ผมควรคิดยังไงดีครับ? ผมควรทำยังไงกับเรื่องแบบนี้?

ตั้งแต่ผมยังเป็นเด็ก แม่ผมทำงานมาเรื่อยๆ จนมีเงินก้อนใหญ่ก้อนนึง(ไม่ถึงล้าน) นำไปซื้อที่ดินเพื่ออนาคตจะสร้างบ้าน ตอนนั้นแม่ผมก็ทำสำเร็จได้ซื้อที่ดินตามที่หวังไว้ แล้วผ่านไปหลายๆปีครอบครัวผมก็คิที่จะสร้างบ้านใหม่ เพราะครอบครัวผมอยู่หอพักของสำนักงานฝ่ายพ่อมาตั้งแต่เกิด หอพักครอบครัวผมห่างจากโครงการบ้านจัดสรรใหม่แค่ไม่กี่ร้อยเมตร เลยตัดสินใจซื้อบ้านในโครงการนั้น ส่วนที่ดินที่แม่เคยซื้อไว้ก็ขาย ซื้อมาหลักแสนขายได้หลักล้าน (ถือว่าโชคดดีมากครับที่ผู้ซื้อมีฐานะพอสมควร) ก่อนหน้านั้นพ่อผมสัญญาไว้เรื่องจัดฟัน(มอเตอร์ไซต์ไม่ได้รับปากแต่โม้ไว้มาก ชวนผมคุยบ่อย) ยังไงต่อล่ะครับ เอาเงินที่ขายจากที่ดินแม่ ไปลงกับบ้านใหม่หมดทุกอย่าง รวมถึงรถยนต์ใหม่ด้วยผมไม่อะไรเพราะถือว่าดีจะได้จัดการกันได้ แม่ผมเคยบอกว่าเงินก้อนนั้นต้องเอาไปซื้อเฟอนิเจอร์ด้วย แต่พ่อกลับเอาเงินไปลงกับบ้านมากจนไม่พอที่จะซื้อสด ส่วนค่าบ้านก็ต้องมาหักกับเงินแม่โดยการผ่อนไปทีละเดือน โดยเงินเดือนแม่ผมก็น้อยอยู่แล้ว ทางพ่อก็น้อยเหมือนกัน สงสารแม่ครับแต่อีกทางก็ไม่เข้าใจพ่อเหมือนกันว่าทำไมมันต้องใช้อะไรเยอะขนาดนั้นหรือทำเพื่อครอบครัวจริงๆหรือเปล่า โดยตัวผมไม่ชอบนิสัยพ่ออยู่แล้ว เป็นคนเลือดร้อนทำอะไรไม่คิด คิดไรก็พูด หัวสูง แล้วด้วยผมเป็นคนที่เรียนไม่เก่ง อยากต่อสายศิลป์ แต่พ่อไปคาดหวังสายวิทย์ ผมก็ไม่อะไร วัยรุ่นยิ่งโตมันยิ่งดื้อมันยิ่งต่อต้านอยู่แล้ว ผมได้ต่อศิลป์จริงๆ (ศิลป์ฝรั่งเศส) ผมก็ดีใจเพราะคิดอยากต่อสายนี้ตั้งแต่ม.1แล้ว (ทางรร.เพิ่งมีศิลป์อังกฤษเป็นปีแรกรุ่นผมเป็นปีที่สอง ผมก็เลยลงสายนี้ไว้แต่โอเน็ตสู้ไม่ไหวเลยโดนดรอปไปฝรั่งเศส) แต่ผมลงวิทย์ไว้อันดับแรกเพื่อแค่ตอบสนองความคิดพ่อเท่านั้น สรุปผมได้ฝรั่งเศสนั่นแหละ คือมันเป็นห้องเกือบท้ายสุดด้วยแหละ พ่อโทรมาถามวันประกาศห้อง ผมก็บอกไปว่าได้ห้องนี้ พ่อผมไม่พอใจแต่ไม่ได้ใส่อารมอะไรแล้วบอกว่ามันอยู่ห้องไหนแล้วเลือกไว้อันดับไหน ผมก็ตอบไปตามนั้นว่าอยู่ทับนี้ เลือกไว้อันดับสุดท้าย พ่อผมก็ตอบว่าเลิกเล่นเกมซะ หลังจากนั้นจากที่ผมไม่ค่อยชอบพ่อนะ ผมอคติเลยเพราะพูดแบบนี้คือมองเด็กจากเลขห้องชัดๆ กลับบ้านมามีการถามด้วยว่าย้ายไปห้องอังกฤษได้มั้ย(ห้องอังกฤษที่ผมพูดถึงคือห้องศิลป์นะครับ ไม่ใช้ห้องEp) ผมก็ตอบไปว่าไม่ได้หรอก เขาห้ามห้องนี้ย้ายเข้า-ออกอยู่แล้ว (ตอนนี้ก็ไม่มีใครย้ายเข้าออกจริง ต่างจากห้องผมมากๆ)  ผมก็เลยคิดในใจ เพื่ออะไรต้องการอะไร เท่าที่ผมคิดนะ พ่อผมทำเพื่อตนเอง อยากให้ตนเองมีหน้ามีตาคุยกับพ่อแม่คนอื่นรู้เรื่อง เพราะน้องผมแค่ไปเที่ยวกับแฟนนานๆทีน้องผมยังบอกผมเลยว่าพ่อพูดแบบนี้แหละ ถ้าคนรู้จักพ่อมาเห็นลูกไปกับผู้ชายแบบนี้พ่อจะเอาหน้าไว้ไหน ทั้งที่ตอนนี้ทำตัวเหมือนจะไม่มีหน้าให้ไว้แล้ว ผมจะแอนตี้ทุกอย่างผมจะทำตัวไม่พอใจจนกว่าจะพอใจ ผมติดเกมก็จริงแต่ไม่ใช่ผมขี้เกียจเรียนไม่ใช่ผมไม่พยายาม ผมอาจจะพยายามน้อยไปก็ได้แต่พยายามอยู่เสมอ ผมมีทางเลือกของตนเอง กล้าจะคิดกล้าจะเสี่ยง แม่เข้าใจผมเสมอผมจะเรียนอะไรแม่ก็จะสนับสนุน ผมเรียนฝรั่งเศสวันแรกมา แม่ยังบอกผมเลยว่า ไหนสอนฝรั่งเศสให้แม่หน่อยสักคำสิ(น้ำเสียงอารมณ์ดี) ผมควรจะทำยังไงหรอครับ ทำตัวดื้อรั้นเพื่อปลดปล่อยหรอ หรือเก็บกดอยู่อย่างนี้