเค้าจะรุ้ว่าไม่ใช่ตัวตนของเรา
เราเคยอยากฆ่าตัวตายบ่อยๆ.  จนถึงวันนึงวันที่มีลูกความคิดนี้เริ่มน้อยลง. เพราะเราคิดว่าตราบใดทีาลุกยังไม่โตเปนผู้ใหญ่ เราจะตายไม่ได้.  ทุกวันนี้จากที่เคยเปนหนักๆอยากตายทุกวันก้จะเหลือแต่นอนร้องให้ซ้ำๆทุกวัน. ขนาดเรากินยานอนหลับเรายังไม่หลับเลย. พอนอนน้อย สติก้เบลอๆทำงานพลาดบ่อย  ลืมโน่นนี่บ่อยมาก  ผมร่วงหนักมาก. ใครก้ได้ช่วยแนะนำเราที 😢😢