ใครเคยนึกถึงวันวานที่มีต่อผู้ที่เคยจากไปและผู้ที่กำลังจากไปบ้าง

สวัสดีชาวพันทิพทุกท่านครับ พอดีแม่ผมเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายท้องท่านใหญ่มาก เคยไปดูดน้ำออกแต่เมื่อวันจันทร์ที่ผ่านมาได้ไปดูดน้ำออก แต่ดูดไม่ได้เพราะในท้องไม่มีน้ำมีแต่ก้อนเยยิ้อใหญ่ๆในท้องเขาเลส่งตัวมารักษาที่ร.ประจำจังหวัด มาอยู่ที่นี่ ได้4วันแล้วครับ แล้ววันนี้พยาบาลกำลังจะเปลี่ยนผ้าอ้อมอยู่ดีๆแกอ้วกเป็นเลือดหแกกินโจ๊กอีกแค่2-3คำแล้วหลังจากนั้นแก็ไม่กินอะไรอีกเลย แกจะหลับตลอดแล้วแกจะหายใจเสีองดังมาก [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้อือ อือ อือ แล้วแกก็พูดอะไรไม่รู้เรื่องฟังไม่ได้ศัพย์เลย พ่อผมรู้ดีครับว่ามันคงต้องถึงเวลาแน่ๆ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้พ่อผมแอบร้องไห้ผมพึ่งเห็นน้ำตาลูกตาลูกผู้ชายจากพ่อก็วันนี้แหล่ะต่อมาผมแล้วมีความรู้สึกคึกถึงความทรงจำเก่าๆระหว่างผมกะบแม่อีกครั้ง ผมเข้าร้านสะดวกซื้อผมได้ซื้อการ์ตูนเล่มละ10บาทมาอ่านแล้วความรู้สึกของผมก็วูบขึ้นมา ในปีพ.ศ2550ผมอายุ10ขวบวันนั้นมีงานบุญบั้งไฟแม่พาผมเดินจากบ้านไปงานบุญระยะทางก็2กิโลได้ ระหว่างทางแม่พาผมไปซื้อของกินโน่นนั่นนี่แล้วพาผมไปดูหนังสือการ์ตูนเล่มละ5บาทซึ่งเจ้าของร้านก็เพื่อนแม่ผมนี่แหล่ะครับด้วยคำพูดชวนให้ซื้อเลยซื้อเขาไปเสีย1เล่ม แล้วก็กลับบ้านผมจึงได้เปิดการ์ตูนอ่าน ผมอ่านแล้วรู้สึกติดใจครับจึงอ่านมันซ้ำไปวนมาอยู่นั่นแหล่ะ และสมัยก่อนนะครับทีวีก็ยังไม่เป็นจอแบนซะส่วนใหญ่โดยเฉพาะตามบ้านนอก ทีวีดิจิตอลก็ยังไม่มี บ้านใครรงยหน่อยก็ติดจาน ซึ่งบ้านผมก็ไม่ได้รวยอะไรบ้านจึงเป็นทีวีจอแก้ว แล้วทุกเย็นจะเปิดทีวีช่อง3เพื่อรอดูเปาบุ้นจิ้น ยิ่งวันไหนฝนก็ยิ่งอากาศดีครับ แต่ถ้าร้อนก็ไปนั่งแข่ที่ต้นมะขามหน้าบ้านมีพ่อแม่ลูกอยู่ด้วยกันกินข้าวดูทีวีด้วยกันช่างเป็นอะไรตอบโจทย์ความสุขที่สุด ความสุขสำหรับผมก็จะอยู่ในช่วงปี47 48 49 50 ณ.ตอนนี้ผมยังอยากจะย้อนเวลาไปตอนเด็กนะเห็นแม่ตอนผมยังเป็นเด็กช่างเป็นผู้หญิงที่อ้วนมีน้ำมีนวลแล้วมันดีซึ่งต่างจากตอนนี้เสียจริง น่าอิจฉาโนบิตะนะครับมีเพื่อนเป็นโดเรม่อนมีทามแมสซีนย้อนเวลา แต่เสียดายโลกที่ผมอยู่นี้ไม่ใช่การ์ตูนเป็นโรคความจริงที่ต้องยอมรับความเป็นจริง ณขณะที่ผมกำลังผมอยู่นั้นผมนอนฟังแม่หายใจใจแทบขาดต้องคอยดูว่าแม่จะเอาน้ำเกลือเอาอ๊อกซิเจนออกหรือไม่ กังวลจนนอนไม่ได้หลับจริงๆ