ผมมีแฟนอยู่คนนึงคับ เราคบกันมา 1 ปี 2 เดือน ผมรักเค้านะคับ แต่ผมไม่เคยแสดงออกเลยว่ารัก ทำให้เค้าเสียใจบ่อยๆ
จนถึงวันสงกรานที่ผ่านมา เค้าต้องไปทำงานกับพี่สาวที่นครศรี ผมก้ออยู่บ้านที่ พท. วันที่ 15 น้องขอให้ผมพาไปสงกราน ผมก้อเลยบอกเค้า
แล้วก้อพาน้องไปเที่ยวมันทำให้เราทะเลาะกันหนักมากจนเราเลิกกัน ที่ผ่านมาเราทะเลาะเลิกกันบ่อย แต่เค้าไม่เคยมีใคร
แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เค้าตั้งใจตัดผมจิงๆ เหลือแค่ความผูกพันธ์จนเค้าดึงคนอื่นเข้ามาเค้าทำงานที่เดียวกันสามารถดูแลเทคแคร์กันได้ตลอด
แต่ผมไม่เคยมีสิทธินั้นทางบ้านของแฟนผมกีดกันผม ตลอด 1 เดือนที่เค้าไปทำงานผมก้อติดต่อไปตลอดถึงจะเลิกกันแล้วเพราะผมทำใจไม่ได้
ผมง้อผมทำทุกอย่างเพื่อให้เรากลับมาเปนเหมือนเดิม แต่ความสัมพันธ์ของเค้ามันเกินเลยไปจนถึงการมีอะไรกัน ตอนแรกผมไม่รู้ว่าเค้ามีอะไรกันแล้ว
ฝ่ายผู้หญิงก้อไม่ยอมบอกอะไร ผมเอาแต่ภาวนาว่าอย่าให้เค้าไปถึงขั้นนั้นกัน ผมทำใจเผื่อไว้แล้วว่าต่อให้เค้ามีอะไรกันผมจะรับมันให้ได้
เพราะต้นเหตุทุกอย่างมันคือผม ผมเอาแต่ทำร้ายเค้าไม่เคยรักษา แต่มาเหนค่าเอาตอนที่อะไรมันสายไปแล้ว ผมพยายามจนเค้าใจอ่อนขึ้นมาบ้าง
พอผู้ชายคนนั้นรู้ว่ายังติดต่อกับผมเค้าก้อทะเลาะกัน ผมแย่งสิ่งที่เคยเปนของผมกลับมา ผมเลวผมรู้ตัวดี ผมรักเค้ามากจิงๆผมพึ่งมารู้ตัวว่าเค้าคือทั้งชีวิตของผม ผมบอกเค้าว่าผมจะดีกับเค้าทุกอย่างทำเพื่อเค้าทุกอย่าง ในที่สุดเราก้อดีกันคับ แต่เหมือนผมจะได้รับผลกรรมที่ทำ ไม่ว่าผมจะทำอะไรกับเค้ามันจะมีหน้าผู้ชายคนนั้นผุดมาในสมองผม ผมไม่เหลือศักดิ์ศรีความเปนคน ทุกครั้งที่ผมมีอะไรกับแฟนผมต้องนึกถึงผู้ชายคนนั้น จากคนที่เคยหยิ่งในศักดิ์ศรี
ไม่เคยง้อใคร กลับต้องมาเปนคนที่ขี้แย แอบนอนร้องไห้คนเดียว ตอนนี้ผมจะทิ้งเค้าก้อไม่ได้ ก่อนจะดีกันผมสัญญาจะทำให้มันดีทุกอย่าง แต่พอเค้ากลับมาแล้วจะทิ้งให้เค้าอยู่คนเดียวผมคงไม่เหลือความเปนคน ผมต้องทนทรมานต่อไปใช่มั้ย ? หรือต้องเปนสัตว์ในร่างคนที่ทั้งปีทั้งชาติเอาแต่ทำลายชีวิตเค้า ?
ผมควรทำไงดีกับความรักครั้งนี้ ?
จนถึงวันสงกรานที่ผ่านมา เค้าต้องไปทำงานกับพี่สาวที่นครศรี ผมก้ออยู่บ้านที่ พท. วันที่ 15 น้องขอให้ผมพาไปสงกราน ผมก้อเลยบอกเค้า
แล้วก้อพาน้องไปเที่ยวมันทำให้เราทะเลาะกันหนักมากจนเราเลิกกัน ที่ผ่านมาเราทะเลาะเลิกกันบ่อย แต่เค้าไม่เคยมีใคร
แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่เค้าตั้งใจตัดผมจิงๆ เหลือแค่ความผูกพันธ์จนเค้าดึงคนอื่นเข้ามาเค้าทำงานที่เดียวกันสามารถดูแลเทคแคร์กันได้ตลอด
แต่ผมไม่เคยมีสิทธินั้นทางบ้านของแฟนผมกีดกันผม ตลอด 1 เดือนที่เค้าไปทำงานผมก้อติดต่อไปตลอดถึงจะเลิกกันแล้วเพราะผมทำใจไม่ได้
ผมง้อผมทำทุกอย่างเพื่อให้เรากลับมาเปนเหมือนเดิม แต่ความสัมพันธ์ของเค้ามันเกินเลยไปจนถึงการมีอะไรกัน ตอนแรกผมไม่รู้ว่าเค้ามีอะไรกันแล้ว
ฝ่ายผู้หญิงก้อไม่ยอมบอกอะไร ผมเอาแต่ภาวนาว่าอย่าให้เค้าไปถึงขั้นนั้นกัน ผมทำใจเผื่อไว้แล้วว่าต่อให้เค้ามีอะไรกันผมจะรับมันให้ได้
เพราะต้นเหตุทุกอย่างมันคือผม ผมเอาแต่ทำร้ายเค้าไม่เคยรักษา แต่มาเหนค่าเอาตอนที่อะไรมันสายไปแล้ว ผมพยายามจนเค้าใจอ่อนขึ้นมาบ้าง
พอผู้ชายคนนั้นรู้ว่ายังติดต่อกับผมเค้าก้อทะเลาะกัน ผมแย่งสิ่งที่เคยเปนของผมกลับมา ผมเลวผมรู้ตัวดี ผมรักเค้ามากจิงๆผมพึ่งมารู้ตัวว่าเค้าคือทั้งชีวิตของผม ผมบอกเค้าว่าผมจะดีกับเค้าทุกอย่างทำเพื่อเค้าทุกอย่าง ในที่สุดเราก้อดีกันคับ แต่เหมือนผมจะได้รับผลกรรมที่ทำ ไม่ว่าผมจะทำอะไรกับเค้ามันจะมีหน้าผู้ชายคนนั้นผุดมาในสมองผม ผมไม่เหลือศักดิ์ศรีความเปนคน ทุกครั้งที่ผมมีอะไรกับแฟนผมต้องนึกถึงผู้ชายคนนั้น จากคนที่เคยหยิ่งในศักดิ์ศรี
ไม่เคยง้อใคร กลับต้องมาเปนคนที่ขี้แย แอบนอนร้องไห้คนเดียว ตอนนี้ผมจะทิ้งเค้าก้อไม่ได้ ก่อนจะดีกันผมสัญญาจะทำให้มันดีทุกอย่าง แต่พอเค้ากลับมาแล้วจะทิ้งให้เค้าอยู่คนเดียวผมคงไม่เหลือความเปนคน ผมต้องทนทรมานต่อไปใช่มั้ย ? หรือต้องเปนสัตว์ในร่างคนที่ทั้งปีทั้งชาติเอาแต่ทำลายชีวิตเค้า ?