เรื่องมีอยู่ว่า คือก่อนหน้านี้เคยมีปัญหากับเพื่อนในกลุ่ม กลุ่มก็มี 4 คน แล้วเวลามีอะไรจะมีคนนึงที่เหมือนเป็นหัวหน้าแก๊ง
และมีลูกลิ่วล้ออีก 2 คนที่เออออในทุกสิ่ง แต่เราจะคอยคิดต่างอยู่เสมอๆ จนกระทั่งวันนึงมีปัญหาเข้าใจผิดกันกับหัวหน้าแก๊งคนนั้น
ต่างฝ่ายต่างมีเหตุผลที่ไม่ฟังกัน ซึ่งแน่นอนว่าเราต้องอยู่คนเดียวแน่นอน เพราะเราทะเลาะกับหัวหน้าแก๊ง ลิ่วล้อของเขาไม่มีทางมาเข้าข้างเราแน่นอน และนอกจากจะไม่เข้าข้าง ยังคอยเสี้ยมอะไรต่างๆ หลังจากนั้นเราก็เลยหาเพื่อนใหม่บลาๆไป
แต่ช่วงจะมีเพื่อนใหม่คือก็หนักหนาอยู่ คนที่ทะเลาะกับเราไม่เคยอะไรกับเราเลยนะ แต่พวกเพื่อนๆคนอื่นจะคอยมาแซะ มาแขวะเรา และที่สำคัญหนึ่งในนั้น
มีเพื่อนเก่าเราที่เป็นหนึ่งในคนที่คอยเอาเรามาพูดต่างๆ เพราะนางสนิทกับกลุ่มเพื่อนที่เราทะเลาะด้วยเหมือนกัน
จนกระทั่งวันนึงได้มาปรับความเข้าใจกับคนที่ทะเลาะกัน พอมาคุยกันดีๆ เราก็โอเค มันรู้สึกดีขึ้น ได้ขอโทษได้ปรับกัน แต่ที่เราไม่เข้าใจคือพวกที่มาแขวะแซะเราในวันนั้นมาคุยดีกับเราเฉย แต่เราก็ไม่อะไรเท่าไหร่เพราะไม่ได้คุย ไม่ได้สนิทกันเหมือนเดิม แต่ที่เสียความรู้สึกมากคือ เพื่อนเก่าคนนั้น มาทำดีกับเรา.  เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ( คือก่อนหน้านี้ก่อนเราจะปรับความเข้าใจกับเพื่อนคนนั้น เพื่อนเก่าเราคนนี่คือไม่คุย ไม่พูด ชอบแซะ แล้วเพื่อนเก่าเรา ก็คืออยู่กลุ่มตอนม.ต้นด้วยกัน มี5-6คน ก็จะไปเสี้ยมคนที่เหลือในกลุ่มให้แซะเราด้วย แต่มีนางคนเดียวนี่แหละในกลุ่มเพื่อนเก่าที่ทำ ) แล้วทุกวันนี้นางยังคงเหมือนเดิม ทำมาเหมือนให้กำลังใจเราช่วงรอเข้ามหาลัย ทำมาเป็นพูดดี แต่เราพยายามตัดนางมาก แต่เราก็ยังรักษาน้ำใจนาง เวลานางไดเรคไอจีมาเราก็ยังตอบ แต่สิ่งที่นางเคยทำกับเรามันเกินไปมั้ย หรือคนที่เป็นแบบนี้ถือเป็นเรื่องปกติคะ??? ยิ่งคิดยิ่งบั่นทอนใจตัวเอง 
อาจจะเราไม่ดีเองที่ทำให้เกิดประเด็น 3:1 ในกลุ่มทำให้พอเราทะเลาะกันแล้วเพื่อนไม่ช่วยจูนให้ แถมยังแบ่งข้าง
แต่กับเพื่อนเก่าคนนี้ เราไม่ดีจนทำให้เขาไม่ชอบ หรือเขาลื่นไหลเก่ง