เราเคยสงสัยว่าทำไมยิ่งคนเราอายุเยอะ แล้วเพื่อนน้อยลง
จริงๆ จขกท เป็นลักษณะ Introvert สูง ถ้าให้แสดงออกก็เต็มที่แต่ปกติจะเป็นคนเงียบๆ เก็บตัว เก็บกด (บางครั้ง) และไม่ชอบสุงสิงกับใคร ไปเที่ยวไหนไม่ว่า ตจว หรือ ต่างประเทศเราจะไปคนดียวไม่ก็ไปกับทัวร์เอง (เพราะเราไม่อยากนัดเพื่อนเพราะสไตล์การท่องเที่ยวไม่เหมือนกัน)

เรื่องจริงคือในสมัยวัยเยาว์ เรามีเพื่อนเยอะมาก ทุกคนที่เข้ามานับเป็นเพื่อน แต่เราไม่สามารถหาเพื่อนที่คุยได้จริงใจได้เลยจริงๆ ยกเว้นคนในครอบครัว และที่หนักที่สุดคือเราดีใจได้เรียนปริญญาโท แต่สังคมรอบข้างที่เราเรียนใส่หน้ากากกันหนามาก เพื่อนบางครั้งก็คบเพื่อผลประโยชน์ตัวเองทั้งนั้น เช่น พอมีครอบครัวก็พูดอวดตัวเองว่าร่ำรวย สุดท้ายพอจะเลิกกับภรรยาก็หันมาพูดดี บอกตามตรงว่าเราจริงใจกับเพื่อนแต่รู้สึกผิดหวังมากกับสิ่งที่ได้รับกับมา ทุกวันนี้เลยทำอะไรคนเดียว อยู่คนเดียว แม้ว่าจะรู้ว่าเหงามาก (เราไม่มีแฟนเพราะเรามองว่าคนเราเดี๋ยวนี้หาคนดี ๆ ยาก) ไปเล่นฟิตเนสหรือไปอบรมที่ไหนเราก็ไม่ค่อยอยากคุยอะไรกับใครมาก หรือแม้แต่เพื่อนร่วมงาน จริงๆเรามีเพื่อนร่วมงานที่ดีแต่เราไม่กล้าให้ใจมากเพราะทุกคนมาทำงานเมื่อทุกจุดหนึ่งก็ต้องจากกันไป อีกอย่างไม่อยากให้คิดว่าพอเวลาเราได้ดี (มีโปรโมตในงาน) จะเปลี่ยนความคิดจากเพื่อนเป็นศัตรูในที่ทำงานเพราะว่าอิจฉาเราว่าได้ดี (จริงๆ เราแค่คิดเผื่อไปเองเพราะมีคนจำนวนมากเคยเจอเรื่องแบบนี้ในองค์กร) แม้แต่งานเลี้ยงรุ่น ผมยังไม่อยากไปเลยเพราะมีคนเป็นพูดมาก

บางครั้งเรายอมรับว่าเราเป็นคนแปลกในสังคมระดับนึง (เราชอบความคิดแบบคนตะวันตกที่นิยมสันโดษ) ไม่รู้ว่าเราเป็นคนแปลกไปหรือไม่