คนที่ไม่มีค่า

เราทำอะไรก็ผิดไปหมดไม่มีใครเข้าใจเราเลยสักคนเราคิดว่าเราไม่มีค่ากับใครเลยรวมถึงคนในครอบครัวทำไมแม่ชอบเข้าข้างพี่เราก็ไม่เข้าใจเราทำอะไรก็ผิดทุกอย่างขนาดพ่อคนที่เรารักและคิดว่าเข้าใจเรามากที่สุดแต่มันไม่ใช่ที่เราคิดเขาก็ไม่สนใจเราเหมือนกับคนอื่นเราจะทำอะไรไม่เคยมีใครสนใจเราเลยเราเคยแฟนมันทำให้เรารู้สึกดีในทุกๆเวลาเราจะทำอะไรเขาคอยสนใจใส่ใจแต่สุดท้ายเขาก็หายไปไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นเพราะอะไรแต่เราก็ไม่เคยบอกความรู้สึกของเราให้ใครรู้เลยเราเก็บความรู้สึกไว้คนเดียวเราทำงานเหนื่อยมากแต่เราเลือกที่จะไม่บอกใครรวมถึงพ่อมันเหนื่อยมากไม่รู้ว่าจะทำยังไงบอกใครไม่ได้เลยอาจเป็นเพราะเราชอบทำตัวแข็งเข้มทุกคนเลยคิดว่าเราไม่ได้เป็นไรไม่รู้สึกอะไรแต่จริงๆแล้วเราเหนื่อยและอยากพักแต่มันพักไม่ได้