อยู่กับผู้มีพระคุณไม่ค่อยมีความสุขเลย เราจะบาปไหมอ่ะ??

กระทู้คำถาม

ชีวิตวัยรุ่น ปัญหาครอบครัว ปัญหาชีวิต นักจิตวิทยา สุขภาพจิต

เริ่มต้นเรื่อง ก็คือ เราเป็นเด็กยากจน พ่อและญาติพี่น้องเสียชีวิตตั้งแต่เรา2ขวบ แม่เป็นคนเลี้ยงเรามา เรากับแม่ห่างกัน42ปี ในความคิดเราคือ เราคิดว่าแม่คลอดเราตอนอายุ42 ซึ่งตั้งแต่เด็กๆแล้ว เวลาเราทำอะไรผิดแม่ก็จะตีเรา แม่เราเข้มงวดกับเรามาก เอะอะอะไรก็ใช้กำลังอย่างเดียว ตอนเด็กๆเราโครตเกลียดแม่เลย แม่เป็นคนพูดไม่เพราะนะ ชอบพูดกูกับเราตลอด ซึ่งเราก็ไม่ชอบ ตอนเด็กๆเราเคยขอร้องแม่หลายครั้ง ให้แม่พูดแทนตัวเองว่าแม่ ละเรียกเราว่า ลูก ซึ่งแม่ก้ไม่เคยทำเลย แม่เป็นด่าเจ็บแสบมาก บางทีเราก็เสียใจนะ กับคำด่าของแม่ แต่พยายามมองโลกในแง่ดีตลอดว่า แม่ด่าเพราะแม่รัก แม่เป็นคนขี้โมโหมากก แค่เราทำอะไรไม่ถูกใจแม่ก็จะหงุดหงิดละก็ลงไม้ลวมือกับเรา ตอนเด็กๆเราไม่รู้เรื่องอะไรมากนักแต่ก็พอจำความได้ เราเคยดาแม่ครั้งหนึ่งว่า อิดอก แม่ตบเราเลือดกลบปากเลย หน้าบวมไปหลายวัน แม่ชอบหลอกเราให้กลัวผี เวลาเราดื้อหรืออะไร แม่ก็จะเอาผีมาอ้างให้เรากลัว จนเรากลายเป็นคนกลัวผีขึ้นสมองเลย ไปเที่ยวไหนไปคนเดียวไม่ได้ นอนคนเดียวไม่ได้ แค่อาบน้ำเราก้จะระแวงว่า เวลามองกระจกจะมีผีมาอยุ่ข้างหลังไหม อาบน้ำจะมีมือมาสระผมให้ไหม เรายอมรับเลยเป็นคนขี้กลัวมากๆ นอกจากนั้นแม่ชอบแก้ปัญหาด้วยไม้เรียว เราเคยแอบไปเล่นน้ำกะเพื่อนกะรุ่นพี่ ไม่ได้บอกแม่ไว้ แม่มาตามหาเราเจอเราเล่นน้ำ แม่ตีเราจนร้องไห้ค้างอ่ะ ตอนโตมาหน่อย แม่จะตีเราละเราวิ่ง แม่ไม่ทันตี แม่ก้จะด่าคำแรงๆ ประมานว่า มันลูก ไรงี้ ชีวิตจะมีแต่ความ อิลูก ซึ่งมันก้ฝังใจเราจนทุกวันนี้ แต่แม่ก็จะสอนเราตลอดนะเวลาอารมดีว่า เราเป้นลูกกำพร้า แม่อยากให้ลุกเป็นคนดี ถ้าแม่ไม่ตีไม่ด่า ลุกก็จะดื้อไม่ฟังแม่ ทุกวันนี้ไม่ใช่มีใครรักนะจะบอกให้ เพราะฉะนั้น ต้องเป้นคนดีให้คนอื่นชื่นชม เขาจะได้รักได้เอ้นดู จนเรากลายเป้นคนไม่มั่นใจในตัวเอง เพราะทุกวันนี้ก้ยังคิดเสมอว่า คนอย่างเราไม่มีใครรักจริงๆ นอกจากนั้นแม่เป็นคนเยอะ จนเรารำคาญอ่ะบางที เวลาเราจะไปไหน แม่จะหวงคอยตามตลอด แค่ไปบ้านเพื่อนไม่ถึงครึ่ง ชม ด้วยซ้ำแม่ก้จะมาตาม เราไปไหนก็ไม่ค่อยสนุกนะ แม่จะตามตลอด แม่เป็นคนพูดมากเยอะ ขี้หงุดหงิด ใจร้อน เวลาอะไรไม่ได้ดั่งใจ แม่จะโวยวายเสียงดัง สบถตำหยาบคายออกมาซึ่งเราไม่ค่อยชอบเลย เราจะหงุดหงิดใจทุกครั้งที่แม่สบถ และเราเป้นคนขี้ตกใจแม่เราชอบโวยวายเสียงดัง บางทีเราตกใจใจสั่นเลย แม่เราอยู่เฉยๆไม่ได้ ชอบคิดนั่นคิดนี่ตลอดเวลา พูดนั่นพูดนี่ บางทีใครเดินผ่านนะ ชอบไปติคนนั้นอ้วน คนนี้ผอมไป หลานคนนี้นิสัยไม่ค่อยดี ลุกคนนั้นโดนจับ ชอบวิพากวิจารณ์คนนั้นคนนี้ ซึ่งเราก้ไม่ค่อยชอบ ไม่พอเอาเราไปวิจารณ์ลับหลังว่ามีแฟนละ ไม่ค่อยชอบขี้หน้าแฟนมัน อะไรแบบนี้ แต่ต่อหน้าแฟนเราก้พูดดีคุยดี คือบางทีเราอึกอัดอ่ะ เวลาอยู๋กับแม่เราไม่เคยมีความสุขเลย แต่ด้านดีของนางก็มีนะ นางชอบช่วยเหลือชาวบ้าน แบบจิตอาสาไรงี้ บางทีแม่ไปวัดนะ ไปคุยกัน พรพท่านสวด ก้ยังนินทาคนอื่น อ้อ แม่เป็นคนขี้เหนียวด้วย แค่เราชาตแบตโทรศัพท์ แม่ก้บ่นละเปลืองไฟงี้ เวลาพไปเที่ยวไหน แม่จะบ่นตลอดมีปัญหาตลอด ไม่อะไรก็ฮะไรอ่บางทีเราก้อยากพาแม่ไปเที่ยวไกลๆนะ แต่เราก็ทนไม่ได้ที่จะต้องมารับพลังงานลบๆ เราเหนื่อย เราทำอะไรก้ไม่เคยดีในสายตาแม่ นี่เราเรียนจบป.ตรีละนะ แม่ยังไม่ค่อยชอบให้เรามีแฟนเลย บางเราอยู่กับแม่ไม่มีความสุขเลย จนเรากลายเป็นคนเก็บกด เราควรทำไงดี