ตอรเด็กเคยคิดว่าเป็นคนที่สมบูรณ์ แบบมาก ได้ไปเที่ยวที่ไหนก้อได้ พ่อแม่ก้อพาไป แต่พอ พ่อแม่เลิกกัน เราก้อไม่ได้ไปไหน ไปก้อไปแค่ห้างอะไรอย่งนี้อ้ะคะ พอเริ่มโต เรารู้สึกว่าคนในบ้านรังเกียจเรา เคยเอาเราไปเปียบเทียบกับลูกพี่ลูกน้องและหลาน
เราเจ็บปวดมาก้อเคยร้องไห้

อยากรู้ว่าทำไมเขาเกียจเรา
เราเคยทำดีให้ใคร้ขาเห็นแต่ กับไร้ค่า พักนี้หลายๆเดือนวันอาทิตย์ แม่ชอบไปกินข้าวกับเพื่อนแม่บ่อยๆ บางทีโทรศัะท์ไปก้อไม่รับบางที เราก้อเป็นห่วง เป็นห่วงจน ถูกหาว่า จู้จี้อยู่นั่นแหละ  เราร้องไห้บ่อยๆเวลาแม่ไปไหนไม่รู้

เขาเคยให้คีย์บอร์ดหนูมาฝึกเล่น แต่หนูก้อไม่เล่นเพราะหนูไม่เคยรู้ตักเขา

เวลาหนูมีปัญกาหนูไม่กล้าปรึกษาใคร แม้แต่ พ่อ แม่ และคนในครอบครัว เวลาหนูอยู่กับพ่อ หนูรู้สึกมีความสุข ได้ความรักจากพ่อ
ถึงเราจะอยู่กับแม่เรา ก้อรักพ่อเท่ากับแม่  

เวลาเราจะถามอะไรถามซั้มไปซั้มมาแม่ก้อรำคาญ โมโห โกรธ
จนบางทีเราเคยคิดอยากไปอยู่ที่ต่างจังกวัดกับพ่อ แม่ชอบขู่บ่อยๆว่า  ไปอยู่เลยไป

คนในบ้านก้อเหมือนช่วยอะไรหนูไม่ได้  หนูไม่กล้าปรึกษาใครทั้งนั้น แต่ลูกพี่ลูกน้องหนูเขาเป็นคนดี หนูเคยทำผิดกับเขาไว้เยอะอต่เขาให้อภัยหนู  เขาเป็นเพื่อนเล้นให้กับหนู บ่อยๆ.

หนูไม่รู้จะทำไง เคยคิด+ มาตลอดแต่มันทำไม่ได้เราอารมณ์ร้อนมาก
  ตอนเด็กคนอื่นทำผิด น้อง พี่ ทำผิด และเราอยู่ด้วยเราจะโดนตลอด เวลาเปิดทีวีแล้ว ทะเลาะกัน

ตา จะให้ รีโหมด กับลูกพี่ลูกน้องเราตลอด  เราคิดที่จะฆ่าตัวตาย แต่มันทำไม่ได้
เราควรทำไงดี