สวัสดีค่ะ เราเป็นคนนึงที่ครอบครัวฐานะดีพอสมควร พ่อกับแม่ทำงานทุกวันจนไม่เคยมีเวลาให้เราเลย มันเลยทำให้เรารู้สึกห่างกับท่านมาก
เหมือนมีกำแพงมากั้น บางทีที่เราเครียด มีเรื่องอะไร เราไม่กล้าหรือไม่อยากที่จะคุยกับท่านเลย เพราะเราเคยพูดขึ้นมาแล้วท่านก็ฟังผ่านๆแล้วก็หัวเราะ
หรือไม่สนใจที่เราพูด เหมือนมองว่าเป็นปัญหาเด็กๆ เราเคยอิจฉาเพื่อนตัวเองหลายๆคนนะ ที่เขาพูดกับพ่อแม่ได้ทุกเรื่อง แต่เราไม่เลย
จนเราอยู่มอหก เราไม่ได้ติดมหาลัยที่เราอยากเข้า พ่อกับแม่ก็เอาแต่พูดว่า ทำไมไม่ติด แค่นี้ทำไมทำไม่ได้ แล้วจะเรียนไหนทีนี้ แล้วเพื่อนติดไหม แล้วทำไมตัวเองไม่ติด ไหนบอกเสียตังค์ให้ไปติวแล้วจะติดไง ตอนนั้นเราก็เสียใจไม่น้อยที่เราไม่ติด เราอยากให้พ่อแม่เข้าใจ เราอยากได้กำลังใจที่จะสู้ต่อ เพราะคนสมัครเยอะมากๆแต่รับแค่10คนเอง คือตอนนั้นมันเหนื่อยมันท้อมาก ทั้งจากที่โรงเรียน เพราะเราอยู่ห้องคิง มันเลยกดดันมากๆ เราแค่อยากมีใครเข้าใจ แต่แม้แต่พ่อแม่เราเองก็ยังไม่เข้าใจ มันเลยทำให้เราเริ่มเครียด เราก็เคยคิดชวนพ่อกับแม่ไปเที่ยวนะ เราอยากไปผ่อนคลายบ้าง แต่พ่อกับแม่ก็จะบอกว่าไม่ไปหรอก จะไปทำไม นี่เดี๋ยวถ้าว่างจะพาไปกินข้าวนอกบ้านตอนเที่ยง คือก็ต่างคนต่างกิน รีบกินแล้วก็กลับบ้าน แค่นี้ (ไปกินข้าวนอกบ้านแบบนี้ไม่บ่อยนะคะนานๆที เฉลี่ยปีละ2ครั้งได้ แต่ไม่เคยได้ไปเที่ยวไหนเลย) หลังๆมาเราเริ่มไม่อยากเจอคนเยอะๆ ไม่อยากคุยกับใคร เบื่อทุกอย่าง อยากอยู่ในห้องคนเดียว หรือบางทีมันเหงาเราก็อยากออกไปเจอเพื่อนนะ แต่ก็จะโดนพ่อกับแม่ว่า
จะออกไปทำไม อยู่บ้านไม่เป็นหรอ ทำอะไรให้มันเหมือนลูกคนอื่นหน่อย มันยิ่งทำให้เราอยากอยู่ในห้องคนเดียวมากขึ้น ไม่อยากออกไปไหน คือเราไม่รู้ว่าถ้าเราออกมาจากห้อง เราต้องไปคุยกับใคร เพราะเพื่อนสักคนแถวบ้านก็ไม่มี (เราเรียนในตัวอำเภอตั้งแต่เด็ก เรียนทุกวันตั้งแต่วันจันทร์ถึงเสาร์ เลิกเรียนก็หกโมง ส่วนวันอาทิตย์เราก็ไปเรียนพิเศษ ส่วนเพื่อนเราก็จะอยู่คนละหมู่บ้าน เวลาเจอกันก็จะชวนกันไปที่ตัวอำเภอไรงี้ แต่แถวบ้านเราจะมีน้องที่อายุห่างกันมากๆเราเลยไม่สนิทกับใครเลย)
ซึ่งการที่พ่อกับแม่ไม่ให้ออกไปไหน มันยิ่งทำให้เวลาเราอยากอยุ่ในห้องคนเดียว เพราะมันสบายใจมากๆ จนพ่อเรียกเราไปว่าที่เราอยู่แต่ในห้อง หัดออกมาดูลูกชาวบ้านเค้าหน่อย เขาไม่เป็นเหมือนหรอก เราก็ไม่รู้เหมือนกันเวลามีอะไรหรือด่า ทำไมชอบเอาเราไปเทียบกับคนอื่น ว่าเราไม่ดีแบบลูกคนอื่นตลอด
มันเลยทำให้เรารู้สึกอึดอัดมากๆ ไม่อยากอยู่บ้านแล้ว เราไม่มีความสุขเลย เราอึดอัดเวลาเจอหรือคุยกับพ่อแม่ เราอยากหนีไปอยู่คนเดียวไกลๆ
อึดอัดที่พ่อกับแม่ไม่เข้าใจ ไม่มีเวลาให้
เหมือนมีกำแพงมากั้น บางทีที่เราเครียด มีเรื่องอะไร เราไม่กล้าหรือไม่อยากที่จะคุยกับท่านเลย เพราะเราเคยพูดขึ้นมาแล้วท่านก็ฟังผ่านๆแล้วก็หัวเราะ
หรือไม่สนใจที่เราพูด เหมือนมองว่าเป็นปัญหาเด็กๆ เราเคยอิจฉาเพื่อนตัวเองหลายๆคนนะ ที่เขาพูดกับพ่อแม่ได้ทุกเรื่อง แต่เราไม่เลย
จนเราอยู่มอหก เราไม่ได้ติดมหาลัยที่เราอยากเข้า พ่อกับแม่ก็เอาแต่พูดว่า ทำไมไม่ติด แค่นี้ทำไมทำไม่ได้ แล้วจะเรียนไหนทีนี้ แล้วเพื่อนติดไหม แล้วทำไมตัวเองไม่ติด ไหนบอกเสียตังค์ให้ไปติวแล้วจะติดไง ตอนนั้นเราก็เสียใจไม่น้อยที่เราไม่ติด เราอยากให้พ่อแม่เข้าใจ เราอยากได้กำลังใจที่จะสู้ต่อ เพราะคนสมัครเยอะมากๆแต่รับแค่10คนเอง คือตอนนั้นมันเหนื่อยมันท้อมาก ทั้งจากที่โรงเรียน เพราะเราอยู่ห้องคิง มันเลยกดดันมากๆ เราแค่อยากมีใครเข้าใจ แต่แม้แต่พ่อแม่เราเองก็ยังไม่เข้าใจ มันเลยทำให้เราเริ่มเครียด เราก็เคยคิดชวนพ่อกับแม่ไปเที่ยวนะ เราอยากไปผ่อนคลายบ้าง แต่พ่อกับแม่ก็จะบอกว่าไม่ไปหรอก จะไปทำไม นี่เดี๋ยวถ้าว่างจะพาไปกินข้าวนอกบ้านตอนเที่ยง คือก็ต่างคนต่างกิน รีบกินแล้วก็กลับบ้าน แค่นี้ (ไปกินข้าวนอกบ้านแบบนี้ไม่บ่อยนะคะนานๆที เฉลี่ยปีละ2ครั้งได้ แต่ไม่เคยได้ไปเที่ยวไหนเลย) หลังๆมาเราเริ่มไม่อยากเจอคนเยอะๆ ไม่อยากคุยกับใคร เบื่อทุกอย่าง อยากอยู่ในห้องคนเดียว หรือบางทีมันเหงาเราก็อยากออกไปเจอเพื่อนนะ แต่ก็จะโดนพ่อกับแม่ว่า
จะออกไปทำไม อยู่บ้านไม่เป็นหรอ ทำอะไรให้มันเหมือนลูกคนอื่นหน่อย มันยิ่งทำให้เราอยากอยู่ในห้องคนเดียวมากขึ้น ไม่อยากออกไปไหน คือเราไม่รู้ว่าถ้าเราออกมาจากห้อง เราต้องไปคุยกับใคร เพราะเพื่อนสักคนแถวบ้านก็ไม่มี (เราเรียนในตัวอำเภอตั้งแต่เด็ก เรียนทุกวันตั้งแต่วันจันทร์ถึงเสาร์ เลิกเรียนก็หกโมง ส่วนวันอาทิตย์เราก็ไปเรียนพิเศษ ส่วนเพื่อนเราก็จะอยู่คนละหมู่บ้าน เวลาเจอกันก็จะชวนกันไปที่ตัวอำเภอไรงี้ แต่แถวบ้านเราจะมีน้องที่อายุห่างกันมากๆเราเลยไม่สนิทกับใครเลย)
ซึ่งการที่พ่อกับแม่ไม่ให้ออกไปไหน มันยิ่งทำให้เวลาเราอยากอยุ่ในห้องคนเดียว เพราะมันสบายใจมากๆ จนพ่อเรียกเราไปว่าที่เราอยู่แต่ในห้อง หัดออกมาดูลูกชาวบ้านเค้าหน่อย เขาไม่เป็นเหมือนหรอก เราก็ไม่รู้เหมือนกันเวลามีอะไรหรือด่า ทำไมชอบเอาเราไปเทียบกับคนอื่น ว่าเราไม่ดีแบบลูกคนอื่นตลอด
มันเลยทำให้เรารู้สึกอึดอัดมากๆ ไม่อยากอยู่บ้านแล้ว เราไม่มีความสุขเลย เราอึดอัดเวลาเจอหรือคุยกับพ่อแม่ เราอยากหนีไปอยู่คนเดียวไกลๆ