เวลามีอะไรเรามักจะเป็นคนสุดท้ายที่ถูกนึกถึง เนื่องจากพี่เราจะออกรถ เลยพาครอบครัวไปเที่ยว แม่เราเดินทางไปหาพี่เราตอนเช้า แล้วพึ่งโทรมาบอกเรา ถามเราว่าจะไปมั้ย ลางานได้มั้ย เราบอกว่าลาได้ แล้วแม่เราก็พูดขึ้นมาว่าไม่ต้องไปหรอกไปหลายคนแล้ว มีแม่เรา น้องแฟนพี่เรา พี่เรา แล้วก็แฟนพี่เรา ตอนงานแต่งพี่เรา เขาถ่ายรูปครอบครัว เราก็ไม่ได้ถ่าย เพราะน้าเราบอกให้เรากลับบ้านก่อน ไปเตรียมของฝากส่งญาติที่มาร่วมงาน ปิดเทอมเราต้องมาทำงานpart time เพื่อแบ่งเบาภาระ อะไรที่เราอยากได้อยากมีเราหามาด้วยตัวเอง มันเหมือนชีวิตช่วงวัยรุ่นเราหายไป เรามีแต่ทำงานเรียนทำงานเรียน เราขอไปเที่ยวแต่ละครั้งก็โดนว่าสิ้นเปลือง โดนเอาไปเปรียบเทียบกับลูกคนนั้นคนนี้ มันเหนื่อย เหนื่อยทั้งใจทั้งกาย มันไม่มีกำลังใจที่จะทำอะไร
น้อยใจครอบครัว