สวัสดีครับ.... ก่อนอื่นผมขอแนะนำตัวก่อนนะครับ
ผมชื่อ ทัช ครับ เป็นคนอิสานโดยกำเนิด โตมาในครอบครัวที่ค่อนข้างที่จะลำบากครับ...
ตอนเด็กๆผมก็ใช้ชีวิตเหมือนเด็กคนอื่นทั่วไปครับ เวลาไปโรงเรียนแม่ก็จะให้เงินไปโรงเรียนครั้งละไม่มากเท่าไหร่ครับ(ตอน ป.1-ป.5*ประมาณปี 2551-2556* ได้ไปโรงเรียนวันละ 8 บาท ส่วนตอน ป.6*ประมาณปี2557* ได้ไปวันละ 10 บาทครับ ส่วนตอน ม.1-ม.3*ประมาณปี2557-2560* ได้วันละ 20 บาทครับ แต่ดีที่เรียนโรงเรียนของรัฐบาลครับ ค่าใช้จ่ายต่างๆ จึงไม่หนักมากครับ) ผมไม่รู้หรอกครับว่าแม่มีเงินหรือไม่มี แต่ที่แน่ๆ ช่วงวัยรุ่นตอนม.ต้น ผมไม่เคยขอเงินแม่เลยครับ เพราะผมไม่อยากเป็นภาระให้ท่านครับ...
แม่ผมมีลูก 4 คนครับ(ลูกติดจากพ่อเลี้ยงผม2คน และลูกคนใหม่ซึ่งเกิดจากแม่ผมกับพ่อเลี้ยง1คน) ซึ่งเป็นช่วงที่กำลังเรียนทั้งนั้นครับ เมื่อตอนผมอยู่ ม.ต้น ผมจะใช้เวลาว่างๆตอนเลิกเรียน มารับจ้างสอนพิเศษตามแถวหมู่บ้านครับ(สอน ป.1-ป.6 คณิต-อังกฤษครับ) ได้ชั่วโมงละ 50บาทครับ มันเป็นเงินที่ไม่มาก แต่ผมดีใจที่ผมได้มาโดยไม่ต้องขอเงินพ่อ-แม่ใช้ครับ บางครั้งผมก็คิดนะครับว่า เวลาเลิกเรียนเพื่อนๆของผมก็จะพากันได้ไปเล่นนู่นนี่นั่น ทำไมสำหรับผมต้องมารับจ้างสอนพิเศษแทน แต่ผมก็ปลอบตัวเองเสมอว่า "ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องขอเงินพ่อ-แม่มาใช้" และไม่เคยคิดท้อแท้หรือน้อยใจในสิ่งที่ผมทำอยู่ ดีซะอีก จะได้ทบทวนความรู้ไปด้วย...
เมื่อรับใบประกาศนียบัตรที่กำลังจะจบ ม.3 แล้ว ผมก็เริ่มหาข้อมูลของการที่จะย้ายโรงเรียน เพื่อเข้าศึกษาต่อในระดับ มัธยมศึกษาตอนปลาย ในช่วงนั้นเป็นช่วงที่วุ่นวาย โกลาหลเป็นอย่างมาก เพราะเพื่อนผม ต่างคนต่างหาที่เรียนใหม่ตามทางใครทางมัน บางคนก็อยากจะเข้าโรงเรียนที่มีรุ่นพี่ที่หล่อ-สวย บ้างก็เลือกเข้าตามเน็ตไอดอล ฯลฯ แต่สำหรับผมหน่ะหรอครับ ไม่มีความคิดพวกนั้นอยู่ในหัวเลยครับ...
เมื่อตอนผมอายุ ครบ 16 ปี ผมก็เลือกเรียนต่อในระดับชั้น ปวช. ครับ(เป็นโรงเรียนประจำครับ ในตัวเมืองจังหวัดมหาสารคาม) เพราะผมอยากที่จะเรียนต่อครับ และการเรียนระดับ ปวช.นั้น ก็ใช้งบไม่มากด้วย ใจจริงอยากจะเข้าเรียนระดับม.ปลาย แล้วต่อมหาลัยไปเลย แต่ติดที่ฐานะครับ แต่ตอนนั้นแม่ของผมก็บอกว่า "ทำไมไม่เรียนหล่ะลูก อยากเรียนอยู่ไม่ใช่หรอ?" เป็นคำถามที่ทำให้ผมน้ำตาคลอ เพราะครอบครัวเราก็ไม่ได้มีทุนทรัพย์มากมายพอที่จะส่งผม และลูกอีก 3 คนนั้นเรียนได้...
พอเรียนที่โรงเรียนได้ 1 เทอม หรือ 5เดือน ทางโรงเรียนก็ส่งผมมาฝึกงานที่ จังหวัดภูเก็ตครับ ผมเริ่มออกห่างจากครอบครัว ออกมาใช้ชีวิตคนเดียวในต่างถิ่นต่างแดน การมาเรียนและฝึกงานที่นี่นั้น มันทำให้ผมได้รู้อะไรหลายๆอย่าง ได้รู้จักการเอาตัวรอด ได้เรียนรู้การช่วยเหลือพึ่งพาอาศัยตัวเอง และได้เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆ ให้กับชีวิต มันทำให้ผมเข้มแข็งขึ้นกว่าแต่ก่อน จนตอนนี้ผมอายุ ครบ 18 ปีและมีงานทำ(ซึ่งก็เรียนไปด้วยครับ) รายได้ค่อนข้างพอที่จะอยู่ได้ เมื่อเทียบกับค่าครองชีพที่จังหวัดภูเก็ตครับ... บทเรียนและประสบการณ์ที่ผ่านมา จึงทำให้ผมได้มีวันนี้.
...จนเมื่อกระทั่งผมได้รู้จักกับความรักครับ...
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้เดี๋ยวมาต่อนะครับ พอดีรีบไปทำงานครับ..+++
เล่า/แชร์ประสบการณ์ชีวิต ของเด็ก 18
ผมชื่อ ทัช ครับ เป็นคนอิสานโดยกำเนิด โตมาในครอบครัวที่ค่อนข้างที่จะลำบากครับ...
ตอนเด็กๆผมก็ใช้ชีวิตเหมือนเด็กคนอื่นทั่วไปครับ เวลาไปโรงเรียนแม่ก็จะให้เงินไปโรงเรียนครั้งละไม่มากเท่าไหร่ครับ(ตอน ป.1-ป.5*ประมาณปี 2551-2556* ได้ไปโรงเรียนวันละ 8 บาท ส่วนตอน ป.6*ประมาณปี2557* ได้ไปวันละ 10 บาทครับ ส่วนตอน ม.1-ม.3*ประมาณปี2557-2560* ได้วันละ 20 บาทครับ แต่ดีที่เรียนโรงเรียนของรัฐบาลครับ ค่าใช้จ่ายต่างๆ จึงไม่หนักมากครับ) ผมไม่รู้หรอกครับว่าแม่มีเงินหรือไม่มี แต่ที่แน่ๆ ช่วงวัยรุ่นตอนม.ต้น ผมไม่เคยขอเงินแม่เลยครับ เพราะผมไม่อยากเป็นภาระให้ท่านครับ...
แม่ผมมีลูก 4 คนครับ(ลูกติดจากพ่อเลี้ยงผม2คน และลูกคนใหม่ซึ่งเกิดจากแม่ผมกับพ่อเลี้ยง1คน) ซึ่งเป็นช่วงที่กำลังเรียนทั้งนั้นครับ เมื่อตอนผมอยู่ ม.ต้น ผมจะใช้เวลาว่างๆตอนเลิกเรียน มารับจ้างสอนพิเศษตามแถวหมู่บ้านครับ(สอน ป.1-ป.6 คณิต-อังกฤษครับ) ได้ชั่วโมงละ 50บาทครับ มันเป็นเงินที่ไม่มาก แต่ผมดีใจที่ผมได้มาโดยไม่ต้องขอเงินพ่อ-แม่ใช้ครับ บางครั้งผมก็คิดนะครับว่า เวลาเลิกเรียนเพื่อนๆของผมก็จะพากันได้ไปเล่นนู่นนี่นั่น ทำไมสำหรับผมต้องมารับจ้างสอนพิเศษแทน แต่ผมก็ปลอบตัวเองเสมอว่า "ดีแล้ว จะได้ไม่ต้องขอเงินพ่อ-แม่มาใช้" และไม่เคยคิดท้อแท้หรือน้อยใจในสิ่งที่ผมทำอยู่ ดีซะอีก จะได้ทบทวนความรู้ไปด้วย...
เมื่อรับใบประกาศนียบัตรที่กำลังจะจบ ม.3 แล้ว ผมก็เริ่มหาข้อมูลของการที่จะย้ายโรงเรียน เพื่อเข้าศึกษาต่อในระดับ มัธยมศึกษาตอนปลาย ในช่วงนั้นเป็นช่วงที่วุ่นวาย โกลาหลเป็นอย่างมาก เพราะเพื่อนผม ต่างคนต่างหาที่เรียนใหม่ตามทางใครทางมัน บางคนก็อยากจะเข้าโรงเรียนที่มีรุ่นพี่ที่หล่อ-สวย บ้างก็เลือกเข้าตามเน็ตไอดอล ฯลฯ แต่สำหรับผมหน่ะหรอครับ ไม่มีความคิดพวกนั้นอยู่ในหัวเลยครับ...
เมื่อตอนผมอายุ ครบ 16 ปี ผมก็เลือกเรียนต่อในระดับชั้น ปวช. ครับ(เป็นโรงเรียนประจำครับ ในตัวเมืองจังหวัดมหาสารคาม) เพราะผมอยากที่จะเรียนต่อครับ และการเรียนระดับ ปวช.นั้น ก็ใช้งบไม่มากด้วย ใจจริงอยากจะเข้าเรียนระดับม.ปลาย แล้วต่อมหาลัยไปเลย แต่ติดที่ฐานะครับ แต่ตอนนั้นแม่ของผมก็บอกว่า "ทำไมไม่เรียนหล่ะลูก อยากเรียนอยู่ไม่ใช่หรอ?" เป็นคำถามที่ทำให้ผมน้ำตาคลอ เพราะครอบครัวเราก็ไม่ได้มีทุนทรัพย์มากมายพอที่จะส่งผม และลูกอีก 3 คนนั้นเรียนได้...
พอเรียนที่โรงเรียนได้ 1 เทอม หรือ 5เดือน ทางโรงเรียนก็ส่งผมมาฝึกงานที่ จังหวัดภูเก็ตครับ ผมเริ่มออกห่างจากครอบครัว ออกมาใช้ชีวิตคนเดียวในต่างถิ่นต่างแดน การมาเรียนและฝึกงานที่นี่นั้น มันทำให้ผมได้รู้อะไรหลายๆอย่าง ได้รู้จักการเอาตัวรอด ได้เรียนรู้การช่วยเหลือพึ่งพาอาศัยตัวเอง และได้เรียนรู้ประสบการณ์ใหม่ๆ ให้กับชีวิต มันทำให้ผมเข้มแข็งขึ้นกว่าแต่ก่อน จนตอนนี้ผมอายุ ครบ 18 ปีและมีงานทำ(ซึ่งก็เรียนไปด้วยครับ) รายได้ค่อนข้างพอที่จะอยู่ได้ เมื่อเทียบกับค่าครองชีพที่จังหวัดภูเก็ตครับ... บทเรียนและประสบการณ์ที่ผ่านมา จึงทำให้ผมได้มีวันนี้.
...จนเมื่อกระทั่งผมได้รู้จักกับความรักครับ...
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้