เราคบกันมาประมาณ 2 ปี เราทำงานที่เดียวกัน แต่เมื่อกลางปีที่แล้วผมย้ายงาน แต่เราเจอกันเกือบทุกอาทิตย์ ไม่กี่เดือนได้ยินข่าวว่าเขาไปทำงานกับน้องอีกคน เกือบทุกวัน ผมเคลียร์กับเขาตอนแรกไม่ยอมรับ จนผมหาเบอร์เด็กคนนั้นได้และโทรไปคุยจนได้รู้ความจริง เด็กคนนั้นก็รู้ว่าผมคบกับแฟนอยู่ ผมเสียใจร้องหายเหมือนคนขาดสติ นอนไม่หลับทั้งคืน ผมเสียใจมากๆมีแต่คำถามผมผิดอะไร ทำไมเขาต้องทำกับผมแบบนี้ด้วย คำตอบจากเขาคือ แค่เล่นๆไม่ได้จริงจัง...
เขามาขอโทษผม และเคลียร์กับเด็กคนนั้น เขาพูดว่าเขาเสียใจเขาทำผมร้องไห้ มันเป็นตราบาปที่ติดตัวเขา เขาจะไม่ทำแบบนี้อีก
ผมกลับให้อภัยเขา ผมรู้สึกว่าผมรัก ผมขาดเขาไม่ได้ ผมเหงา ผมมีแค่เขา แต่ทุกวันนี้ผมไม่มีความสุข อยู่แต่ความหวาดระแวง ผมโทรตามจิก ตามด่าเขาด้วยซ้ำเพราะผมไม่เชื่อคำพูดเขาเลยแม้แต่น้อย แต่ผมยังคงอยากจะคบกับเขาอยู่ ผมตัดเขาไม่ได้ ผมเกลียดการกระทำของเขาทุกอย่าง ไม่ว่าเป็นสูบบุรี่ ดื่มเบียร์ ดื่มเหล้า ใส่ใจทุกคนที่อยู่รอบตัว ยกเว้นตัวผม ผมเหนื่อย ผมเหมือนคนจะบ้า ผมทนอยู่กับคนแบบนี้ทำไม ผมคิดว่าคนที่เขาแต่งงานมีลูกแล้วเลิกลากัน เขาตัดใจกันอย่างไง ทำไมผมไม่ใจแข็ง ทำไมผมไม่รักตัวเอง ผมกับเขาไม่ได้มีอะไรที่ผูกมัดกันด้วยซ้ำ แต่ทำไมผมทำไมได้
รบกวนช่วยแนะนำผมหน่อยเถอะครับ ผมทรมานกับความสัมพันธ์แบบนี่เหลือเกิน ผมอยากหลุดพ้นจากคนๆนี้มาก
หรือผมกำลังเป็นคนมีปัญหาทางจิตไปแล้ว...
โดนแฟนนอกใจ แต่ยังตัดใจจากเค้าไม่ได้ควรทำอย่างไรครับ
เขามาขอโทษผม และเคลียร์กับเด็กคนนั้น เขาพูดว่าเขาเสียใจเขาทำผมร้องไห้ มันเป็นตราบาปที่ติดตัวเขา เขาจะไม่ทำแบบนี้อีก
ผมกลับให้อภัยเขา ผมรู้สึกว่าผมรัก ผมขาดเขาไม่ได้ ผมเหงา ผมมีแค่เขา แต่ทุกวันนี้ผมไม่มีความสุข อยู่แต่ความหวาดระแวง ผมโทรตามจิก ตามด่าเขาด้วยซ้ำเพราะผมไม่เชื่อคำพูดเขาเลยแม้แต่น้อย แต่ผมยังคงอยากจะคบกับเขาอยู่ ผมตัดเขาไม่ได้ ผมเกลียดการกระทำของเขาทุกอย่าง ไม่ว่าเป็นสูบบุรี่ ดื่มเบียร์ ดื่มเหล้า ใส่ใจทุกคนที่อยู่รอบตัว ยกเว้นตัวผม ผมเหนื่อย ผมเหมือนคนจะบ้า ผมทนอยู่กับคนแบบนี้ทำไม ผมคิดว่าคนที่เขาแต่งงานมีลูกแล้วเลิกลากัน เขาตัดใจกันอย่างไง ทำไมผมไม่ใจแข็ง ทำไมผมไม่รักตัวเอง ผมกับเขาไม่ได้มีอะไรที่ผูกมัดกันด้วยซ้ำ แต่ทำไมผมทำไมได้
รบกวนช่วยแนะนำผมหน่อยเถอะครับ ผมทรมานกับความสัมพันธ์แบบนี่เหลือเกิน ผมอยากหลุดพ้นจากคนๆนี้มาก
หรือผมกำลังเป็นคนมีปัญหาทางจิตไปแล้ว...