ไม่เคยมีใครรู้เรื่องในชีวิตของเรา....นี่คือครั้งแรกที่เปิดใจ
เราเป็นคนหนึ่งที่สอบติดมหาลัยแล้ว ก่อนวันไปสัมภาษณ์เราคุยกับพ่อเรื่องเรียนของเรา เราคุยกับพ่อเห็นพ่อเครียดมากๆ พ่อก็เข้าใจแหละว่าเราอยากเรียนพ่อเราก็เลยให้ไป แต่พอเราสัมภาษณ์เสร็จระหว่างกลับบ้านเรานั่งคิดมาตลอดทางว่าจะเอายังไงแต่เราเลยตัดสินใจหยุดเรียนเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมและไม่อยากให้พ่อเครียด ใจไม่อยากทิ้งช่วงการเรียนเลย เราตัดสินใจบอกพ่อกับแม่ แล้วก็มาร้องไห้ในห้องของตัวเองทุกวันนี้ก้ยังเสียใจ เสียดาย แต่ทำไงได้ล่ะ แล้วช่วง5-6เดือนที่ผ่านมาจนปัจจุบันกลายเป็นว่าฐานะทางบ้านแย่ลงเรื่อยๆ เป็นหนี้ พ่อไม่เคยบอกเลยว่าเป็นหนี้อะไรบ้าง จนเรารู้จากแม่ แม่ก็บอกเป็นหนี้บ้าน หนี้รถ หนี้สหกรณ์ เราคิดทุกวันว่าจะเอายังไงต่อดี บางวันท้อและเครียดมากก ตอนนี้เราสมัครงานไปแล้ว ก็ไม่รู้จะได้หรือไม่ เราอยากช่วยพ่อปลดหนี้เร็วๆ เราจะได้เก็บเงินแล้วไปเรียนต่อ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะกี่ปีเราถึงจะได้กลับไปเรียน..........
อาชีพการทำงานของพ่อกับแม่เรา......พ่อเรารับเหมาก่อสร้างทั่วไป งานก็ไม่ค่อยมี พ่อเราอายุ 60 แล้ว พ่อก็พยายามหางานทำ พ่อเราเป็นหัวหน้าครอบที่ดีมากๆ พ่อคือฮีโร่ของเรา เรารู้ว่าพ่อเครียดมาตลอดเพราะบ้านไม่มีเงินจะใช้ไม่มีแม้แต้จะจ่ายค่าไฟ ค่ากับข้าว
......ส่วนแม่เราก็อายุ 50 แม่เราเป็นโรคหัวใจ เพิ่งผ่าตัดหัวใจมา 2 ปีกว่าๆ หมอไม่ให้ทำงานหนัก ไม่ให้ยกของหนัก แม่เราก็เลยรับจ้างถักเสื้อถุงละ 60 บาท 1 ถุงมี 15 ตัว แล้วก็รับจ้างเลี้ยงเด็กเดือนละ 3000 บาท เงินที่แม่ได้มาก็ยังพอเอาเงินมาหมุนในบ้านแทนพ่อได้บ้างนิดหน่อย......ส่วนพี่ชายเราก็อายุ 21 ทำงานรับจ้างทั่วไป เขาทำงานมา 3 ปีกว่า ไม่มีเงินเก็บเลยเพราะกินแต่เหล้า พี่ชายเราไม่ได้เรื่องสักอย่าง เราต้องคอยสอนคอยบ่นแทนพ่อกับแม่ตลอดบางวันมันก็ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง เราเห็นพ่อกับแม่เครียดกับมันตลอด เราเลยตัดสินใจบอกปัญหากับทางบ้านว่าเป็นหนี้นะถ้าไม่มีส่งก็จะโดนยึด เราเลยทำข้อตกลงร่วมกันว่า เราจะไม่เรียนเพื่อตัดค่าใช้จ่าย แล้วพี่เราก็ต้องกินเหล้าให้น้อยลง เพื่อที่จะได้ช่วยพ่อปลดหนี้ได้บ้าง แล้วเราก็จะได้เก็บเงินไปเรียนต่อไวๆ เราไม่รู้ว่าเราจะคุยกับใครดีเราอยากมาระบายความในใจเรา...... ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องของเรา
มีที่เรียนแล้วแต่ไม่สามารถเรียนต่อได้ #dek62
เราเป็นคนหนึ่งที่สอบติดมหาลัยแล้ว ก่อนวันไปสัมภาษณ์เราคุยกับพ่อเรื่องเรียนของเรา เราคุยกับพ่อเห็นพ่อเครียดมากๆ พ่อก็เข้าใจแหละว่าเราอยากเรียนพ่อเราก็เลยให้ไป แต่พอเราสัมภาษณ์เสร็จระหว่างกลับบ้านเรานั่งคิดมาตลอดทางว่าจะเอายังไงแต่เราเลยตัดสินใจหยุดเรียนเพราะไม่มีเงินจ่ายค่าเทอมและไม่อยากให้พ่อเครียด ใจไม่อยากทิ้งช่วงการเรียนเลย เราตัดสินใจบอกพ่อกับแม่ แล้วก็มาร้องไห้ในห้องของตัวเองทุกวันนี้ก้ยังเสียใจ เสียดาย แต่ทำไงได้ล่ะ แล้วช่วง5-6เดือนที่ผ่านมาจนปัจจุบันกลายเป็นว่าฐานะทางบ้านแย่ลงเรื่อยๆ เป็นหนี้ พ่อไม่เคยบอกเลยว่าเป็นหนี้อะไรบ้าง จนเรารู้จากแม่ แม่ก็บอกเป็นหนี้บ้าน หนี้รถ หนี้สหกรณ์ เราคิดทุกวันว่าจะเอายังไงต่อดี บางวันท้อและเครียดมากก ตอนนี้เราสมัครงานไปแล้ว ก็ไม่รู้จะได้หรือไม่ เราอยากช่วยพ่อปลดหนี้เร็วๆ เราจะได้เก็บเงินแล้วไปเรียนต่อ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะกี่ปีเราถึงจะได้กลับไปเรียน..........
อาชีพการทำงานของพ่อกับแม่เรา......พ่อเรารับเหมาก่อสร้างทั่วไป งานก็ไม่ค่อยมี พ่อเราอายุ 60 แล้ว พ่อก็พยายามหางานทำ พ่อเราเป็นหัวหน้าครอบที่ดีมากๆ พ่อคือฮีโร่ของเรา เรารู้ว่าพ่อเครียดมาตลอดเพราะบ้านไม่มีเงินจะใช้ไม่มีแม้แต้จะจ่ายค่าไฟ ค่ากับข้าว
......ส่วนแม่เราก็อายุ 50 แม่เราเป็นโรคหัวใจ เพิ่งผ่าตัดหัวใจมา 2 ปีกว่าๆ หมอไม่ให้ทำงานหนัก ไม่ให้ยกของหนัก แม่เราก็เลยรับจ้างถักเสื้อถุงละ 60 บาท 1 ถุงมี 15 ตัว แล้วก็รับจ้างเลี้ยงเด็กเดือนละ 3000 บาท เงินที่แม่ได้มาก็ยังพอเอาเงินมาหมุนในบ้านแทนพ่อได้บ้างนิดหน่อย......ส่วนพี่ชายเราก็อายุ 21 ทำงานรับจ้างทั่วไป เขาทำงานมา 3 ปีกว่า ไม่มีเงินเก็บเลยเพราะกินแต่เหล้า พี่ชายเราไม่ได้เรื่องสักอย่าง เราต้องคอยสอนคอยบ่นแทนพ่อกับแม่ตลอดบางวันมันก็ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง เราเห็นพ่อกับแม่เครียดกับมันตลอด เราเลยตัดสินใจบอกปัญหากับทางบ้านว่าเป็นหนี้นะถ้าไม่มีส่งก็จะโดนยึด เราเลยทำข้อตกลงร่วมกันว่า เราจะไม่เรียนเพื่อตัดค่าใช้จ่าย แล้วพี่เราก็ต้องกินเหล้าให้น้อยลง เพื่อที่จะได้ช่วยพ่อปลดหนี้ได้บ้าง แล้วเราก็จะได้เก็บเงินไปเรียนต่อไวๆ เราไม่รู้ว่าเราจะคุยกับใครดีเราอยากมาระบายความในใจเรา...... ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องของเรา