คบกับแฟนมา 7ปี แล้วค่ะ รู้สึกว่าไม่ใช่อะค่ะ เหมือนตัวคนเดียว ลืมเรื่องความรักไปนานละค่ะ มุ่งทำงานหนักอย่างเดียว คือแฟนเหมือนคนไม่มีอนาคตเท่าไร ทัศนคติเราไม่ค่อยตรงกันค่ะ เค้าจะเป็นคนเรื่อยๆ เล่นเกม กินข้าว นอน เราเป็นคนขวนขวายทำนุ้นทำนี่ให้ชีวิตเจริญก้าวหน้า เค้าแก่กว่าเรา แต่ตอนนี้เค้าไม่มีอะไรเลย รถ เงิน ทั้งๆที่บ้านเค้ารวยนะคะ แต่เค้าไม่ขวนขวายหาอะไรเลย มันทำให้เราลำบากไปด้วย อยู่คนละที่กัน เราต้องไปหาตลอดๆ เค้าจะไม่ค่อยชอบมาหาเราอะค่ะทั้งๆที่อยู่ใกล้กัน ยอมรับนะคะ ว่ารักสบายอยากได้ความสบาย แต่คบใครมันก็ต้องเป็นแบบนั้นใช่รึป่าวคะ?   มีคนไปรับ ไปส่ง แต่นี่ต้องนั่งรถร้อนๆ อะไรหลายๆอย่างมันไม่ใช่เท่าไร เรื่องเงินบางครั้งเราก็เสียมากกว่าตลอด บางทียืมตังแล้วเนียนไม่คืนค่ะ บางครั้งเราก็ทวง แต่เราก็รู้สึกผิดเองค่ะ เราก็ใช้ตังของเค้านะคะ แต่เราก็ได้เอาเงินแทนไปตลอดดพราะเราจ่ายมากกว่าตลอด มีหลังๆมาดีขึ้นนิดหน่อยค่ะ แต่เราก็จ่ายมากกว่าอยุ่ดี เงินเดือนเขานเอยกว่าเราค่ะ บางทีโตแล้วยังมา ขอเงิน 200-300 เราอยู่เลยค่ะ
พ่อแม่เราไม่ไว้วางใจให้คบค่ะ ตอนแรกเราโกรธพ่อแม่นะคะ ว่าทำไม แต่พอมาคิดเรื่องจริงๆ คือเค้าไม่มีอะไรที่สามารถปกป้อง ดูแลเราได้เลย เราเป็นผู้นำมากกว่า ถ้าเราเจอคนที่ดีไว้วางใจได้
ปัญหาครอบครัวที่ต้องทะเลาะกันเพราะเรื่องแฟนก็จะไม่ตามมาใช่มั้ยคะ ตัวเราคิดว่าเราควรได้เจอคนที่ดีกว่านี้ค่ะ เรารักเค้านะคะเค้าก็มีข้อดี เพราะเค้าเป็นเหมือน เซฟโซนเราจากการทำงานหนักๆ เพราะรุ้จักกันดี คบกันนาน สนิทกัน แต่ปัจจัยหลายๆอย่างทำให้เราคิดจะเลิก จะกลายเป็นผู้หญิงหน้าเงินรึป่าวคะ? แต่เราไม่ได้จะขอเงินใคร หรือต้องเลี้ยงเรานะคะ แต่ต้องการความพร้อม ความสมบูรณ์  ทัศนคติที่ขวนขวายหาความสำเร็จ ไม่ใช่เป็นเด็กไปวันๆ พอโตมาเค้าไม่ใช่คนที่เราจะฝากชีวิตไว้ได้ค่ะ ไม่ใช่ต้องแต่งงานมีลูก นะคะเราไม่ใช่ สไตล์นั้น เเต่เราต้องการคนที่พึ่งพาได้เท่านั้นเอง แต่รู้สึกผิดค่ะ ไม่กล้าบอกเลิก เพราะเค้าก็จะบอกว่าเค้าไม่ได้ทำผิดอะไร เราก็รู้สึกแย่ค่ะ วนลุปกบบนี้ตลอดค่ะ อยากเลิกเพราะคิดแบบนี้เราผิดรึป่าวคะ?