คนบอกเลิก ไม่เจ็บเท่าคนถูกบอกเลิก

เรากับแฟนคบกันมา 7 ปี
เริ่มต้น เราครบกันตอนเราเข้าเรียนปี 1 เราเรียนกันคนละที่นะคะ ผช เรียน ราชภัฎลำปาง เราเรียน ม.พะเยา ระยะทางช่างไกลกันมาก
เราคบกันมาช่วยเหลือกัน พยุงกันมาจนเราทั้ง2เรียนจบ 
...ระยะทางไม่ใช่ปัญหาของความรักเราทั้งสองคนเลย..
เรียนจบเราต่างหางานทำใกล้ๆบ้านเขา อยู่ด้วยกัน ดูเเลกัน ไปรับไปส่งกัน 
จนมาวันหนึ่ง ผช. ได้ย้ายที่ทำงาน เเต่เรายังไปมาหากันได้ ซึ่งไม่ไกลกันมาก แต่เราเเค่เจอกันน้อยลง เขาว่างเขามาหาเรา เราว่างเราไปหาเขา
แล้ววันที่คาดว่าจะไม่เกิดขึ้นก็มาถึง สงกรานต์ เราพาเขากลับไปเที่ยวบ้านเรา พ่อแม่ ญาติ พี่น้องเรา รักเขามาก ต้อนรับเขาอย่างดี 
วันที่กลับบ้านเรามีความสุขมาก ครอบครัวเรา happy มาก 
หลังจากกลับจากบ้านเรามา ต่างคนต่างทำงาน เป็นช่วงที่เราเลิกงานดึกทุกวัน เราไปหาเขาไม่ได้ เขาก็ไม่มาหาเรา นานๆทีจะเจอกัน 
จู่ๆเขาก็ส่งข้อความมาหาเรา
เราลองอยู่กับตัวเองซักพักนะ ช่วงนี้เครียดหลายอย่าง สับสน ไม่รู้จะเดินหน้าต่อไปยังไง ไล่ให้เราไปมีคนอื่น และสุดท้ายก็บอกเลิกเรา เพราะว่าเขารู้สึกเหนื่อยที่คบกับเรา