เราแอบชอบผู้ชายคนหนึ่งมานาน จนถึงวันนี้ 14 ปี
มันตลกดีนะตอนป.6 แค่แอบปลื้มที่เขาเป่าขลุ่ยเก่ง ได้แต่มอง แอบมองบ้าง เดินผ่านหน้าห้องก็มองเขา แต่ก่อนมีแค่เบอร์โทรบ้าน เราก็ปั่นจักรยานไปโทรที่ตู้โทรศัพท์โทรไปฟังแค่เสียงแล้วก็วางประมาณ 2 วันก็เลิกโทรไปเพราะกลัวว่าเป็นโรคจิต เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นเรา มานั่งคิดๆดูเหมือนตัวเองเป็นโรคจิตเลยตอนนั้น5555 พอขึ้นมัธยมก็เรียนคนละโรงเรียนก็อาจจะลืมๆไปแต่ความจริงไม่เคยลืมเลยทั้งรอยยิ้มทั้งเสียงหัวเราะ จนมาวันนึงได้ค้นfacebook เจอเขาใจมันพองมากเราก็แอบส่องเขา ไม่คิดว่าถึงว่าอีก 4-5 ปีก็จะเลข 3 แล้วก็ยังมีความรู้สึกดีๆให้เขาอยู่ ตลกกว่านั้นคือไม่กี่วันที่ผ่านมาเขาลงรูปครอบครัวเขา
ตกในเลยจ้าคือรู้แหละว่าเขามีแฟนแล้วตั้งแต่เริ่มส่องแต่ไม่เคยมือลั่นนะแค่เปิดไปดูไปมองแค่นั้นแค่พอให้ใจมันพอง แต่ตอนนี้ในเมื่อเขามีคนที่รักและครอบครัวที่สมบูรณ์เราควรจะเลิกส่องเลิกดูเขา และเก็บความรู้สึกดีๆที่เรามีให้เขาแบบที่เขาไม่รู้แบบนี้ตลอดไป เราก็ควรหาคนดีๆให้ตัวเองได้แล้ว อยู่กับความเป็นจริง
บันทึกความทรงจำที่มีค่าของฉัน 14 พ.ค. 62
  ถึง เต้ (เทวรักษ์ 2548)