กระทู้นี้อาจจะแปลกหน่อย แต่ยาวมากๆ ตั้งขึ้นเพราะอยากรู้ว่า ความรู้สึกในอดีตที่ดีที่สุดของ ทุกคนคือช่วงไหนกันบ้าง
สําหรับผมแล้ว เป็นช่วง ม.ต้น ที่ผมแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเธอก็เกลียดผมมาก 555 อาจจะเพราะผมเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาด้วย แล้วก็อวบอ้วน ไม่ตรงสเป็คเธอสั้กเท่าไหร่ เธอพยายามจะให้ผม ออกไปจากชีวิตทุกวิถีทาง แต่นั้นก็ไม่ได้เป็นปัญหาต่อผมนัก เพราะเธอเป็นคนที่ค่อนข้างน่าตาดี มีคนอื่นที่ดีกว่าผมทุกอย่าง ชอบเธอเธอก็ไม่สน ผมพยายามทุกวัน ทุกทางที่พอจะมีหวังบ้าง แค่ได้พูดคุยกันหรืออาจแค่ได้พบเจอกัน 5 นาทีก็คือสวรรค์ สําหรับผมแล้วจริงๆ ผมมีความบ้าถึงขนาด เมื่อคืนนี้อาบนํ้ากินข้าวตอน 1 ทุ่ม แล้วพอมา โรงเรียน เธอคุยกับผม อีกวันผมก็จะทําแบบนั้น คืออาบนํ้ากินข้าวเวลาเดิม เพื่อหวังให้เธอมาคุยกับผมเหมือนเมื่อวาน ซึ่งมันคงไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน 555
จนกระทั่งวันที่ผมรอคอยมาถึง เธอยอมรับเพื่อนในเฟสบุ๊ค และเราได้คุยกัน เธอเป็นคนที่นอนไวมา 2 ทุ่มครึ่งไม่เกิน 3 ทุ่มก็จะเข้านอน ทําให้ผมมีเวลาแชทกับเธอ วันละ 1-2 ชั่วโมง (ที่โรงเรียนโอกาศคุยกันน้อยมาก ใช้สี้เรามันคนนอกสายตา 😂) และความสัมพันธ์ ของเราพัฒนามาเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอยอมให้ผมโทรหา ในตอนนั้น เฟสบุ๊คก็สามารถโทรได้ แต่เธอไม่ยอม เธอต้องการให้ผมโทรศัพท์ เมื่อผมถามว่าเพราะอะไร เธอจะบอกว่า ท่าไม่พอใจตามนี้ จะไม่คุยก็ได้นะ (คํานี้หลายคนอาจเคยโดนมาบ้าง เจ็บจี้ด) การโทรหนึ่งครั้งผมเติมเงิน 50 บาท โทรได้ 1 ชั่วโมง ผมต้องกินข้าวแค่วันละ 30 บาทเพื่อเหลือเงินไปเติมโทรหาเธอ ผมขอร้องให้เธอเปลี่ยนมาใช้เครือข่ายเดียวกัน จะได้ทําโปรโมชั่น เธอบอกไม่เอา ท่าไม่พอใจก็ไม่คุย ตามเดิมมม อีกแล้ว แล้วเครือข่ายที่เธอใช้ บ้านผมดันไม่มีสัญญาณ (บ้านอยู่หลังภูเขา)
ทุกอย่างดูยากไปหมด กับความฝันที่ผมจะได้เธอมาเป็นแฟน บางครั้งก็มีท้อบ้าง อยากเลิกคุยบ้าง แต่พอได้เจอกัน ก็รู้ว่าหลงเธอไปไกลมากแล้วมัน หยุดทักไม่ได้จริงๆ แต่เราอยู่ในสถานะที่ น้อยใจแล้วไง?เสียใจแล้วไง? (หลายคนอาจเคยพบเจอแบบผม)
เราพูดคุยกันมา 1 ปีเต็มดูเหมือนมีทีท่าว่า จะได้คบ แต่โชคชะตาก็ไม่ใจดีขนาดนั้น มีรุ่นน้องคนอื่นมาชอบเธอ ซึ่งดูเธอก็ให้ความสนใจเป็นพิเศษ แน่นอนผมเสียใจ ชนิดกินข้าวไม่ลง ในวัยเด็กมันคือการอกหักที่แท้ทรู ทําไมคนพึ่งเจอกัน ถึงได้ใกล้ชิดคุยกันสนิมสนม เสียยิ่งกว่าผม ที่อยู่ตรงนี้มาเป็นปีๆ ทุกๆวันผมได้แต่ภาวนา ให้ทั้งคู่ เลิกคุยกัน (สองคนนี้ไม่ได้คบกันเป็นแฟนแต่สนิทกันมาก) ผมได้แต่อดทน เพราะผมไม่มีสิท ที่จะเอ่ยปากอะไรออกไปอยู่แล้ว ครั้งหนึ่งเธอถามว่า "วันเกิดแกอยากได้อะไร" ผมจึงตอบว่า "อยากให้เธอเลิกคุยกับน้องคนนั้นสั้กที"
แน่นอน ว่าเธอให้ไม่ได้ มันคือความทรมาณในใจผมมาตรอด แต่ผมก็สู้ต่อไป คิดว่า นํ้าหยดใส่หินทุกวัน หินยังกร่อน
*หากทุกท่านอ่านมาถึงจุดนี้ ผมก็สงสัยว่า ท่านอ่านมาถึงได้ยังไง แต่ก็ขอบคุณมาก หลังจากนี้จะเกี่ยวกับกระทู้นี้จริงๆแล้วหละ *
ปัจจุบัน ผมเอาชนะใจเธอได้แล้วครับ (ปรบมือรัวๆ)
6 ปีแล้วที่เริ่มคบกันแบบแฟนจริงๆ เธอดีจนหน้าใจหาย เปลี่ยนจากคนที่ไม่เคยใส่ใจความรู้สึก เป็นคนใส่ใจทุกรายละเอียดเล็กน้อยของผม คอยจัดแจงเรื่องยุ่งๆในชีวิต เป็นที่ปรึกษาได้ทุกเรื่อง และ เธอเลือกจะบอกความจริงกับผมทุกอย่าง ถึงบางเรื่องจะรับไม่ได้ถึงขั้นเกือบเลิกลากัน เธอบอกว่า ความจริงบางอย่างมันเจ็บปวด แต่ความจริงก็คือความจริง การมารู้ทีหลังนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่า
เธอทําให้ผมเป็นคนพิเศษสําหรับเธอในทุกโอกาศ แต่คุณเชื่อไหมครับ ว่าคนที่เปลี่ยนไป คือตัวผมเองความใส่ใจของผมน้อยลงไป ลืมวันสําคัญ ไม่มีเวลาให้ ส่วนตัวผมทั้งเรียน+ทํางาน บางครั้งก็พูดจาทําร้ายจิตใจเธอ
วันนี้ที่ผมมาตั้งกระทู้ที่ไม่เคยตั้งมาก่อนเพราะผมเซ็งกับตัวเอง เราพึ่งเทราะกันหมาดๆก่อนมาพิมกระทู้ประมาณ 2 ชั่วโมง เทราะกันในหัวข้อเรื่องของการไม่มีเวลาให้กันบ้าง เราเทราะกันบ่อยครั้ง แต่ครั้งนี้ต่างออกไป ตรงที่เธอร้องไห้ ก่อนพูดว่า "เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย" เธอเป็นคนที่ร้องไห้ยาก เพราะเก็บอารมณ์เก่ง ท่าไม่ใช่เรื่องในครอบครัว หรือ ซีรีย์เกาหลี เธอจะไม่มีทางร้องออกมา การที่ผมได้เห็นนํ้าตานั้น ทําให้ผมกลับมาทบทวนตัวเอง ว่ากูกําลังทําอะไีรอยู่
"เมื่อก่อนพยายามโทรหาทั้งๆที่มีเวลาแค่ 1 ชั่วโมง แต่ตอนนี้ผมสามารถโทรหาเธอนานแค่ไหนก็ได้ แต่ผมไม่โทร"
"เมื่อก่อนผมพยายามอย่างมากเพื่อได้คุยกับเธอ แต่ตอนนี้กลับเป็นเธอที่เป็นฝ่ายชวนคุย"
"เมื่อก่อนผมจําได้ทุกอย่างที่เธอชอบ ตอนนี้กลับเป็นเธอต้องคอยเตือนอยู่ตรอด"
"เมื่อก่อนไม่ว่าผมต้องการอะไรจะต้องอ้อนวอน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเธอทําให้แบบไม่ต้องขอ"
ครับ...ทําให้ผมรู้แล้วว่าตอนนั้นที่ตามจีบเป็นปีมันคุ้มค่าแค่ไหน แต่ผมกลับไม่สนใจมัน เหมือนต้นไม่ที่พยายามปลูกเมื่อมันโต ออกดอกออกผล กลายเป็นเราที่ตัดมันทิ้งเสียเอง
ผมจึงอยากมาเล่าให้เพื่อนๆฟังและถามเพื่อนๆด้วย ที่ผมอยากย้อนความรู้สึกไป เพราะเธอจะได้สําคัญตรอดเวลา ผมจะได้ใส่ใจเธอ และนํ้าตาที่เห็นในวันนี้จะได้กลายเป็นรอยยิ้มแทน
ปล. ขอบคุณที่อ่านจนจบสัญญาว่าผมจะอ่านเรื่องของทุกโพสให้จบเช่นเดียวกันครับ หากมีการใช้คําผิดหรือพิมพ์ไม่ถูกต้อง ขออภัยด้วยครับ
หากคุณสามารถย้อนความรู้สึกให้กลับไปรู้สึกเหมือนในอดีตได้ คุณจะย้อนไปช่วงเวลาไหนเพราะอะไรครับ
สําหรับผมแล้ว เป็นช่วง ม.ต้น ที่ผมแอบชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเธอก็เกลียดผมมาก 555 อาจจะเพราะผมเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาด้วย แล้วก็อวบอ้วน ไม่ตรงสเป็คเธอสั้กเท่าไหร่ เธอพยายามจะให้ผม ออกไปจากชีวิตทุกวิถีทาง แต่นั้นก็ไม่ได้เป็นปัญหาต่อผมนัก เพราะเธอเป็นคนที่ค่อนข้างน่าตาดี มีคนอื่นที่ดีกว่าผมทุกอย่าง ชอบเธอเธอก็ไม่สน ผมพยายามทุกวัน ทุกทางที่พอจะมีหวังบ้าง แค่ได้พูดคุยกันหรืออาจแค่ได้พบเจอกัน 5 นาทีก็คือสวรรค์ สําหรับผมแล้วจริงๆ ผมมีความบ้าถึงขนาด เมื่อคืนนี้อาบนํ้ากินข้าวตอน 1 ทุ่ม แล้วพอมา โรงเรียน เธอคุยกับผม อีกวันผมก็จะทําแบบนั้น คืออาบนํ้ากินข้าวเวลาเดิม เพื่อหวังให้เธอมาคุยกับผมเหมือนเมื่อวาน ซึ่งมันคงไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน 555
จนกระทั่งวันที่ผมรอคอยมาถึง เธอยอมรับเพื่อนในเฟสบุ๊ค และเราได้คุยกัน เธอเป็นคนที่นอนไวมา 2 ทุ่มครึ่งไม่เกิน 3 ทุ่มก็จะเข้านอน ทําให้ผมมีเวลาแชทกับเธอ วันละ 1-2 ชั่วโมง (ที่โรงเรียนโอกาศคุยกันน้อยมาก ใช้สี้เรามันคนนอกสายตา 😂) และความสัมพันธ์ ของเราพัฒนามาเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอยอมให้ผมโทรหา ในตอนนั้น เฟสบุ๊คก็สามารถโทรได้ แต่เธอไม่ยอม เธอต้องการให้ผมโทรศัพท์ เมื่อผมถามว่าเพราะอะไร เธอจะบอกว่า ท่าไม่พอใจตามนี้ จะไม่คุยก็ได้นะ (คํานี้หลายคนอาจเคยโดนมาบ้าง เจ็บจี้ด) การโทรหนึ่งครั้งผมเติมเงิน 50 บาท โทรได้ 1 ชั่วโมง ผมต้องกินข้าวแค่วันละ 30 บาทเพื่อเหลือเงินไปเติมโทรหาเธอ ผมขอร้องให้เธอเปลี่ยนมาใช้เครือข่ายเดียวกัน จะได้ทําโปรโมชั่น เธอบอกไม่เอา ท่าไม่พอใจก็ไม่คุย ตามเดิมมม อีกแล้ว แล้วเครือข่ายที่เธอใช้ บ้านผมดันไม่มีสัญญาณ (บ้านอยู่หลังภูเขา)
ทุกอย่างดูยากไปหมด กับความฝันที่ผมจะได้เธอมาเป็นแฟน บางครั้งก็มีท้อบ้าง อยากเลิกคุยบ้าง แต่พอได้เจอกัน ก็รู้ว่าหลงเธอไปไกลมากแล้วมัน หยุดทักไม่ได้จริงๆ แต่เราอยู่ในสถานะที่ น้อยใจแล้วไง?เสียใจแล้วไง? (หลายคนอาจเคยพบเจอแบบผม)
เราพูดคุยกันมา 1 ปีเต็มดูเหมือนมีทีท่าว่า จะได้คบ แต่โชคชะตาก็ไม่ใจดีขนาดนั้น มีรุ่นน้องคนอื่นมาชอบเธอ ซึ่งดูเธอก็ให้ความสนใจเป็นพิเศษ แน่นอนผมเสียใจ ชนิดกินข้าวไม่ลง ในวัยเด็กมันคือการอกหักที่แท้ทรู ทําไมคนพึ่งเจอกัน ถึงได้ใกล้ชิดคุยกันสนิมสนม เสียยิ่งกว่าผม ที่อยู่ตรงนี้มาเป็นปีๆ ทุกๆวันผมได้แต่ภาวนา ให้ทั้งคู่ เลิกคุยกัน (สองคนนี้ไม่ได้คบกันเป็นแฟนแต่สนิทกันมาก) ผมได้แต่อดทน เพราะผมไม่มีสิท ที่จะเอ่ยปากอะไรออกไปอยู่แล้ว ครั้งหนึ่งเธอถามว่า "วันเกิดแกอยากได้อะไร" ผมจึงตอบว่า "อยากให้เธอเลิกคุยกับน้องคนนั้นสั้กที"
แน่นอน ว่าเธอให้ไม่ได้ มันคือความทรมาณในใจผมมาตรอด แต่ผมก็สู้ต่อไป คิดว่า นํ้าหยดใส่หินทุกวัน หินยังกร่อน
*หากทุกท่านอ่านมาถึงจุดนี้ ผมก็สงสัยว่า ท่านอ่านมาถึงได้ยังไง แต่ก็ขอบคุณมาก หลังจากนี้จะเกี่ยวกับกระทู้นี้จริงๆแล้วหละ *
ปัจจุบัน ผมเอาชนะใจเธอได้แล้วครับ (ปรบมือรัวๆ)
6 ปีแล้วที่เริ่มคบกันแบบแฟนจริงๆ เธอดีจนหน้าใจหาย เปลี่ยนจากคนที่ไม่เคยใส่ใจความรู้สึก เป็นคนใส่ใจทุกรายละเอียดเล็กน้อยของผม คอยจัดแจงเรื่องยุ่งๆในชีวิต เป็นที่ปรึกษาได้ทุกเรื่อง และ เธอเลือกจะบอกความจริงกับผมทุกอย่าง ถึงบางเรื่องจะรับไม่ได้ถึงขั้นเกือบเลิกลากัน เธอบอกว่า ความจริงบางอย่างมันเจ็บปวด แต่ความจริงก็คือความจริง การมารู้ทีหลังนั้นเจ็บปวดยิ่งกว่า
เธอทําให้ผมเป็นคนพิเศษสําหรับเธอในทุกโอกาศ แต่คุณเชื่อไหมครับ ว่าคนที่เปลี่ยนไป คือตัวผมเองความใส่ใจของผมน้อยลงไป ลืมวันสําคัญ ไม่มีเวลาให้ ส่วนตัวผมทั้งเรียน+ทํางาน บางครั้งก็พูดจาทําร้ายจิตใจเธอ
วันนี้ที่ผมมาตั้งกระทู้ที่ไม่เคยตั้งมาก่อนเพราะผมเซ็งกับตัวเอง เราพึ่งเทราะกันหมาดๆก่อนมาพิมกระทู้ประมาณ 2 ชั่วโมง เทราะกันในหัวข้อเรื่องของการไม่มีเวลาให้กันบ้าง เราเทราะกันบ่อยครั้ง แต่ครั้งนี้ต่างออกไป ตรงที่เธอร้องไห้ ก่อนพูดว่า "เมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย" เธอเป็นคนที่ร้องไห้ยาก เพราะเก็บอารมณ์เก่ง ท่าไม่ใช่เรื่องในครอบครัว หรือ ซีรีย์เกาหลี เธอจะไม่มีทางร้องออกมา การที่ผมได้เห็นนํ้าตานั้น ทําให้ผมกลับมาทบทวนตัวเอง ว่ากูกําลังทําอะไีรอยู่
"เมื่อก่อนพยายามโทรหาทั้งๆที่มีเวลาแค่ 1 ชั่วโมง แต่ตอนนี้ผมสามารถโทรหาเธอนานแค่ไหนก็ได้ แต่ผมไม่โทร"
"เมื่อก่อนผมพยายามอย่างมากเพื่อได้คุยกับเธอ แต่ตอนนี้กลับเป็นเธอที่เป็นฝ่ายชวนคุย"
"เมื่อก่อนผมจําได้ทุกอย่างที่เธอชอบ ตอนนี้กลับเป็นเธอต้องคอยเตือนอยู่ตรอด"
"เมื่อก่อนไม่ว่าผมต้องการอะไรจะต้องอ้อนวอน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเธอทําให้แบบไม่ต้องขอ"
ครับ...ทําให้ผมรู้แล้วว่าตอนนั้นที่ตามจีบเป็นปีมันคุ้มค่าแค่ไหน แต่ผมกลับไม่สนใจมัน เหมือนต้นไม่ที่พยายามปลูกเมื่อมันโต ออกดอกออกผล กลายเป็นเราที่ตัดมันทิ้งเสียเอง
ผมจึงอยากมาเล่าให้เพื่อนๆฟังและถามเพื่อนๆด้วย ที่ผมอยากย้อนความรู้สึกไป เพราะเธอจะได้สําคัญตรอดเวลา ผมจะได้ใส่ใจเธอ และนํ้าตาที่เห็นในวันนี้จะได้กลายเป็นรอยยิ้มแทน
ปล. ขอบคุณที่อ่านจนจบสัญญาว่าผมจะอ่านเรื่องของทุกโพสให้จบเช่นเดียวกันครับ หากมีการใช้คําผิดหรือพิมพ์ไม่ถูกต้อง ขออภัยด้วยครับ