เหมือนไม่มีไครต้องการเราเลย

ต้องแต่เกิดมาเราก็ต้องแยกกับพี่ไปอยู่กับยายที่พม่าพอ6ขวบก็ต้องกลับมาไทยเพื่อมาเรียน พอเข้ามาไทยพ่อแม่ก็เลิกกันแล้วเราก็ต้องไปอยุ่กับเมียน้อยพ่อ พอจบอนุบาลเราก็มาอยู่กับแม่แล้วอยู่กับแม่เสร็จพ่อก็ไล่แม่ออกจากบ้านแล้วเอาเมียใหม่มาอยู่แม่ก็ยอมออกค่ะแล้วหนูก้ต้องอยู่กับพ่อ แล้วจนถึงตอนนี้หนูได้มาอยู่กับป้าค่ะ เพราะไม่อยากอยู่กับเมียใหม่พ่อ แม่เลยพาออกมาตอนนี้แม่ติดคุก(ไม่ขอเล่า) เลยมาอยู่กับป้าค่ะ ป้าเคยพูใส่เราว่าตอนพี่เราเกิดพ่อกับแม่รวย มีเงินมีของดีๆใช้พอคลอดเรา เค้าก็บอกว่าเงินไม่มีต้องกินข้าวคลุกน้ำพริก เราก็นอยบ้าง เลยหลุดพูดออกมาว่า เหมือนเราเป็นตัวทำลายล้างเลยเนาะ แล้วก็หัวเราะ จนมีวันที่ป้าโกรธเราเค้าก็พูดว่าใช่เรามันตัวทำลายล้างสมองเราคิดอะไรไม่ออกแล้วนอกจากออกไปใช้ชีวิตเองแต่ยังเด็กอยู่เลย ตอนนี้โดนด่าอะไรก็ไม่เจ็บแล้วค่ะ ได้มากสุดคือน้ำตาซึม รู้สึกว่าไม่มีไครต้องการเลย มีแต่ผลักไสยให้ออกไปเราก็อยากไปแต่มันไปไม่ได้ ดราควรทำยังไงกับชีวิต

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่