คือเรื่องมีอยู่ว่าเมื่อเดือนก่อนผมไปบอกชอบเพื่อนคนหนึ่งมาครับ ตอนแรกที่ผมบอกไปเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธและมีท่าทีเหมือนจะเปิดใจให้ผม พอหลังจากนั้นเราก็คุยกันมาตลอด ก็มีความสุขคิกค้ากกันไป(ถึงแม้เธอจะดูแล้งๆกับผมก็ตาม ก็ไม่แปลกใจเพราะเธอเป็นคนใจแข็งเวลพันล้าน) จนวันหนึ่งเรื่องแย่ๆที่ผมเคยทำในอดีตมันแดงขึ้นมา ผมเลยไปสารภาพกับเธอตรงๆ ผมบอกทุกอย่างเลยว่าเคยเป็นคนเลวแค่ไหน เพราะผมอยากให้เธอรู้และตัดสินใจยอมรับผมให้ได้ แต่ปรากฏว่าทุกอย่างที่ผมทำไปมันแย่เกินกว่าที่เธอจะรับได้ เพราะเธอเคยเจอแบบที่ผมทำมาก่อนจึงทำให้เขาไม่สามารถเปิดใจให้ผมได้อีกแล้ว
เธอบอกผมว่าเธออยากจะเปิดใจให้ผมนะ แต่ทำไม่ได้จริงๆและคงจะไม่เปิดใจให้ใครอีกยาวๆเลย เธอขอให้เราเป็นเพื่อนกัน.... นั่นแปลว่าถึงผมจะไม่สามารถรักกับเธอได้แต่คนอื่นก็ไม่ได้ด้วยใช่ไหมครับ?
แล้วแบบนี้ผมควรสู้ต่อไหมครับ? ผมพยายามทำตัวเหมือนเดิม คุยเล่นเหมือนเดิม หยอดขำๆเหมือนเดิม เธอเองก็ไม่ได้มีทีท่ารังเกียจหรือลำบากใจอะไร แต่ทำมาเดือนกว่าแล้วครับ แถมช่วงนี้เหมือนเราจะคุยกันแบบหน่วงๆอีกด้วย ตอนนี้ผมเหนื่อยมาก..แต่คิดว่ายังมีแรงเหลืออยู่บ้างเลยอยากขอคำแนะนำหน่อยครับ
ผมควรจะด้านต่อดีหรือตัดใจดีครับ? ผมยังพอมีโอกาสไหม? ผมเจ็บมากเวลาเห็นเธอคุยกับคนอื่นแต่พูดอะไรไม่ได้ ความรู้สึกเหมือใกล้จะสำเร็จอยู่แล้วแต่ทุกอย่างกลับพังลงมา แล้วแบบนี้ผมควรรอจนกว่าเธอจะเปิดใจหรือพออยู่ตรงนี้ดีครับ..ช่วยผมด้วยครับ ผมนอนไม่หลับมาเป็นเดือนแล้ว..
โดนปฏิเสธมาแบบนิ่มๆ ควรด้านต่อหรือพอครับ?
เธอบอกผมว่าเธออยากจะเปิดใจให้ผมนะ แต่ทำไม่ได้จริงๆและคงจะไม่เปิดใจให้ใครอีกยาวๆเลย เธอขอให้เราเป็นเพื่อนกัน.... นั่นแปลว่าถึงผมจะไม่สามารถรักกับเธอได้แต่คนอื่นก็ไม่ได้ด้วยใช่ไหมครับ?
แล้วแบบนี้ผมควรสู้ต่อไหมครับ? ผมพยายามทำตัวเหมือนเดิม คุยเล่นเหมือนเดิม หยอดขำๆเหมือนเดิม เธอเองก็ไม่ได้มีทีท่ารังเกียจหรือลำบากใจอะไร แต่ทำมาเดือนกว่าแล้วครับ แถมช่วงนี้เหมือนเราจะคุยกันแบบหน่วงๆอีกด้วย ตอนนี้ผมเหนื่อยมาก..แต่คิดว่ายังมีแรงเหลืออยู่บ้างเลยอยากขอคำแนะนำหน่อยครับ
ผมควรจะด้านต่อดีหรือตัดใจดีครับ? ผมยังพอมีโอกาสไหม? ผมเจ็บมากเวลาเห็นเธอคุยกับคนอื่นแต่พูดอะไรไม่ได้ ความรู้สึกเหมือใกล้จะสำเร็จอยู่แล้วแต่ทุกอย่างกลับพังลงมา แล้วแบบนี้ผมควรรอจนกว่าเธอจะเปิดใจหรือพออยู่ตรงนี้ดีครับ..ช่วยผมด้วยครับ ผมนอนไม่หลับมาเป็นเดือนแล้ว..