ในไทยหรือในเอเชียมีรบแบบสงครามหลุมเพาะแบบในยุโรปช่วง ww1 บ้างไหม อย่างไร ช่วงไหน

***

     ถ้าเป็นการรบในสงครามสนามเพลาะอย่างเต็มรูปแบบนั้นกองทัพไทยเราแทบจะไม่นำยุทธวิธีนี้มาใช้เท่าไหร่ครับ  ส่วนในแถบเอเซียใกล้เคียงสุดคือช่วงสงครามโลกครั้งที่2ในบางสมรภูมิที่จีนรบยันไปมากับญี่ปุ่น  และช่วงสงครามเวียดนามที่พวกมะริกันมีการสร้างค่ายขุดคูตามพื้นที่ส่วนหน้าต่างๆและต้องรับการบุกจากพวกเวียดกง  แต่ทว่าเทคนิคในการการขุดสนามเพลาะรอบฐานที่ตั้งหรือการวางกับดักต่างๆนั้นก็ยังมีใช้อยู่ในหลายสมรภูมิ  ซึ่งสำหรับช่วงสงครามโลกครั้งแรกนั้นสาเหตุของสงครามสนามเพลาะมันมีที่มาที่ไปนะครับ  เพราะแรกเริ่มเดิมทีกองทัพของคู่ขัดแย้งทั้งสองฝ่ายก็ไม่ได้ตั้งใจจะใช้เทคนิคนี้และต่างต้องการเอาชนะอีกฝ่ายให้ได้รวดเร็วที่สุด






     แต่ปัญหาในห้วงนั้นคือเทคโนโลยีของอาวุธยุทโธปกรณ์มันดันก้าวล้ำหน้าไปกว่ายุทธวิธีทางการรบของทหารราบครับ  กล่าวคือยุคนั้นมีการใช้ปืนใหญ่พิสัยไกล ลูกปืนแตกอากาศ ก๊าซพิษ เครื่องบิน อาวุธอัตโนมัติกันแล้ว แต่รูปแบบการรบในช่วงแรกยังนิยมใช้การเคลื่อนที่เข้าตีของหน่วยทหารขนาดใหญ่ติดตั้งอาวุธประจำกายระบบลูกเลื่อน ระดมพลเข้าตีฐานให้แตกหักด้วยการสนับสนุนของทหารม้าและปืนใหญ่ในแนวหลัง  ซึ่งเทคนิคนี้พอมาเจอกับอาวุธที่มีพลานุภาพทำลายล้างสูงจึงทำให้ยอดของผู้บาดเจ็บล้มตายมีสูงมาก  ทำให้ฝ่ายสัมพันธมิตรและมหาอำนาจกลางต่างก็ไม่สามารถรุกคืบไปข้างหน้าได้ตามแผนเดิมจนเกิดการขุดแนวสนามเพลาะที่ยาวที่สุดในโลกนับตั้งแต่ฝั่งทะเลเหนือไปจนถึงตอนใต้ของฝรั่งเศสขึ้นมา




     ซึ่งแนวสนามเพลาะที่แทบไม่เปลี่ยนแปลงตลอดเกือบ4ปีทำให้ในช่วงปลายสงครามกองทัพเยอรมนีจึงริเริ่มนำเทคนิคการยุทธแบบใหม่มาใช้  โดยเริ่มจากการจัดตั้งหน่วยทหารระดับหัวกะทิที่ชื่อ "สตอร์มทรูปเปอร์" ขึ้นมา  โดยทหารในหน่วยนี้จะถูกคัดเลือกมาจากบรรดาทหารราบฝีมือดีในกองทัพเอามาฝึกฝนเทคนิคการรบแบบใหม่และประจำกายอาวุธอัตโนมัติรุ่นใหม่อย่างเช่นปืนกลมือMP-18หรือปืนไรเฟิลประเภทคาร์บิน  โดยกองทัพเยอรมันเปลี่ยนแผนจากการใช้เทคนิคเฮโลคลื่นมนุษย์เข้าใส่สนามเพลาะเป็นการใช้หน่วย "สตอรมทรูปเปอร์" ที่ฝึกมาอย่างดีสนธิกำลังกับทหารช่างที่ติดตั้งระเบิดมือ เครื่องยิงลูกระเบิดระเบิด เครื่องพ่นไฟ อุปกรณ์ทำลายสนามเพลาะ กลายเป็นหน่วยรบขนาดเล็ก เคลื่อนที่เร็ว มีความสามารถในการตีโฉบฉวยและทำลายแนวรั้วสนามเพลาะได้ด้วยเวลาอันสั้น  




     แล้วจึงให้ทหาเหล่านี้เเข้าตีแนวสนามเพลาะเป็นจุดๆไปโดยใช้การระดมยิงปืนใหญ่ไปยังเป้าหมายที่จะเข้าตีเท่านั้นไม่ยิงกราดปูพรมไปทั่วแบบปรกติ  และเมื่อแนวป้องกันของสนามเพลาะแตกเป้นจุดโหว่แล้วกำลังรบหลักจึงค่อยรุกคืบตามเข้าไปสมทบ  ซึ่งเยอรมนีนำเทคนิคนี้มาใช้อย่างเต็มรูปแบบครั้งแรกตอน "ปฏิบัติการมิคาเอล" ในช่วงท้ายสงครามและได้รับผลสำเร็จอย่างดียิ่ง  ทำให้แนวสนามเพลาะที่หยุดนิ่งอยู่นานหลายปีแตกออก และกองทัพเยอรมนีสามารถรุกคืบเข้าไปได้เกือบจะถึงกรุงปารีสอยู่รอมร่อ  แต่เพราะปัญหาด้านการส่งกำลังบำรุง กับการที่กองทัพของออสเตรเลียสามารถยันการรุกของทหารเยอรมันในบางพื้นที่ได้และการเข้ามาสนับสนุนของทหารมะริกันจำนวนมหาศาล  จึงทำให้ผลของสงครามไม่เป็นไปตามที่ฝ่ายเยอรมันคาดไว้จนนำไปสู่การแพ้สงครามในที่สุด




(May the Spoil be with you)
ขอสปอยล์จงสถิตย์อยู่กับท่าน