ตั้งแต่จำความได้ พ่อกะแม่ก็รักแต่น้อง....น้องได้ทุกอย่างและดีกว่าเราเสมอ....แต่เราไม่เคยอิจฉาน้อง พอมาอยู่กับตาและยาย เค้าก็รักลูกสาวเค้ามากกว่า
(ตายายมีลูกหลายคน แม่เราเปนคนแรก) เราต้องอยู่บ้านหลังนึงคนเดียว....มีแค่ทีวีกับหนังสือที่เป็นเพื่อน ต้องทำงานทุกอย่าง.  ไม่งั้นก็จะโดนด่า  พ่อกับแม่เราแยกทางกัน.....ทุกอย่างยิ่งดูแย่ลง เราโดดเดี่ยวมากกว่าเดิม ไม่เคยมีใครจำวันเกิดเราได้ แม้แต่วันสำคัญต่างๆ ทุกอย่างก้อเงียบ ไม่เคยมีใครมาแสดงความยินดีอะไรเลย พอเรามีปัญหา ก้อพากันว่า.....เหมือนเราเปนคนไร้ประโยชน์ สร้างแต่ความเดือดร้อน....ทั้งๆที่ก็ไม่เคยมีใครเข้าใจและคอยรับฟังเราสักครั้ง เราเลยอยากรู้ว่า......เราควรจะอยู่ต่อหรือไปดีกว่า....
.....เราอยู่ที่นั่นมาประมาณ 4-5  กว่าปีละ เพื่อดูแลตากะยาย