หวัดดี เล่าเลยนะ คือเรามีพี่สาวเเล้วพี่สาวก็คือมีผัวเเล้วมีลูก เเต่ถามว่า ครอบครัวสุขสันต์เพอเฟคมั้ย? ไม่ ก็คือ พี่สาวเราทำงาน หาเงินส่งลูกเรียน เเต่ผัวมัน!! คือประเด็น เหมือนผัวมันขี้เกียจ คือบอกเมีย ว่าทำงานไม่ไหวปวดหัว เเต่นอนเล่นโทรศัพท์ก็เหมือนพี่เราต้องเป็นหัวหน้าครอบครัวเเทนผู้ชาย? เกียจอย่างหนึ่งคือ ผัวมันไม่ยอมทำงานเเล้ว เเต่เสร่อกินดีมาก กินของเซ่เว่น นี่ไม่ได้ด่านะ ว่าคนกินของเซ่เว่นก็คือกระเเดะทุกคนเลยหรอ? มันไม่ใช่นะ คือข้าวอะ มันไม่ควรซื้อ หุงกินเอาก็ได้ข้าวสารบ้านมี เเต่มันก็ไปซื้อ (ในเซเว่น) กินดีมาก วันนั้นซื้อทุเรียนมา กินกันอยูาสองคนผัวเมีย ไม่มีคำว่าช่วย พ่อเเม่ตา คือไม่ช่วยเราไม่เท่าไร ก็คือชินเเล้วอะ เเต่พ่อเเม่ตา คือ ไม่น่าเกียจไปหรอ? ถ้าจะกินเเบบไม่ช่วยเลย ผัวมันก็กินไม่ช่วย เมียซึ่งเป็นลูกยังไม่ช่วยเลย จนที่บ้านเรามองรู้เลย ว่าพี่เขยก็คือไม่ไหวละ ห่วงกิน ห่วงทุกอย่าง ไม่เอาครองครัวเมียเลยสั้นๆก็คือเอาเเต่ครอบครัวตัวเอง วันนั้นตาเราก็ซื้อทุเรียนมาบ้างเนาะ ตาเราก็เเบ่งกิน เกะฝห้อะไรให้ ทั้งไปที่มันไม่เคยชวนกินเลยสักคำ พอตาเราเอาไปให้ ก็นั่งเเดกเเบบไม่ขอบคุณไม่อะไรเลย เราไม่รู้ว่า ไม่มีมารยาทหรือยังใง ? หรืออาจไม่มีใครสอนให้พูดคำว่า ขอบคุณ บ้าง คือเกียจมาก เกียจทั้งปัวทั้งเลยอะ !
ปัญหาของพี่เขย !!!