จะกัดฟันสู้เรียนที่เดิม หรือ ทิ้งทุกอย่างไปเรียนที่อื่นดีครับ

สวัสดีครับผมเป็นเด็กมหาลัยปี1ของม.ราชภัฏต่างจังหวัดจังหวัดนึงนะครับ จากการที่เรียนมา1ปีเต็มรู้สึกไม่ค่อยโอเคกับระบบคะแนน รู้สึกว่าตัวเองทำได้ดีมากๆนะครับ แต่ก็มีความรู้สึกว่าต้องใช้จิตวิทยาต้องประจบเข้าหาอาจารย์(ไม่อยากพูดแบบนี้เลยครับ แต่มันรู้สึกจริงๆ ไม่ขออธิบายเหตการณ์ที่ทำให้รู้สึกนะครับ คาดว่าทุกๆคนต้องเคยเจอ) ณ เวลานี้เกรดออกแล้วครับ และมันเป็นไปอย่างที่คิด ผมติดFวิชาเอก ซึ่งเป็นวิชาที่อ.คนนั้นสอนด้วย ผลคะแนนทั้งห้องแบ่งเป็นสองกลุ่มคือเกือบผ่านและเกือบเต็ม วิชาอื่นๆคะแนนก็เฉลี่ยๆไปตามปกติ 3ปีที่เหลือนี้ผมตอนเรียนกับอ.คนเดิมทุกๆปี ผมควรทำไงดีครับกับการตัดเกรดที่มีคะแนนของอารมณ์ความสัมพันธ์กับการถูกชะตาของอ.กับนักศึกษามาเป็นเกณฑ์ รุ่นพี่ที่จบปีนี้ มีแค่2คนเองครับ.....
ส่วนเรื่องการใช้ชีวิต ผมพอใจมากๆทั้งค่าหอของกินและเพื่อนๆ การจัดสรรใช้เงินอะไรลงตัวไปหมดจนไม่อยากไปไหน หากผมจะเรียนต่อ ควรทำยังไงดีครับ เพื่อให้จบมาเกรดดีกว่านี้ เพราะในสายตาของสังคมเรียนราชภัฏแล้วเกรดยังแย่ ก็ยากที่จะไปสมัครงานไหนๆ หากย้ายที่เรียน ผมกะว่าจะไปเรียนรามคำแหงครับ แต่ไม่รู้การเริ่มใหม่จะแย่กว่าเดิมไหม ทุกๆคนคิดยังไงช่วยชี้แนะผมหน่อยนะครับ กระทู้นี้เชิงถามตอบและหากมีการระบายอะไรมากไปก็ขออภัยด้วยนะครับ