คุณมีตัวตนในครอบครัวด้วยสถานะใหน?

ครอบครัวผมมีด้วยกัน 4 คน พ่อ แม่ พี่ เเล้วก็ผม ที่บ้านฐานะปานกลางพี่ชายห่างกับผม 11 ปีกว่า จะบอกก่อนว่าผมตัวนั้นป่วยเป็นโรคประจำตัวเป็นไซนัส (ไม่รู้พิมชื่อโรคถูกใหม) สมัยเด็กๆป.4-5 ผมป่วยหนักมากปวดหัวทั้งวันทั้งคืนจนนอนไม่หลับตองเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น จนมีอยู๋วันหนึ่งช่วงประมาณตี3ผมปวดหัวอย่างหนักแต่ก็ได้เเค่กินยาไม่สามารถไปโรงพยาบาลได้ในขณะนั้นจนรุ้งเช้าซึ่งเป็นวันธรรมดาของคนอื่นแต่มันกลับกันสำหรับผมเพราะวันคือวันนรกของผมเลยก็ว่าได้ปวดหัวมากไม่สามารถไปเรียนได้พยายามไปหาหมอช่วงเช้าโดยที่มีเเม่ค่อยเช็ดตัวประคองผมไว้ตลอดในขณะที่แม่กำลังบอกให้พ่อเอารถออกจากโรงรถถเพื่อที่จะพาผมไปหาหมอ แล้วคำนั้นก็ดังขึ้นพ่อผมพูดว่า "มันเป็นโรค ยิ้มอะไรว่ะ ยิ้มปวดหัวทั้งวันทั้งคืนกินยาก็ไม่หายซักที่" !!
พอผมได้ยินคำนั้นคือผมช็อคพอสมควรไม่คิดว่าพ่อคนที่เรียกตัวเองว่าพ่อคนจะพูดคำนั้นออกมาผมเข้าใจนะว่าช่วงนั้นบ้านเราสถานะการเงินไม่ค่อยดีเเต่ถ้าเลือกได้ผมก็ไม่อยากป่วยหรอก นี้คือเหตุการ์ณเเรก หลังจากนั้นไม่นานผมก็มีอาการผิดปกติมีการชักกระตุกเล็กๆน้อยๆ จนเเม่พาไปเอ็กซ์เรย์สมองที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งใน กทม. ผมปรากฏมาว่าที่ผมปวดหัวบ่อย ๆ ผมเป็นไซนัสแล้วมันพองด้วยอากาศี่เย็นเกินไปหรือร้อนไกลไปจนไปทับเส้นเลือดที่ส่งไปเลี้ยงสมองก็อาจมีผลข้างเคียงในการเกิดอาการต่างๆเหล่านี้ ทุกครั้งที่มีอาการผมควบคลุมตัวเองไม่ได้เเต่มันไม่ได้ร้ายเเรงอะไรมากเช่น มือไมกระตุกบ้างเป็นบางครั้ง เเต่มักจะถูกคนในบ้านและคนรอบข้างมองว่าเป็นคนประหลาดเป็นสันนิบาต ทั้งๆที่เขาไม่รู้อะไรเลยขนาดพ่อเเม่ตัวเองยังไม่เชื่อคำที่หมอบอกว่าเป็นอาการข้างเครียงพ่อกับเเม่เชื่อว่าผมทำมันขึ้นมาเองเเละยังเชื่อว่าผมเป็นโรคจิต ทุกๆครั้งที่ผมไม่สบายต้องบอกก่อนว่าผมเป็นโรคปอดบวมบ่อยบวกกับโรคหอบหืดทุกๆครั้งที่ไอผมมักจะไอ้เสียงดังหรือไม่ก็สูดหายใจยาวๆก่อนไอเพื่อที่จะได้โล่งเพราะความรู้สึกมันเหมือนหายใจไม่ทั่วท้องพอผมไอดังๆหรือสูดลมหายใจก่อนไอก็มักจะถูกคนในบ้านมองว่าผมเป็ฯโรคจิตหรือสันนิบาตแล้วมักจะด่าหรือว่าผมทุกครั้งเเค่ผมแน่นจมูกหายใจไม่สะดวกเชื่อหรือไม่ว่าผมถูกพี่ชายผมด่าว่าเป็ฯสันนิบาตทั้งๆที่ผมไม่ได้เป็นอะไรลยเพียงเเค่ผมมีน้ำมูกเเน่จมูกหายใจไม่ออกเเค่นั้นทุกคนมองผมเป็นตัวประหาดทำอะไรก็เป็นที่คอยจับผมไปหมดทุกครั้งที่ผมเครียดหนักๆอาการขางเคียงก็มักจะหลุดออกมาบวกกับถูกมองว่าเป็นคนไม่ปกติอย๋เเล้วกลับกลายเป็นหนักเข้าไปใหญ่ไม่เข้าใจเลยว่าสถาบันครอบครัวของผมทำไมถึงไม่เคยปกป้องผมเลยมักจะใช้ความคิดที่ว่าประจานจนผมอายให้อายแบบไม่มีที่ชุกหน้าแล้วผมจะหาย นี้ผมยังเป็นลูกของพวกเขาอยู่ใหม หรือผมเป็นเพียงเเค่ส่วนเกิน ตอนผมยังเป็นเด็กผมมักจะถูกคนที่บ้านพูดใส่ว่า "ไปวิ่งให้รถชนตายป่ะ!อยู่ไปก็รกโลก"! ผมไม่รู้หรอกนะวเป็นการพูดหยอกล้อหรือจริงจังแต่ผมเป็นเพียงเด็กอายุ 5 ขวบในตอนนั้นผมต้องคิดยังไงหรือ? ในสังคมที่ผมใช้ชีวิตอยู่ผมคิดว่ามันโหดเกินกว่าที่จะรับได้ผมมักจะโดนทำร้ายจิตใจไม่ทางตรงก็ทางอ้อมและผมก็ไม่สามารถแก้ใข้หรือโต้แย้งอะไรได้เลยทั้งๆที่ความผิดนั้นไม่ได้เกิดมาจากผมเลยเเม้เเต่น้อย ในสังคมรอบข้างผมเพื่อนบ้านถ้าเป็นผู้ชายก็ไม่มีไครเรียนจบ ถ้าเป็นผู้หญิงก็ท้องกันตั้งเเต่อายุ 15 มีทั้งมั่วสุ่มสิ่งเสพติด แต่ผมเลือกที่จะไม่ยุ้งกับสงคมแบบนั้นผมถึงจะเรียนไม่เก่งและไม่ค่อยตั้งใจเรียนเเต่ผมก็พยายามทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจไม่น้อยน่าใครแต่ถามว่าผมคเยได้กำลังใจจากพวกเขาใหม ไม่เลยครับ มีครั้งหนึ่งที่ผมเรียนไดเกรด 1.9กว่าๆ เชื่อใหมครับว่าเกิดอะไรขึ้นพ่อผมผู้ที่มีเพื่อนฝูงเยอะเขานำผมไปประจานครับกลางตลาดเลยว่าผมนั้นเรียนไม่เก่งโง่มากเรียนยังไงให้ได้เกรด 1.9 เอาเเต่เล่นเกมเรียนไมม่เหมือนลูกคนอื่นที่เป็นญาติพ่อเรียนได้ 3++ ครับผมก็ทำอะไรไม่ได้หลังจากนั้นสายตาทุกคู๋ที่เคยมองผมก็เปลี่ยนไป ทำไมครับผมเรียนได้ 1.9 นี้ผมก็กลายเป็นเศษสวะในสังคมเลยหรอ? ทำไมครับผมเรียนวิชาทั่วไปไม่เก่งแต่วิาที่ผมถนัดผมไปแข่งจนชนะที่นุ้นที่นี้มาทุกๆครั้งทำไมไม่มีคำชื่นชมให้ผมบ้างเลยล่ะครับ หรือผมไม่มีค่าพอ? และที่ผมเล่นเกมเพราะว่ามันเป็นโลกเดียวที่ผมมีเพื่อนมีคนคอยอยู๋ข้างๆผมถึงจะเป็นเพียงเเค่ช่วงเวลาสั้นๆและไม่มีตัวตนจริงๆก็ตามผมไม่รู้นะครับว่าคนที่อ่านถึงบรรทัดนี้จะคิดยังไงจะคิดว่าผมพุดเกินจริงไปหรือป่าว แต่ผมบอกขอตรงนี้นะครับว่าผมจะไม่บังคับใครให้เชื่อแค่อยากจะบอกว่าชีวิตจริงมันยิ่งกว่าละครครับไม่เจอกับตัวเองจะพูดอะไรก็ได้ ขอบคุณคนที่อ่านมาถึงช่วงนี้นะครับเรื่องที่ผมจะบอกก็มีเท่านี้ล่ะครับตอนนี้มันจุกเกินว่าจะพิมต่อแล้วยังไงมีเรื่องอะไรจะมาแชร์ให้ฟังครับ
แสดงความคิดเห็น
Preview