สวัสดีค่ะวันนี้อยากมาระบายเรื่องของเรา
เรากับแฟนเก่าคบกันมาเกือบปีแล้วค่ะ แต่เรามาเรียนต่างประเทศ อีกอาทิตย์จะได้กลับไทยแล้วแหละ
เราทะเลาะกันบ่อยอาจจะเพราะระยะทางและนิสัยส่วนตัว แต่เราปรับกันมาตลอดไม่เคยปล่อยมือกันเลย
เขามีผู้หญิงเข้าหาเยอะ แต่เราเชื่อใจเขามากๆ เพราะเราคิดว่าเราดีพอ เขาคงไม่ทิ้งเราไปหาคนอื่น
เรารู้มาตลอดว่าเขาคุยเล่นๆกับผู้หญิงที่เจอกันในเกมหลายครั้ง บางคนเราก็ไม่พูดทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่บางคนหนักมากๆเราก็งอแง โวยวาย เขาก็บอกว่าเพื่อนบ้าง พี่น้องบ้าง สุดท้ายก็โอ๋เราเลิกคุยให้เรา
จนพักหลังมานี้เราจับได้ว่าไลน์ที่คุยกับเรากับที่คุยกับผู้หญิงจากเกมมันคนละไลน์กัน ตอนเรารู้ เราก็โวยวายงอแง แต่เขาไม่โอ๋เราเหมือนเดิม ม้นทำให้เขายิ่งรำคาญเรา บอกว่าเราทำตัวน่าเบื่อเขาเลยต้องไปสมัครไลน์ใหม่ เราฟังแล้วก็คิดว่า มันผิดที่เราใช่มั้ย ด้วยความใจกว้างหรือโง่ก็ไม่รู้นะคะ เราบอกเขางั้นอยากคุยก็คุยไป แต่เราต้องไม่เดือดร้อน ความสัมพันธ์เราต้องไม่เป็นอะไรนะ กลับไทยไปต้องเลิกคุยให้เรา เรายอมเขาทุกอย่าง เราก็ผิดที่มาอยู่ไกลเขา เราพยายามหาเหตุผลเองทุกอย่างว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้ เราทำหน้าที่แฟนเต็มที่ เราพยายามโทรคุยด้วยตลอดเพื่อไม่ให้รู้สึกว่าเราไกลกัน เข้าหาครอบครัวเขา พาเขาอ่านหนังสือ พาเขาหาอะไรที่มีประโยชน์ทำด้วยกัน เราหวังดีกับเขามากๆ เขาเรียนไม่จบ เราอยากเห็นเขามีอนาคตดีๆ เราหาอะไรให้เขาอ่าน หาอะไรให้เขาทำ หาอะไรให้เขาเรียน แต่สุดท้ายเขาก็ปฏิเสธความหวังดีของเรา และยังเล่นเกมต่อไป
รักของเราทั้งมั่นคงและซื่อสัตย์เราก็ไม่คิดว่าทำไมเขาถึงยังไปหาความสนุกข้างนอก เราถามเหตุผลของเขาเพื่อจะปรับความเข้าใจกัน แต่เขาไม่ตอบ เขาไม่อธิบาย เราถามว่าทำไปทำไมเขาก็ไม่พูด เราเลยต้องมาปรับที่ตัวเราเอง เราเลิกโวยวายเราเลิกงอแง เขาหายไปเป็นวันเราไม่งอแงอะไรเลย จนเพื่อนเราบอกว่าเราทนได้ไง เป็นพวกนางพวกนางโวยวายแล้ว เราหาอะไรทำ ตั้งใจเรียน ทำขนม อ่านหนังสือ ไม่ทำให้ตัวเองคิดมาก เราพยายามทำให้ตัวเองดีอยู่เสมอ เป็นที่ที่เขาอยู่ด้วยแล้วสบายใจและพึ่งพาได้ ชวนคุยเรื่องสนุกๆ เตือนสติเขาตลอดว่ารู้ใช่มั้ยที่ทำอยู่มันผิดนะคะ เลิกให้เราได้ก็เลิกนะ เราไม่ได้ให้เขาเลือกเรากับเกมนะคะ เราให้เขาเล่นได้ เราไม่เคยห้าม แต่ถ้าเล่นแล้วมีแต่ผู้หญิงแบบนี้จะเล่นไปทำไม
เราคบกันมาเราวางแผนอนาคตด้วยกันเยอะแยะ เรารักเขามากๆ เราให้โอกาสเขามาตลอด แม้จะทำผิดกี่ครั้ง เรารักเขาที่เป็นเขา เรายอมรับข้อเสียเขาได้หมด เพราะเราว่าเรารู้จักเขา เขาไม่ใช่คนไม่ดีอะไร เขาแค่อยากสนุกบ้างแค่นั้น
จนวันที่เราเลิกกันมาถึงเขาไปมีคนอื่นจริงๆ ตอนเรารู้เขาเหมือนคนแปลกหน้า เขาไม่เหมือนเขาคนเดิมที่เรารู้จัก เขาหายไปสองวันเต็มๆ ทั้งๆที่เราไม่ได้ทะเลาะกัน ทั้งๆเรายังบอกรักกันอยู่เลย ทำตัวปกติกับเราทุกอย่าง ที่เขาหายไปคือเขาไปเล่นอีกไลน์ค่ะ สุดท้ายเขาตั้งคบกับผู้หญิงคนนั้น เรางงไปหมด ว่าเราผิดอะไร เราทักไปถามผู้หญิงว่ารู้จักเราหรือเปล่า รู้มั้ยว่าเขามีแฟนแล้ว ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าไม่รู้ถามแฟนเก่าเราตลอดก็บอกว่าโสด สุดท้ายเราคุยกันสามคน ผู้ชายบอกว่าเลิกกับเรานานแล้ว ทั้งๆที่สองวันก่อนเขายังบอกรักเราอยู่เลย เขายังไม่ได้บอกเลิกเราเลย ทำไมเขาถึงบอกคนอื่นว่าเราเลิกกันมานานแล้ว เราสับสนงงไปหมด ว่าเราผิดอะไรอีก ทำไมถึงกล้าทำกับเราแบบนั้น เราถามว่าคุยกันมากี่วัน เขาบอก 3 วัน เราทั้งน้อยใจทั้งเสียใจว่าทำไมผู้หญิงที่เขาพึ่งเจอในเกม 3 วันถึงดีกว่าเราที่คบกันมาเกือบปี เขามั่นใจได้ยังไงว่าคนที่พึ่งเจอกัน 3 วันดีกว่าเราที่ผ่านอะไรหลายอย่างมากับเขา เราไม่ได้คำตอบของทุกคำถามของเรา สุดท้ายเราถอยออกมาเราบอกเขาสองคนว่าอยากคบกันก็คบไป เราอยากให้รู้แค่นั้นว่าเราก็มีความรู้สึกเหมือนกัน
เราได้แต่ตัดพ้อกับตัวเองว่าเราสมควรได้รับความเจ็บปวดพวกนี้จริงๆหรอ เราเลิกร้องไห้แล้วค่ะ แต่มันยังเจ็บยังจุกทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนั้น เขามีความสุขกันในขณะที่เราร้องไห้ ทำไมผู้ชายที่บอกว่ารักเราถึงกล้าทำกันได้ขนาดนี้ ถ้าบอกว่าไม่รักกันแล้วยังเจ็บน้อยกว่านี้เลย เรารู้ว่าเรายังเด็กและจะได้เจอคนอีกเยอะแยะ เรารู้ว่าเรามาหยุดที่ผู้ชายแย่ๆคนนี้ไม่ได้หรอก แต่เราแค่มีคำถามเต็มไปหมดว่าเราทำอะไรผิด ทำไมถึงตัดเราออกจากชีวิตง่ายๆ เขาไม่อธิบายเขาบลอคเราทุกทาง เราอาจจะผิดจริงๆ ที่เราทนอยู่ได้ตั้งนาน ผิดที่ใจกว้าง และผิดที่ยอมเขามากเกินไป เราไม่รู้ว่าเราไปทำอะไรให้เขาถึงมาใจร้ายกับเราขนาดนี้
ขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะคะ ได้ระบายมันก็ทำให้รู้สึกดีขึ้น
ความรักทำให้เราใจกว้างกับเรื่องไม่เป็นเรื่องใช่มั้ยคะ
เรากับแฟนเก่าคบกันมาเกือบปีแล้วค่ะ แต่เรามาเรียนต่างประเทศ อีกอาทิตย์จะได้กลับไทยแล้วแหละ
เราทะเลาะกันบ่อยอาจจะเพราะระยะทางและนิสัยส่วนตัว แต่เราปรับกันมาตลอดไม่เคยปล่อยมือกันเลย
เขามีผู้หญิงเข้าหาเยอะ แต่เราเชื่อใจเขามากๆ เพราะเราคิดว่าเราดีพอ เขาคงไม่ทิ้งเราไปหาคนอื่น
เรารู้มาตลอดว่าเขาคุยเล่นๆกับผู้หญิงที่เจอกันในเกมหลายครั้ง บางคนเราก็ไม่พูดทำเป็นไม่รู้เรื่อง แต่บางคนหนักมากๆเราก็งอแง โวยวาย เขาก็บอกว่าเพื่อนบ้าง พี่น้องบ้าง สุดท้ายก็โอ๋เราเลิกคุยให้เรา
จนพักหลังมานี้เราจับได้ว่าไลน์ที่คุยกับเรากับที่คุยกับผู้หญิงจากเกมมันคนละไลน์กัน ตอนเรารู้ เราก็โวยวายงอแง แต่เขาไม่โอ๋เราเหมือนเดิม ม้นทำให้เขายิ่งรำคาญเรา บอกว่าเราทำตัวน่าเบื่อเขาเลยต้องไปสมัครไลน์ใหม่ เราฟังแล้วก็คิดว่า มันผิดที่เราใช่มั้ย ด้วยความใจกว้างหรือโง่ก็ไม่รู้นะคะ เราบอกเขางั้นอยากคุยก็คุยไป แต่เราต้องไม่เดือดร้อน ความสัมพันธ์เราต้องไม่เป็นอะไรนะ กลับไทยไปต้องเลิกคุยให้เรา เรายอมเขาทุกอย่าง เราก็ผิดที่มาอยู่ไกลเขา เราพยายามหาเหตุผลเองทุกอย่างว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้ เราทำหน้าที่แฟนเต็มที่ เราพยายามโทรคุยด้วยตลอดเพื่อไม่ให้รู้สึกว่าเราไกลกัน เข้าหาครอบครัวเขา พาเขาอ่านหนังสือ พาเขาหาอะไรที่มีประโยชน์ทำด้วยกัน เราหวังดีกับเขามากๆ เขาเรียนไม่จบ เราอยากเห็นเขามีอนาคตดีๆ เราหาอะไรให้เขาอ่าน หาอะไรให้เขาทำ หาอะไรให้เขาเรียน แต่สุดท้ายเขาก็ปฏิเสธความหวังดีของเรา และยังเล่นเกมต่อไป
รักของเราทั้งมั่นคงและซื่อสัตย์เราก็ไม่คิดว่าทำไมเขาถึงยังไปหาความสนุกข้างนอก เราถามเหตุผลของเขาเพื่อจะปรับความเข้าใจกัน แต่เขาไม่ตอบ เขาไม่อธิบาย เราถามว่าทำไปทำไมเขาก็ไม่พูด เราเลยต้องมาปรับที่ตัวเราเอง เราเลิกโวยวายเราเลิกงอแง เขาหายไปเป็นวันเราไม่งอแงอะไรเลย จนเพื่อนเราบอกว่าเราทนได้ไง เป็นพวกนางพวกนางโวยวายแล้ว เราหาอะไรทำ ตั้งใจเรียน ทำขนม อ่านหนังสือ ไม่ทำให้ตัวเองคิดมาก เราพยายามทำให้ตัวเองดีอยู่เสมอ เป็นที่ที่เขาอยู่ด้วยแล้วสบายใจและพึ่งพาได้ ชวนคุยเรื่องสนุกๆ เตือนสติเขาตลอดว่ารู้ใช่มั้ยที่ทำอยู่มันผิดนะคะ เลิกให้เราได้ก็เลิกนะ เราไม่ได้ให้เขาเลือกเรากับเกมนะคะ เราให้เขาเล่นได้ เราไม่เคยห้าม แต่ถ้าเล่นแล้วมีแต่ผู้หญิงแบบนี้จะเล่นไปทำไม
เราคบกันมาเราวางแผนอนาคตด้วยกันเยอะแยะ เรารักเขามากๆ เราให้โอกาสเขามาตลอด แม้จะทำผิดกี่ครั้ง เรารักเขาที่เป็นเขา เรายอมรับข้อเสียเขาได้หมด เพราะเราว่าเรารู้จักเขา เขาไม่ใช่คนไม่ดีอะไร เขาแค่อยากสนุกบ้างแค่นั้น
จนวันที่เราเลิกกันมาถึงเขาไปมีคนอื่นจริงๆ ตอนเรารู้เขาเหมือนคนแปลกหน้า เขาไม่เหมือนเขาคนเดิมที่เรารู้จัก เขาหายไปสองวันเต็มๆ ทั้งๆที่เราไม่ได้ทะเลาะกัน ทั้งๆเรายังบอกรักกันอยู่เลย ทำตัวปกติกับเราทุกอย่าง ที่เขาหายไปคือเขาไปเล่นอีกไลน์ค่ะ สุดท้ายเขาตั้งคบกับผู้หญิงคนนั้น เรางงไปหมด ว่าเราผิดอะไร เราทักไปถามผู้หญิงว่ารู้จักเราหรือเปล่า รู้มั้ยว่าเขามีแฟนแล้ว ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าไม่รู้ถามแฟนเก่าเราตลอดก็บอกว่าโสด สุดท้ายเราคุยกันสามคน ผู้ชายบอกว่าเลิกกับเรานานแล้ว ทั้งๆที่สองวันก่อนเขายังบอกรักเราอยู่เลย เขายังไม่ได้บอกเลิกเราเลย ทำไมเขาถึงบอกคนอื่นว่าเราเลิกกันมานานแล้ว เราสับสนงงไปหมด ว่าเราผิดอะไรอีก ทำไมถึงกล้าทำกับเราแบบนั้น เราถามว่าคุยกันมากี่วัน เขาบอก 3 วัน เราทั้งน้อยใจทั้งเสียใจว่าทำไมผู้หญิงที่เขาพึ่งเจอในเกม 3 วันถึงดีกว่าเราที่คบกันมาเกือบปี เขามั่นใจได้ยังไงว่าคนที่พึ่งเจอกัน 3 วันดีกว่าเราที่ผ่านอะไรหลายอย่างมากับเขา เราไม่ได้คำตอบของทุกคำถามของเรา สุดท้ายเราถอยออกมาเราบอกเขาสองคนว่าอยากคบกันก็คบไป เราอยากให้รู้แค่นั้นว่าเราก็มีความรู้สึกเหมือนกัน
เราได้แต่ตัดพ้อกับตัวเองว่าเราสมควรได้รับความเจ็บปวดพวกนี้จริงๆหรอ เราเลิกร้องไห้แล้วค่ะ แต่มันยังเจ็บยังจุกทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนั้น เขามีความสุขกันในขณะที่เราร้องไห้ ทำไมผู้ชายที่บอกว่ารักเราถึงกล้าทำกันได้ขนาดนี้ ถ้าบอกว่าไม่รักกันแล้วยังเจ็บน้อยกว่านี้เลย เรารู้ว่าเรายังเด็กและจะได้เจอคนอีกเยอะแยะ เรารู้ว่าเรามาหยุดที่ผู้ชายแย่ๆคนนี้ไม่ได้หรอก แต่เราแค่มีคำถามเต็มไปหมดว่าเราทำอะไรผิด ทำไมถึงตัดเราออกจากชีวิตง่ายๆ เขาไม่อธิบายเขาบลอคเราทุกทาง เราอาจจะผิดจริงๆ ที่เราทนอยู่ได้ตั้งนาน ผิดที่ใจกว้าง และผิดที่ยอมเขามากเกินไป เราไม่รู้ว่าเราไปทำอะไรให้เขาถึงมาใจร้ายกับเราขนาดนี้
ขอบคุณที่อ่านมาจนจบนะคะ ได้ระบายมันก็ทำให้รู้สึกดีขึ้น