ร้องไห้คิดถึงบ้าน “โอมซิก”

พอดีย้ายมาจากแม่สอดปกติอยู่บ้านกับครอบครัว พอได้เขามาเรียนที่เชียงใหม่ มาอยุ่หอตอนแรกๆคือดีใจมาก พอถึงตอนกลางคืน มันรู้สึกหดหู่ คิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อแม่ (หอเรามีรูมเมจ) น้ำตามันก็ไหลไม่หยุด แล้วมันหนักขึ้นทุกๆวัน
.
ช่วงนี้พ่อกับแม่มาอยู่ห้องพี่ เราก็ได้เจอกันบ้าง ไปกินข้าวกัน พอกลับมาถึงหอ ก็เกิดอาการแบบเดิม คิดถึงขั้นสุด😢 ไม่รู้จะทำยังไงดี
.
เราชอบคุณเรื่องครอบครัวกัน แล้วเราก็น้ำตาแตกเลยจ้าาาา คือพูดถึงพ่อหรือแม่ไม่ได้เลยอะ คิดถึงมากๆ อยากกลับบ้านไม่อยู่ด้วย ทำอะไรไม่สนุกเลย แต่พ่ออยากให้ตั้งใจเรียน ครอบครัวให้กำลังใจกันทุกคน
.
ตอนนี้ไม่รู้ว่าเราอาการควรทำยังไงต่อ ไม่มีทางออก ร้องไห้ทุกวัน นอนไม่ค่อยหลับ ทำอะไรไม่มีความสุข คิดถึงคนที่บ้าน...เรานั่งซึมอยู่ที่ห้องทุกวัน เวลาไปโรงเรียนไม่ร้องไห้หรือคิดถึงคนที่บ้านแบบอยากร้องไห้ คิดว่าน่าจะเพราะมีเพื่อนเยอะ
.
ทุกคนคิดยังไงกับอาการเราตอนนี้บ้างคะ
*ขอบคุณทุกคำตอบค่ะ