การห่างบางทีมันช่วยให้เราเข้าใจกันมากนะ ก้อคงต้องหนีไปไกลๆและไม่ต้องเจอกันอีกให้เวลาช่วยลบแกออกไปจากความทรงขำของเราน่าจะดีกว่า แต่ไม่รู้จะต้องไกลแค่ไหนถึงจะพอกับการตัดแกออกจากชีวิต แกอย่าเสียเวลามากไปกับสิ่งที่แก้ำขไม่ได้แล้วอีกเรย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องมาเหนื่อยกับเรื่องน้อยๆของแกด้วย รู้นะว่าไม่มีไครลืมไครได้หรอกทุกอย่างเป้นความทรงจำและยังจำมันได้อยู่ เพียงแต่แค่ความรู้ที่มีมันไม่เหมือนเดิมแล้วแค่นั้นเอง ไม่เปเนำรนะอย่างน้อยเราก่อเคยเข้าไปอยู่ในโลกของแก ขอบคุณนะเราทิ้งแกไว้ตรงนี้แหละโชคดีนะ

พรศิริ ขันทอง