จขกท.ตกงานมาสี่เดือนแล้ว ช่วงสองเดือนแรกใช้เงินเก็บซื้อข้าวกิน จ่ายค่าห้อง ค่าเดินทางไปสัมภาษณ์งาน ถ่ายรูป เอกสาร หมด
เดือนต่อมา ขายทุกอย่างที่ขายได้ เพราะเช้ามาก็หิวแล้ว น้ำก็ต้องดื่ม ทุกอย่างต้องใช้เงิน
ไปสมัครงานที่ไหนๆก็ไม่รับ บ้างก็ว่าวุฒิเกิน แม้จะบอกว่าไม่ต้องคิดเรื่องนั้น เราทำได้ ไม่ได้ซีเรียส เขาก็ไม่เอา
สมัครเป็นพี่เลี้ยงเด็ก เขาก็ว่ากลัวจะวิ่งตามลูกเขาไม่ทัน(เพราะอายุ ไม่ใช่รูปร่าง) เคยไปเป็นเด็กเสิร์ฟในผับ แต่ก็ทนกับควันบุหรี่ไม่ไหว
และต้องเดิน ยืน สิบสองชั่วโมง (ผับปิดหกโมงเช้า) ทำได้เดือนเดียว ไม่ไหวจริงๆ เงินเดือนเจ้าของผับไม่ให้สักบาท บอกหักค่าไรก็ไม่รู้
ไม่อยากมีปัญหา เลยปล่อยผ่าน
โทรไปของาน เขาก็บอก ได้สิ่ เดี๋ยวจะให้มาทดลองงานนะ แล้วก็เงียบ
ไกลแค่ไหนก็ไปสัมภาษณ์ ถ้าเข้าซอยไม่เกินสองกิโลก็เดินเอา ไม่นั่งวิน ต้องประหยัด
บางที่ต้องการประสบการณ์แต่ไม่แจ้งตอนรับสมัคร เขาจะรู้ไม๊ ค่าเดินทาง เอกสาร เราซื้อข้าวทานได้หลายมื้อเลย T_T
แฟนที่เคยช่วยเหลือ ก็ไปมีคนใหม่(ทิ้งไปก่อนตกงาน) อัพรูปบนเตียง ริมทะเลกับผู้หญิงคนใหม่
มองไม่เห็นทางออก อยากไปปฏิบัติธรรม แต่ก็เหมือนไปเกาะวัดกินแล้วถ้าไปวัด ค่าห้องเดือนนี้จะเอาที่ไหน
จขกท.อายุสามสิบเจ็ดแล้ว หลายที่ก็ไม่รับ บางที่ก็ไม่รับเพราะไม่สวย(เขาบอกตรงๆเลย) ขี้เหร่ละยัง
จน
ไม่เห็นประโยชน์ของการมีชีวิตอยู่ ทุกนาทีคือรายจ่าย แต่ไม่มีเงินเข้ามาเลย ตอนที่มี ก็ทำทานไม่เคยขาด
ซื้อเสื้อผ้า อาหารให้เด็กยากจน ซื้ออาหารให้คนไร้บ้าน ทำมาตลอดตั้งแต่เด็ก แต่แล้วยังไง?
จขกท.เคยนอนข้างถนน แอบไปนอนในซอกรพ. นั่งหลับในห้องน้ำรพ. เพราะไม่มีเงินจ่ายค่าห้อง
ท้อ เหนื่อย หิว อยากหลับ ไม่อยากรับรู้อะไรเลย จะฆ่าตัวตายก็เกรงใจเจ้าของหอ
จะไปโดดสะพานก็เกรงใจคนงม
ไม่รู้จะอยู่เพื่อทรมานตัวเองไปทำไม ไม่ใช่ไม่เคยลำบาก ไม่เคยอดอยาก แต่มันเป็นมาตลอด มันไม่ชินนะ มันทรมาน มันนานและบ่อยเกินไป
ไม่มีครอบครัว ไม่มีพี่น้อง ไม่มีเพื่อน ตัวคนเดียว เคยยืมเงินจนไม่มีใครอยากคบแล้ว (ไม่เคยโกงใครนะคะ คืนตรงเวลาตลอด ยืมมาซื้อข้าวบ้าง
เป็นค่าเดินทางไปสัมภาษณ์งานบ้าง สมทบจ่ายค่าห้องบ้าง 300 - 2,000 ) แต่ก็เข้าใจค่ะ ทำไมต้องคบคนกระจอก โทรมามีแต่ยืมเงิน
ไม่เห็นประโยชน์ของการอดทน ปฏิบัติในศีลธรรม ไม่หลอกขายของ ไม่โกงเงินใคร ยามมีก็แบ่งปัน ให้ทาน แล้วผลคืออะไร
ช่วยเหลือคนไร้บ้าน วันนึงก็ได้เป็นคนไร้บ้าน แบ่งปันอาหาร วันนึงก็เป็นคนอดอยาก
ทำดีได้ดี?
ยามช่วยเหลือ จขกท.ไม่เคยหวังอะไรกลับคืน ให้เพราะอยากให้ อยากให้เขาพื้นทุกข์ เพราะรู้ว่าความหิวมันทรมาน เด็กยากจน คนไร้บ้านเราคงไปหวังการตอบแทนจากพวกเขาไม่ได้ ซึ่งเราก็ไม่เคยหวัง ขอแค่เขาพ้นทุกข์(แม้เพียงชั่วขณะ)ก็ยังดี
มองไปที่เพื่อนๆ เป็นเจ้าของธุรกิจ โรงงานใหญ่โต (เคยของานเพื่อนทำ เพื่อนบอกว่ารับแต่ต่างด้าว เราเข้าใจเพื่อนนะ)
บางคนก็รับราชการยศใหญ่โต ใส่เครื่องแบบ ขับรถโก้เชียว ในขณะที่เรา หญิงสูงอายุ ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มีอะไรเลย อยู่รอวันตายไปวันๆ
ซึ่งก็ไม่ตายสักที มันเหนื่อย มันท้อ ไม่รู้จะทนไปเพื่ออะไร แล้วก็ไม่รู้จะหลุดพ้นเมื่อไหร่ หรือต้องเป็นอย่างนี้เรื่อยไป
เคยโดนหลอกขายของ สูญเงินไปห้าพัน จนปัจจุบัน คนที่หลอกก็ยังคงหลอกคนอื่นต่อไป มีหมายจับ แต่ตร.ก็ทำอะไรไม่ได้
ถ้าเราทำแบบนั้นบ้าง เราคงมีเงิน มีบ้าน อยู่สุขสบาย เพราะไม่มีใครทำอะไรเราได้ เราอิ่ม เราสุข สบาย ทำดีก็ไม่เห็นได้ดี จะโง่ทำไปทำไม
หลอกเขากิน โกงเขากิน จะเงินโกง หรือเงินทำงาน มันก็อิ่มเหมือนกัน ใช้ซื้อของได้เหมือนกัน แล้วจะตรากตรำไปทำไม
บางทีก็คิดว่า
พระพุทธเจ้าบอกให้ทำดี ก็เพือให้สังคมมันเป็นระเบียบและสงบแค่นั้น แต่คนที่ทำดีก็ไม่ได้การันตีว่าจะได้ดี มีสุข
ชายในผ้าเหลืองหลายคนกินหรูอยู่สบาย ผู้คนกราบไหว้ แต่เวลาอยู่ในห้องก็ตั้งวง พนันบ้าง ยาเสพติด เหล้า คอนโดหรูข้างๆคอนโดเรา
ก็เห็นมีชายในผ้าเหลืองเดินเข้าออก ไม่รู้ว่าขับรถมาทำไม แถวนี้ก็ไม่ใกล้วัดสักหน่อย
ถ้าจขกท.เป็นผู้ชายจะไปบวช จะรับดูดวง เดาๆไปเรื่อย หาเงิน พอตั้งตัวได้ค่อยสึกมาให้เงิน มีครอบครัว
ไม่ต้องเครียดอะไร อยู่ฟรี กินฟรี มีคนเอาเงินมาถวาย ไม่มีความเสี่ยงใดๆเลย
จะดี จะเลว จะโกงหรือสุจริต ถ้ามีเงินก็คือจบ ไม่มีใครสนที่มาของเงินหรอก
โพสเพราะสงสัย เพราะไม่เข้าใจ เพราะเหนื่อย ท้อ หมดแรง T_T
รู้สึกชีวิตไร้ค่า ไม่รู้จะอยู่ต่อไปเพื่ออะไร
เดือนต่อมา ขายทุกอย่างที่ขายได้ เพราะเช้ามาก็หิวแล้ว น้ำก็ต้องดื่ม ทุกอย่างต้องใช้เงิน
ไปสมัครงานที่ไหนๆก็ไม่รับ บ้างก็ว่าวุฒิเกิน แม้จะบอกว่าไม่ต้องคิดเรื่องนั้น เราทำได้ ไม่ได้ซีเรียส เขาก็ไม่เอา
สมัครเป็นพี่เลี้ยงเด็ก เขาก็ว่ากลัวจะวิ่งตามลูกเขาไม่ทัน(เพราะอายุ ไม่ใช่รูปร่าง) เคยไปเป็นเด็กเสิร์ฟในผับ แต่ก็ทนกับควันบุหรี่ไม่ไหว
และต้องเดิน ยืน สิบสองชั่วโมง (ผับปิดหกโมงเช้า) ทำได้เดือนเดียว ไม่ไหวจริงๆ เงินเดือนเจ้าของผับไม่ให้สักบาท บอกหักค่าไรก็ไม่รู้
ไม่อยากมีปัญหา เลยปล่อยผ่าน
โทรไปของาน เขาก็บอก ได้สิ่ เดี๋ยวจะให้มาทดลองงานนะ แล้วก็เงียบ
ไกลแค่ไหนก็ไปสัมภาษณ์ ถ้าเข้าซอยไม่เกินสองกิโลก็เดินเอา ไม่นั่งวิน ต้องประหยัด
บางที่ต้องการประสบการณ์แต่ไม่แจ้งตอนรับสมัคร เขาจะรู้ไม๊ ค่าเดินทาง เอกสาร เราซื้อข้าวทานได้หลายมื้อเลย T_T
แฟนที่เคยช่วยเหลือ ก็ไปมีคนใหม่(ทิ้งไปก่อนตกงาน) อัพรูปบนเตียง ริมทะเลกับผู้หญิงคนใหม่
มองไม่เห็นทางออก อยากไปปฏิบัติธรรม แต่ก็เหมือนไปเกาะวัดกินแล้วถ้าไปวัด ค่าห้องเดือนนี้จะเอาที่ไหน
จขกท.อายุสามสิบเจ็ดแล้ว หลายที่ก็ไม่รับ บางที่ก็ไม่รับเพราะไม่สวย(เขาบอกตรงๆเลย) ขี้เหร่ละยัง
ไม่เห็นประโยชน์ของการมีชีวิตอยู่ ทุกนาทีคือรายจ่าย แต่ไม่มีเงินเข้ามาเลย ตอนที่มี ก็ทำทานไม่เคยขาด
ซื้อเสื้อผ้า อาหารให้เด็กยากจน ซื้ออาหารให้คนไร้บ้าน ทำมาตลอดตั้งแต่เด็ก แต่แล้วยังไง?
จขกท.เคยนอนข้างถนน แอบไปนอนในซอกรพ. นั่งหลับในห้องน้ำรพ. เพราะไม่มีเงินจ่ายค่าห้อง
ท้อ เหนื่อย หิว อยากหลับ ไม่อยากรับรู้อะไรเลย จะฆ่าตัวตายก็เกรงใจเจ้าของหอ
จะไปโดดสะพานก็เกรงใจคนงม
ไม่รู้จะอยู่เพื่อทรมานตัวเองไปทำไม ไม่ใช่ไม่เคยลำบาก ไม่เคยอดอยาก แต่มันเป็นมาตลอด มันไม่ชินนะ มันทรมาน มันนานและบ่อยเกินไป
ไม่มีครอบครัว ไม่มีพี่น้อง ไม่มีเพื่อน ตัวคนเดียว เคยยืมเงินจนไม่มีใครอยากคบแล้ว (ไม่เคยโกงใครนะคะ คืนตรงเวลาตลอด ยืมมาซื้อข้าวบ้าง
เป็นค่าเดินทางไปสัมภาษณ์งานบ้าง สมทบจ่ายค่าห้องบ้าง 300 - 2,000 ) แต่ก็เข้าใจค่ะ ทำไมต้องคบคนกระจอก โทรมามีแต่ยืมเงิน
ไม่เห็นประโยชน์ของการอดทน ปฏิบัติในศีลธรรม ไม่หลอกขายของ ไม่โกงเงินใคร ยามมีก็แบ่งปัน ให้ทาน แล้วผลคืออะไร
ช่วยเหลือคนไร้บ้าน วันนึงก็ได้เป็นคนไร้บ้าน แบ่งปันอาหาร วันนึงก็เป็นคนอดอยาก ทำดีได้ดี?
ยามช่วยเหลือ จขกท.ไม่เคยหวังอะไรกลับคืน ให้เพราะอยากให้ อยากให้เขาพื้นทุกข์ เพราะรู้ว่าความหิวมันทรมาน เด็กยากจน คนไร้บ้านเราคงไปหวังการตอบแทนจากพวกเขาไม่ได้ ซึ่งเราก็ไม่เคยหวัง ขอแค่เขาพ้นทุกข์(แม้เพียงชั่วขณะ)ก็ยังดี
มองไปที่เพื่อนๆ เป็นเจ้าของธุรกิจ โรงงานใหญ่โต (เคยของานเพื่อนทำ เพื่อนบอกว่ารับแต่ต่างด้าว เราเข้าใจเพื่อนนะ)
บางคนก็รับราชการยศใหญ่โต ใส่เครื่องแบบ ขับรถโก้เชียว ในขณะที่เรา หญิงสูงอายุ ไม่มีงาน ไม่มีเงิน ไม่มีอะไรเลย อยู่รอวันตายไปวันๆ
ซึ่งก็ไม่ตายสักที มันเหนื่อย มันท้อ ไม่รู้จะทนไปเพื่ออะไร แล้วก็ไม่รู้จะหลุดพ้นเมื่อไหร่ หรือต้องเป็นอย่างนี้เรื่อยไป
เคยโดนหลอกขายของ สูญเงินไปห้าพัน จนปัจจุบัน คนที่หลอกก็ยังคงหลอกคนอื่นต่อไป มีหมายจับ แต่ตร.ก็ทำอะไรไม่ได้
ถ้าเราทำแบบนั้นบ้าง เราคงมีเงิน มีบ้าน อยู่สุขสบาย เพราะไม่มีใครทำอะไรเราได้ เราอิ่ม เราสุข สบาย ทำดีก็ไม่เห็นได้ดี จะโง่ทำไปทำไม
หลอกเขากิน โกงเขากิน จะเงินโกง หรือเงินทำงาน มันก็อิ่มเหมือนกัน ใช้ซื้อของได้เหมือนกัน แล้วจะตรากตรำไปทำไม
บางทีก็คิดว่า พระพุทธเจ้าบอกให้ทำดี ก็เพือให้สังคมมันเป็นระเบียบและสงบแค่นั้น แต่คนที่ทำดีก็ไม่ได้การันตีว่าจะได้ดี มีสุข
ชายในผ้าเหลืองหลายคนกินหรูอยู่สบาย ผู้คนกราบไหว้ แต่เวลาอยู่ในห้องก็ตั้งวง พนันบ้าง ยาเสพติด เหล้า คอนโดหรูข้างๆคอนโดเรา
ก็เห็นมีชายในผ้าเหลืองเดินเข้าออก ไม่รู้ว่าขับรถมาทำไม แถวนี้ก็ไม่ใกล้วัดสักหน่อย
ถ้าจขกท.เป็นผู้ชายจะไปบวช จะรับดูดวง เดาๆไปเรื่อย หาเงิน พอตั้งตัวได้ค่อยสึกมาให้เงิน มีครอบครัว
ไม่ต้องเครียดอะไร อยู่ฟรี กินฟรี มีคนเอาเงินมาถวาย ไม่มีความเสี่ยงใดๆเลย
จะดี จะเลว จะโกงหรือสุจริต ถ้ามีเงินก็คือจบ ไม่มีใครสนที่มาของเงินหรอก
โพสเพราะสงสัย เพราะไม่เข้าใจ เพราะเหนื่อย ท้อ หมดแรง T_T