เราเคยตั้งกะทู้อยากตายหลายรอบแล้ว และพยายามทำมันหลายรอบแล้วเช่นกัน แต่จริงๆแล้วเรายังไม่แน่ใจว่าเราอยากตายจริงๆรึป่าว หรือแค่อยากหนีปัญหา โดยทิ้งปัญหาให้คนที่เรารักต้องมานั่งแบกรับเหรอ สุดท้ายเพราะคำว่า ต้องทิ้งปัญหาให้คนที่เรารักและรักเราแบกรับไว้เหรอ มันทำให้ร่างกายแย่ๆร่างนี้พยายามลุกขึ้นมาอีกครั้ง (เราป่วยเป็นสะเก็ดเงินขั้นรุนแรงมีรอยโรคเกิน80%ของร่างกาย) ที่ลุกขึ้นมาเขียนกะทู้นี้ เพราะอยากได้แนวทางหรือความคิดเห็นจากคนที่ท้อแท้แล้วลุกขึ้นมาได้อีก ตอนนี้มีสติขึ้นมาหน่อยแล้ว หลังจากเบลอจากยาหลายชนิดที่กินเข้าไปหวังจะให้นอนหลับยาวๆแบบถึงชาติหน้า แต่สรุปยาไม่แรงพอหรือใจเราไม่อยากตายพอ หรืออะไรก็แล้วแต่ อยากเล่าเรื่องของตัวเองให้คนอื่นฟังก่อนนะ เผื่อจะช่วยพิจารณาว่าควรอยู่ต่อไปไหม
ตอนนี้เราอายุ31 เริ่มป่วยเมื่อ6ปีที่แล้ว เรามาจากครอบครัวที่ฐานะยากจนมาก พ่อทิ้งไปตั้งแต่แม่เราท้องน้องสาวตอนนั้นเราอายุประมาณ7ขวบ จากที่เคยมีที่ซุกหัวนอน สุดท้ายต้องไปอาศัยอยู่ข้างถนนเอาเศษป้ายโฆษณากับเศษไม้มาทำที่พัก ไม่มีห้องน้ำ อยู่แบบข้างถนนจริงๆ จนน้องเริ่มโตหน่อยจะเข้าโรงเรียนตัวเราก็อยู่ประมาณป.6 เริ่มรู้เรื่องรู้ภาษามากขึ้นก็เริ่มออกไปทำงาน โดยเริ่มจากงานล้างกระสอบปุ๋ยทำความสะอาดได้วันละร้อย และทำงานอีกหลายอย่างควบคู่ไป จนมีเงินพอจะเช่าห้องเช่าอยู่ได้ แต่ชีวิตก็หักเหอีกครั้งตอนจบม.3 เริ่มเรียนม.4ไปได้แค่เทอมเดียว ก็ลาออกเพราะติดเพื่อนติดเที่ยว สุดท้ายก็ออกมาทำงาน และเจอแฟนที่ทำงานเดียวกัน ตอนนั้นอายุแค่16 ก็ไม่มีความคิดอะไรมาก แค่เห็นคนอื่นมีแฟนเค้าซื้อนู่นนี่นั้นให้ ก็เลยอยากมีบ้าง และก็ใช้ชีวิตอยู่กับแฟนและมีลูกเลย ตอนนั้นโชคดีมากที่แฟนเป็นคนขยัน เก็บเล็กผสมน้อยจนครอบครัวเราหลุดจากวังวนหนี้สินมาได้ แต่ทุกอย่างเริ่มเลวร้ายลงตอนที่เราเริ่มป่วย ช่วงแรกที่เป็นเราเป็นโรคซึมเศร้าพ่วงมาด้วย ทำให้ปิดตัวเองจากคนรอบข้างไม่คุยกับใครเลยเกือบ2ปี แต่สุดท้ายเพราะลูกด้วยแหละเรากลับมาตั้งใจรักษาตัวและกลับมาทำงานอีกครั้ง แต่เหมือนคนที่กำลังโชคร้ายก็เจอแต่เรื่องโชคร้ายจริงๆ เราพยายามหาที่รักษาทุกวิธีทางหมดเงินเป็นล้าน หมดตัว เริ่มเป็นหนี้ สุดท้ายโรคมันก็กำเริบและหนักขึ้นเรื่อยๆ มาปีนี้เป็นปีที่หนักหนาสาหัสสุดๆ เริ่มจากพ่อที่ทิ้งไปเกือบ25ปี ติดต่อมาเพราะโดนจับติดคุก ค่าใช้จ่ายก็เพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว แม่ที่มีโรคประจำตัว(เบาหวาน)ก็มีแผลที่เท้าเสี่ยงต่อการโดนตัด ทั้งไปลงทุนธุรกิจกับเพื่อนก็หมดตัวจนติดลบ หยิบจับอะไรก็มีแต่ปัญหา โดนโกงจากคนใกล้ตัว สุดท้ายไม่เหลือแม้เงินติดตัวสักบาท รู้สึกท้อมากสงสารครอบครัวมากๆ ไม่รู้จะก้าวข้ามมันไปได้ยังไง ใครเคยเจอปัญหาหนักๆแล้วผ่านมันไปได้จริงๆช่วยบอกวิธีเราหน่อยค่ะ เราอยากจะผ่านมันไปให้ได้
ปล.พวกให้กำลังใจแล้วมาหลอกเราไม่ต้องมีเข้ามาแล้วนะคะ ไม่มีเงินให้ใครหลอกแล้วค่ะ
เมื่อเจอปัญหาหนักๆในชีวิตซ้ำไปซ้ำมาควรทำยังไงดีคะ
ตอนนี้เราอายุ31 เริ่มป่วยเมื่อ6ปีที่แล้ว เรามาจากครอบครัวที่ฐานะยากจนมาก พ่อทิ้งไปตั้งแต่แม่เราท้องน้องสาวตอนนั้นเราอายุประมาณ7ขวบ จากที่เคยมีที่ซุกหัวนอน สุดท้ายต้องไปอาศัยอยู่ข้างถนนเอาเศษป้ายโฆษณากับเศษไม้มาทำที่พัก ไม่มีห้องน้ำ อยู่แบบข้างถนนจริงๆ จนน้องเริ่มโตหน่อยจะเข้าโรงเรียนตัวเราก็อยู่ประมาณป.6 เริ่มรู้เรื่องรู้ภาษามากขึ้นก็เริ่มออกไปทำงาน โดยเริ่มจากงานล้างกระสอบปุ๋ยทำความสะอาดได้วันละร้อย และทำงานอีกหลายอย่างควบคู่ไป จนมีเงินพอจะเช่าห้องเช่าอยู่ได้ แต่ชีวิตก็หักเหอีกครั้งตอนจบม.3 เริ่มเรียนม.4ไปได้แค่เทอมเดียว ก็ลาออกเพราะติดเพื่อนติดเที่ยว สุดท้ายก็ออกมาทำงาน และเจอแฟนที่ทำงานเดียวกัน ตอนนั้นอายุแค่16 ก็ไม่มีความคิดอะไรมาก แค่เห็นคนอื่นมีแฟนเค้าซื้อนู่นนี่นั้นให้ ก็เลยอยากมีบ้าง และก็ใช้ชีวิตอยู่กับแฟนและมีลูกเลย ตอนนั้นโชคดีมากที่แฟนเป็นคนขยัน เก็บเล็กผสมน้อยจนครอบครัวเราหลุดจากวังวนหนี้สินมาได้ แต่ทุกอย่างเริ่มเลวร้ายลงตอนที่เราเริ่มป่วย ช่วงแรกที่เป็นเราเป็นโรคซึมเศร้าพ่วงมาด้วย ทำให้ปิดตัวเองจากคนรอบข้างไม่คุยกับใครเลยเกือบ2ปี แต่สุดท้ายเพราะลูกด้วยแหละเรากลับมาตั้งใจรักษาตัวและกลับมาทำงานอีกครั้ง แต่เหมือนคนที่กำลังโชคร้ายก็เจอแต่เรื่องโชคร้ายจริงๆ เราพยายามหาที่รักษาทุกวิธีทางหมดเงินเป็นล้าน หมดตัว เริ่มเป็นหนี้ สุดท้ายโรคมันก็กำเริบและหนักขึ้นเรื่อยๆ มาปีนี้เป็นปีที่หนักหนาสาหัสสุดๆ เริ่มจากพ่อที่ทิ้งไปเกือบ25ปี ติดต่อมาเพราะโดนจับติดคุก ค่าใช้จ่ายก็เพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว แม่ที่มีโรคประจำตัว(เบาหวาน)ก็มีแผลที่เท้าเสี่ยงต่อการโดนตัด ทั้งไปลงทุนธุรกิจกับเพื่อนก็หมดตัวจนติดลบ หยิบจับอะไรก็มีแต่ปัญหา โดนโกงจากคนใกล้ตัว สุดท้ายไม่เหลือแม้เงินติดตัวสักบาท รู้สึกท้อมากสงสารครอบครัวมากๆ ไม่รู้จะก้าวข้ามมันไปได้ยังไง ใครเคยเจอปัญหาหนักๆแล้วผ่านมันไปได้จริงๆช่วยบอกวิธีเราหน่อยค่ะ เราอยากจะผ่านมันไปให้ได้
ปล.พวกให้กำลังใจแล้วมาหลอกเราไม่ต้องมีเข้ามาแล้วนะคะ ไม่มีเงินให้ใครหลอกแล้วค่ะ