ผมเริ่มรู้สึกว่าผมกลัวความรักควรทำยังไงดี ผมคิดว่าผมดีไม่พอ ตอนนั้นผมเป็นเพียงเเค่เด็ก ม.ปลายที่มีความรักกับรุ่นพี่ที่ห่างกัน1ปีผมเป็นพวกที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องการเซอร์ไพร์ผมคิดเเค่ว่า เเค่รู้ว่ากันก็พอเเล้วไม่ต้องทำอะไรให้วุ่นวายเเต่เธอก็ทำให้ผมทุกอย่างทุกอย่างจริงๆ คบหันมาได้ 2 ปี 7 เดือนผมยอมรับนะว่าก็มีหญิงอื่นเข้ามาคุยกับผม เเต่ผมก็คุยด้วยเเต่ไม่มีอะไรเกินเลย เเต่ว่าเเฟนผมจับได้เธอโทรมาหาผมเธอโกรธเธอร้องไห้เเละเธอเเละผมก็ขอโทษเธอในสายเเต่เธอไม่ยอมฟังเธอวางสายเเละผมก็แชทหาเธอถามว่าอยู่ไหนเพราะว่ามันดึกมากดูเหมือนว่ฝนกำลังจะตกเเล้วด้วยเธอก้ถ่ายรูปส่งมา
ผมบอกให้รีบกลับเธอไม่ยอมกลับผมจึงขับรถไปหาเธอ เธอก็พยายามหนีเเต่ฝนก็ตกลงมาไม่ใช่เเค่ฝนด้วยสิเหมือนพายุมาเลยหละ 5555 ผมจึงพาเธอไปหลบฝนตรงป้ายรถเมล์บรรยากาศตอนลมพัดมาพร้อมกับน้ำฝนหนาวมาก ผมเอาตัวบังลมให้เธอเเล้วดึงเธอเข้ามากอดเเล้วผมก็บอกว่า ขอโทษทีหลังจะไม่ทำเเบบนี้อีกเเล้วเธอก็ร้องไห้เเล้วถามผมว่าหนาวไหม ผมตอบไปเเบบหล่อๆว่าไม่เลย เเต่ในใจบอกว่าหนาวอิเวร 5555 เเล้วเธอพูดมาประโยคหนึ่งว่า
“ถ้าเธอคิดจะมีใครให้เธอเลิกกับเราก่อนสัญญานะ” ผมได้ยินเเบบผมก็บอกจะเลิกทำไมละไม่มีหรอก เเล้วก็ผ่านเหตุการณ์นั้นมานานจนกระทั่งวันหนึ่งผมได้ทำงานพาร์ทไทม์เเห่งหนึ่งผมบอกเธอจะเก็บเงินนะ เธอก็ไม่ว่าอะไรเธอก็เเวะเวียนมาหาผมนิดๆหน่อยๆ เพราะก็ทำงานกับที่บ้านของเธอเป็นร้านอาหารเเห่งหนึ่ง
ผมก็ไม่ค่อยมีเวลาให้เธอเลยผมทำงานติดเกมเเถมติดเพื่อน ผมจึงไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับเธอ เเละถึงช่วงสงกรานต์เธอบอกอยากไปทะเลกับผมเเต่ผมเเต่เพื่อนผมก็ชวนไว้ล่วงหน้าเเล้วเธอบอกไม่ไปได้ไหมเเต่ผมก็บอกว่าเราบอกเพื่อนไว้เเล้วนะว่าจะไปเธอก็ไม่ว่าอะไรเวลาผ่านไปวันที่เลาะกันผมโทรหาเธอไป30สายเเต่เธอไม่ยอมรับสายเลยจนผมไปรอเธอที่หน้าร้านผมก็โทรอยู่อย่างนั้นจนเธอรับเธอบอกไปดูหนังกับเพื่อนมาผมควรเชื่อไหมทะเลาะกันหนักมากผมโกรธมากที่สุดเท่าที่เคยทะเลาะกับเธอวันหนึ่งผมเจอเฟซเธออีกอันเป็นเฟซที่สมัครใหม่มีคำเเนะนำตัวเองเป็นตัวย่อตัว T ผมก็สงสัยจึงเเคปหน้าจอส่งให้เธอดูเธอบอกว่าสมัครเล่นๆไม่มีอะตัวย่อนั่นชื่อเพื่อน โอเคร ผมไม่คิดอะเพราะไว้ใจไม่มีอะไรหรอก จนกระทั้งอยู่มาวันหนึ่ง ผมค้นหาเฟซที่เธอสมัครใหม่เท่าไหร่ก็ไม่เจอจนยืมมือถือเพื่อนค้นหาจนพบ เธอเอารูปผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาตั้งเเละขึ้นวันที่คบกันจึงทำให้รู้ว่าเธอคบซ้อน 5555 ผมโมโหมากผมไปที่ร้านเธอถามเธอ เธอยอมรับเเละก็ถึงกับเข่าทรุดเลยร้องไห้ปล่อยโฮไม่อายใครเธอบอกให้หยุดร้องอายคนอื่นเขาเเต่สิ่งที่ผมเสียมากกว่าเดิมคือสายตาเธอเย็นชากับผมมากเหลือเกินผมถามว่ามันเป็นใครเธอไม่บอกเธอปกป้องมันยิ่งทำให้ผมเสียใจเข้าไปอีก ผมกั้นน้ำตาเเละกลับมาบ้านโทรหาเธอทำเเบบนี้ทำไมถึงกลืนน้ำลายตัวเองวะ เธอบอกให้ลืมๆมันไปเถอะ เเละก้พยายามตัดใจเธอคบกับคนใหม่ที่มีให้เธอได้ทุกอย่างเเละเธอก็เเต่งงานไปผมไม่กล้าไปงานเเต่งของเธอ เธอยอมรับว่าเธอไปดูหนังกับคนที่คบซ้อนในวันนั้นคงไม่ต้องบอกว่าทำอะไรกันมาบ้างออกจากร้านตอน 17:30-00:08 ไม่ต้องบอกก็เดาได้นะครับ แต่ทุกวันนี้ผมก็นึกถึงอยู่บ้าง. ผมก็จะเริ่มต้นใหม่ผมทำทุกอย่างเอาใจใส่ทุกอย่างเเต่ก็เขาบอกว่ายังไม่ใช่. ควรทำยังไงดีครับ 😊😊😊
กลัวความรักควรทำยังไง
ผมบอกให้รีบกลับเธอไม่ยอมกลับผมจึงขับรถไปหาเธอ เธอก็พยายามหนีเเต่ฝนก็ตกลงมาไม่ใช่เเค่ฝนด้วยสิเหมือนพายุมาเลยหละ 5555 ผมจึงพาเธอไปหลบฝนตรงป้ายรถเมล์บรรยากาศตอนลมพัดมาพร้อมกับน้ำฝนหนาวมาก ผมเอาตัวบังลมให้เธอเเล้วดึงเธอเข้ามากอดเเล้วผมก็บอกว่า ขอโทษทีหลังจะไม่ทำเเบบนี้อีกเเล้วเธอก็ร้องไห้เเล้วถามผมว่าหนาวไหม ผมตอบไปเเบบหล่อๆว่าไม่เลย เเต่ในใจบอกว่าหนาวอิเวร 5555 เเล้วเธอพูดมาประโยคหนึ่งว่า
“ถ้าเธอคิดจะมีใครให้เธอเลิกกับเราก่อนสัญญานะ” ผมได้ยินเเบบผมก็บอกจะเลิกทำไมละไม่มีหรอก เเล้วก็ผ่านเหตุการณ์นั้นมานานจนกระทั่งวันหนึ่งผมได้ทำงานพาร์ทไทม์เเห่งหนึ่งผมบอกเธอจะเก็บเงินนะ เธอก็ไม่ว่าอะไรเธอก็เเวะเวียนมาหาผมนิดๆหน่อยๆ เพราะก็ทำงานกับที่บ้านของเธอเป็นร้านอาหารเเห่งหนึ่ง
ผมก็ไม่ค่อยมีเวลาให้เธอเลยผมทำงานติดเกมเเถมติดเพื่อน ผมจึงไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับเธอ เเละถึงช่วงสงกรานต์เธอบอกอยากไปทะเลกับผมเเต่ผมเเต่เพื่อนผมก็ชวนไว้ล่วงหน้าเเล้วเธอบอกไม่ไปได้ไหมเเต่ผมก็บอกว่าเราบอกเพื่อนไว้เเล้วนะว่าจะไปเธอก็ไม่ว่าอะไรเวลาผ่านไปวันที่เลาะกันผมโทรหาเธอไป30สายเเต่เธอไม่ยอมรับสายเลยจนผมไปรอเธอที่หน้าร้านผมก็โทรอยู่อย่างนั้นจนเธอรับเธอบอกไปดูหนังกับเพื่อนมาผมควรเชื่อไหมทะเลาะกันหนักมากผมโกรธมากที่สุดเท่าที่เคยทะเลาะกับเธอวันหนึ่งผมเจอเฟซเธออีกอันเป็นเฟซที่สมัครใหม่มีคำเเนะนำตัวเองเป็นตัวย่อตัว T ผมก็สงสัยจึงเเคปหน้าจอส่งให้เธอดูเธอบอกว่าสมัครเล่นๆไม่มีอะตัวย่อนั่นชื่อเพื่อน โอเคร ผมไม่คิดอะเพราะไว้ใจไม่มีอะไรหรอก จนกระทั้งอยู่มาวันหนึ่ง ผมค้นหาเฟซที่เธอสมัครใหม่เท่าไหร่ก็ไม่เจอจนยืมมือถือเพื่อนค้นหาจนพบ เธอเอารูปผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้มาตั้งเเละขึ้นวันที่คบกันจึงทำให้รู้ว่าเธอคบซ้อน 5555 ผมโมโหมากผมไปที่ร้านเธอถามเธอ เธอยอมรับเเละก็ถึงกับเข่าทรุดเลยร้องไห้ปล่อยโฮไม่อายใครเธอบอกให้หยุดร้องอายคนอื่นเขาเเต่สิ่งที่ผมเสียมากกว่าเดิมคือสายตาเธอเย็นชากับผมมากเหลือเกินผมถามว่ามันเป็นใครเธอไม่บอกเธอปกป้องมันยิ่งทำให้ผมเสียใจเข้าไปอีก ผมกั้นน้ำตาเเละกลับมาบ้านโทรหาเธอทำเเบบนี้ทำไมถึงกลืนน้ำลายตัวเองวะ เธอบอกให้ลืมๆมันไปเถอะ เเละก้พยายามตัดใจเธอคบกับคนใหม่ที่มีให้เธอได้ทุกอย่างเเละเธอก็เเต่งงานไปผมไม่กล้าไปงานเเต่งของเธอ เธอยอมรับว่าเธอไปดูหนังกับคนที่คบซ้อนในวันนั้นคงไม่ต้องบอกว่าทำอะไรกันมาบ้างออกจากร้านตอน 17:30-00:08 ไม่ต้องบอกก็เดาได้นะครับ แต่ทุกวันนี้ผมก็นึกถึงอยู่บ้าง. ผมก็จะเริ่มต้นใหม่ผมทำทุกอย่างเอาใจใส่ทุกอย่างเเต่ก็เขาบอกว่ายังไม่ใช่. ควรทำยังไงดีครับ 😊😊😊