สวัสดีครับ ผมเลิกกับเเฟนเก่ามาก็สักพักใหญ่ๆ เเฟนเก่าผมกับผม มันต่างกันมากเลยครับ ทางบ้านเขามีกิจการส่วนตัว(ร่ำรวย) ส่วนผมนั้นคนชั้นกลางครับ มันทำให้มีรอยต่อในใจเล็กๆมาตลอด ว่าผมไม่ควรคู่กับเขา เเต่เราก็ดันมาคบกันผมยอมรับนะครับผมพยายามมาก พยายามปรับในหลายๆเรื่อง พอเวลาผ่านไปสักพัก เหมือนทุกอย่างจะไปได้สวยเเล้วเเท้ๆ ผมได้มาเป็นทหารรับใช้ชาติ ไปฝึกนานเป็นเดือนๆไม่ได้คุยไม่ได้เจอ สิ่งเดียวที่ผมทำได้คือ คิดถึงเขาคิดถึงทุกวัน จนฝั่งใจ เเต่ระยะทางมันทำให้ผมกับเขาห่างกัน มันเลยทำให้เขาไปคุยกะคนอื่น ผมเสียใจมากเเทบขาดใจ ผมร้องไห้ มันเป็นครั้งเเรกในชีวิตผมที่ร้องไห้ให้ ผญ ผมผิดหวังมากเลยครับ กับสิ่งที่ผมรอ เเละนั้นคงเป็นสาเหตุที่ทำให้ผมมีรอยราวในใจที่ใหญ่เเต่ก็ทำไรไม่ได้ เพราะจับได้ว่าเขาคุยกับคนอื่น ยังไม่ทันบอกเลยว่าเรารู้เเล้วนะ ผมก็ต้องกลับมาทำหน้าที่ ชายชาติทหารต่อ มันทำให้ผมไม่สามารถระบายความทุกข์ความเศร้าในใจได้ เเต่การที่มาได้พูดไม่ได้ระบายกับใคร มันก็ทำให้ผมฉุดคิด โทษตัวเอง ว่าเป็นเพราะผมรึเปล่าที่ไม่มีเวลาให้ เขาเลยไปคุยกับคนอื่น ไปหาสิ่งที่ดีกว่า ก็เอาเเต่โทษตัวเองตลอดมา พอถึงวันได้ลาผมกลับไปเจอเขาผมก็หยิบโทรศัพท์เขามาดู ผมก็ยังพบว่าเขายังคุยกันอยู่ ตอนนั้นผมเดินไปห้องน้ำเเล้วร้องออกมาเเบบ เสียใจมากเพราะว่าสิ่งที่ผมกลัวสิ่งที่ผมคิดมันเป็นจริงเเล้ว ผมเเทบไม่มีเเรงเดินเลย ในตอนนั้นผมตัดสิ้นใจ เลิกกับเขา เเล้วก็เข้ามาฝึกต่อ ตลอดเวลาที่ฝึกผมนึกคิดตลอดว่าทำไมเขาถึงทำกับผมเเบบนี้ ทำไมถึงทำให้ผมเสียใจขนาดนี้ จนครั้งนี้ความคิดของผมก็เปลี่ยน ผมอยากจะเอาคืน อยากให้เขารู้สึกเเบบเดียวกับผม ความรู้สึกของคนที่ รอเจอหน้าเเต่ต้องผิดหวังตั้งหน้าตั้งตารอ เจอคนที่รัก เเต่กลับเห็นเขามีความสุขกับคนอื่นที่ไม่ใช่เรา ว่ามันรู้สึกเจ็บปวดขนาดไหน พอผมได้ลากลับไป เขาก็มาขอโทษผม ขอกลับมา ตอนนั้นผมตอบทันทีครับว่าโอเคเเต่ความรู้สึกตอนนั้นเพียงเพราะผมอยากเอาคืนอยากทำตัว
ๆบ้าง พอเวลาผ่านไปไม่นานกลังจากคืนดีกัน ผมก็ยังไม่เคยลืมสิ่งที่เขาทำกับผมได้เลย เเล้ว ผมก็ได้ทำ ผมทำสิ่งที่ผิดเเละเป็นตราบาป ในชีวิตของผมมาถึงทุกวันนี้ ผมได้ ใช้บริการ ผญ ขายบริการ วันนั้นผมรู้ดีนะครับว่าเขาต้องรู้ เพราะเขามีเเอฟโทรศัพย์ผมที่มันจะขึ้นตำเเหน่งว่าอยู่ที่ไหนพอเขาเข้าเเอฟ ผมก็รู้ทันทีว่าเขาต้องรู้ เพราะมันเเจ้งเตือนในเครื่องผม เเต่ผมก็ตัดสิ้นใจไปต่อที่โรงเเรมเเห่งหนึ่งตอนนั้นผมคิดว่าอยากให้เธอรู้สึกผิดหวังเหมือนกันกับผมบ้าง ในขณะที่ผมกำลังจะมีอะไรกับสาวขายบริการ "ผมก็...ทำไม่ลงครับ" ประจวบกับจังหวะนั้นเขาก็โทรเข้ามาที่โทรศัพย์ผม มันทำให้ผมรู้สึกตัว ว่าผมไม่ควรทำเเบนี้ ผมเลยหยุดไว้เเค่นั้นเเล้วเอาตังให้สาวคนนั้นเเล้วขับรถออกมา ตลอดทางที่ขับรถผมนึกคิดตลอดเวลาว่าผมจะอธิบายให้เขาฟังดีไหม หรือจะปล่อยให้เขาเข้าใจไปเเบบนั้น ผมเลยเลือกที่จะปล่อยให้เขาเข้าใจเเบบนั้นมาโดยตลอด ผมไม่เเก้ต่าง ไม่อะไรเลย ต้อง การการเเค่ว่าเรายอมเป็นคนผิด เพื่อให้เขาได้จากเราไป ให้เขาเจอทางที่ดี ก็เป็นไปตามที่ผมต้องการครับ จากเรื่องราวในวันนั้น มันก็ผ่านมานานพอสมควรครับ พอให้ทั้งสองฝ่ายต่างออกเดินทางไปตามทางของตัวเอง พบเจอสิ่งใหม่ๆ เจอโลกที่ก้างใหญ่ เเต่เวลาเเค่นั้นคงยังไม่พอสำหรับผมครับ เพราะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมไม่เคยลืมเขาได้เลย ผมยังจมปลักอยู่ที่เดิม ผมไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน ทำไมผมถึงยังคิดถึงเขา ยังรักเขา ทั้งๆที่ผมก็เป็นคนเลือกเองว่าอยากให้มันเป็นเเบบนี้ ผมก็พยายามที่จะเริ่มใหม่ นะครับเเต่เเล้วก็ไม่รอดครับ ผมก็ยังกลับมาอยู่จุดๆเก่า จุดที่ผมยังมีเขา ความรู้สึกพวกนี้มันน่าจะฝังใจผมมาตลอดตั้งเเต่ตอนเป็นทหาร เพราะผมเอาเเต่คิดถึงเขาทุกวัน ตอนนี้ผมก็รู้ตัวเองนะครับว่าลึกๆเเล้วผมต้องการสิ่งใด ในใจผมต้องการอะไร ผมไม่สามรถลืมเขาได้ครับ ผมยังคิดถึงวันคืนเก่าๆครับ เเต่ก็ทำได้เเค่คิดถึงครับไม่ได้มีสิทธิ์กลับไปเเล้วครับ ผมก็ยังคิดถึงเขาเสมอ ไม่รู้ว่าจะเลิกคิดถึงได้ตอนไหนเหมือนกันครับ อาจจะ 1 ปี 2 ปี 5 ปี 10 ปี ถึงนานเเค่ไหนถ้าผมยังรู้สึกผมก็จะคิดถึงเขาไปเรื่อยๆ เขายังมีตัวตนในใจของผมเสมอ ผมขอฝากข้อความนี้ไว้เป็นเครื่องเตือนใจนะครับ อย่าให้เวลามันสร้างช่องว่าในใจ จนเเก้ไขอะไรไม่ได้เเล้ว อย่าเอาคืนคนคุณรักจงให้อภัยจากใจจริง อย่าเเก้ไขปัญหาด้วยอารมณ์ จงดูเเลคนที่คุณรักในวันที่เขายังอยู่กับคุณ เเละอย่าปฏิเสธความรู้สึกในใจของตัวคุณเอง ขอบคุณนะครับที่อ่านข้อความของผม
คิดถึง