จะทำยังไงดี กับการตัดสินใจครั้งนี้?

ก่อนอื่นสวัสดีครับ ผมขอไม่บอกชื่อตนเองนะครับ ผมเป็นเด็กอายุ17คนนึงครับ ครอบครัวของผม มีอยู่กัน5คนครับ มีพ่อ แม่ พี่สาว และน้องชายคนนึงครับซึ่งแน่นอนผมเป็นลูกคนกลาง ทุกคนคงรู้กันดีกว่าลูกคนกลางจะรู้สึกยังไงอิจฉาพี่ อิจฉาน้องใช้มั้ยครับ แต่กับผมมันอิจฉาไม่ได้หรอกครับเพราะผมจะคิดเสมอว่ายังไงเขาก็พี่น้องเรา เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า ผมเรียนอยู่ที่โรงเรียนขนาดกลางแห่งหนึ่งในจังหวัดอยุธยา กรุงเก่านี่เอง ตอนม.ต้นผมกล้าพูดเลยว่าผมเป็นคนเรียนดีคนนึง แต่พอขึ้นม.ปลายเท่านั้นแหละทุกคน เห้ออออ.......ผมติดเพื่อนครับผมติดเพื่อนมากกกกกก จนการเรียนย่ำแย่ แต่ก็มีเพื่อนบางกลุ่มครับที่ดึงผมผ่านมาจากจุดนั้นได้ แต่ไม่นานผมดันทะลึ่งกับไปติดเพื่อนกลุ่มเดิมอีก(แต่บอกไว้ลยนะครับผมติดเพื่อนแต่ผมไม่ได้ติดยาเสพติดนะ)ผมขึ้นเรียนทุกวิชาครับ แต่อย่าเรียกว่าขึ้นเรียนเลยเอาง่ายๆนะครับภาษาชาวบ้าน ขึ่นไปกวนตีนอาจารย์ พอผมอยู่ม.5ครับสิ่งที่ผมทำมันเริ่มเห็นผล ผมติด0ไป8วิชาครับ ผมก็ไปบอกพ่อผมว่าพ่อหนูติด0ไป8วิชา พ่อผมคนที่แข็งแกร่งมากที่สุดในสายตาผม...เขาร้องไห้ครับ ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกเลย ผมคิดในใจทำไมเรามันแย่ขนาดนี้ เราทำอะไรลงไป แล้ววันต่อมาพ่อผมมาจับไหล่คุยกับผมเลยครับ พ่อบอกว่าพ่อให้โอกาสนะ 8วิชานี้ต้องเสร็จให้ได้ ผมด้วยความที่เห็นพ่อให้โอกาสแต่ผมไม่ได้มีความพยายามเลย ผมแก้0ไปได้แค่1วิชาครับผมมาบอกกับพ่อเลยว่าพ่อผมไม่ไหว พ่อด้วยความที่สงสารผม พ่อเลยบอกงั้นเราหยุดแค่นี้ก่อนนะ หยุดในที่นี้คือเลิกเรียนครับ แต่ผมยังไม่ได้ลาออกอย่างเป็นทางการผมเศร้ามากครับช่วงแรก เศร้าเพราะไม่ได้เจอเพื่อน แต่พอหลังๆผมกลับพึ่งจะคิดได้ วันนั้นผมนอนดูยูทูปครับ ดูผู้ชายคนนึงพูดเกี่ยวกับแนวคิด หลังจากที่ดูคลิปนั้นผมนอนคิดอยู่พักใหญ่ๆ ว่าถ้าเรากลับตัวตอนนี้มันจะทันมั้ยมันจะเวริคมั้ย ผมเดินไปคุยกับพ่อ ผมบอกพ่อว่าพ่อผมขอเรียน กศน.ได้มั้ย พ่อผมยิ้มครับแล้วตอบสั้นๆว่าได้สิ ผมดีใจมาก ตอนนี้ผมรอเรียน กศน.อยู่แล้วพอผมเรียน กศน.จบผมคิดไว้ว่าจะขอพ่อเรียนต่อ มหาลัยครับ ทุกคนว่าคนอย่างผม พอที่จะกลับตัวแล้วทำตามความฝันได้มั้ยครับ
ผมฝันอยากที่จะเป็น ครูภาษาไทยครับ ก็ขอให้ข้อความนี้เป็นตัวอย่างนะครับ แต่อย่าเอาเป็นเยี่ยงอย่างช่วยผมตัดสิใจหน่อยนะครับ
ขอบคุณครับ